പരിഭാഷ

ഷൂൾ ലഫോർഗെ - നഗരത്തിനു പുറത്ത് ഒരു ദിനാന്ത്യം

2012-02-02T14:50:00.001+05:30

ജൂലൈ മദ്ധ്യത്തിലെ ഒരു സന്ധ്യ, എട്ടു മണി

ഒരു ചാറ്റമഴ കഴിഞ്ഞതിൽപ്പിന്നെ കലങ്ങിയ പച്ചനിറമായിരുന്ന കുളങ്ങൾക്ക് അവയുടെ ചുളിവുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നു, നനഞ്ഞ പട്ടിന്റെ മട്ടും.
ശൂന്യതയിൽ സ്പഷ്ടവും, ഏകതാനവുമായ മൂന്നു ശബ്ദങ്ങൾ: ഒരു തീവണ്ടിയുടെ ചൂളം വിളി, മൺതിട്ടിലെ താഴ്ന്ന ഇലച്ചാർത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു കരിങ്കിളിയുടെ ചടുലമായ പുല്ലാങ്കുഴൽവിളി, കുടമണികളുടെ കിലുക്കവും.
ശേഷിച്ചതൊക്കെ കുന്നുകളും ശൂന്യതയും നരച്ചുവിളർത്ത ആകാശവും കൂടിച്ചേർന്ന ഒരു നിശ്ചേഷ്ടപിണ്ഡം.

നഗരത്തിനു പുറത്ത് ഒരു ദിനാന്ത്യം

ഒരു ദിനാന്ത്യം നഗരത്തിനു പുറത്തു കഴിച്ചു.
നരച്ചൊരുതരം പട്ടണം, ശ്രദ്ധയോടെ കല്ലു പാകിയത്, ശാന്തമായത്.
ഹോട്ടലിന്റെ ജനാല പ്രധാനകവലയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്നു. അതിനു മേൽ ഒരു മൂഢചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചുയരുന്നതു ഞാൻ നോക്കിനിന്നു; ഇങ്ങനെയൊരു പട്ടണം, അതിന്റെ അഗണ്യതയൊക്കെയുമായി, ശരിക്കും ലോകത്തുള്ളതാണെന്ന് എന്നെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താനെന്നവണ്ണം അതിനു മേൽ പ്രകാശം പരത്തിക്കൊണ്ട്.
തെരുവുവിളക്കു കത്തിക്കുന്നൊരാൾ, കൈയിലൊരു കുട്ടിയുമായി, പിന്നാലെ ഒരു നായയുമായി; അതിന്‌ ഇതൊക്കെ വളരെ പരിചിതമാണെന്ന പോലെ; തങ്ങൾ പഴയ ചങ്ങാതിമാരാണെന്ന മട്ടിൽ അതു നടപ്പാതകൾ മണത്തുനോക്കുന്നുണ്ട്.
വിളക്കിനു കത്തണമെന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഉടനേ, രണ്ട്, അഞ്ച്, ആറാളുകൾ വരികയായി, അതിനെക്കുറിച്ചു ചർച്ചയായി; വിളക്കു കത്തുന്നു, അതു കത്തുന്നുവെന്ന് അവർ തീർച്ച വരുത്തുന്നു, പിന്നെ അവർ പതുക്കെ അവിടെ നിന്നു പോകുന്നു. ഒരാൾ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം വിളക്കിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കിനിന്നിട്ട് അയാളും പോകുന്നു.
ഹാ! ഈയൊരു കക്കായോട്ടിയിൽ ജീവിക്കുക!
മരിക്കുക!...മരിക്കുക.
പാരീസിൽ, മിസ്സിസ്സിപ്പിയ്ക്കു മേൽ, ബോംബേയിലുള്ള അതേ ചന്ദ്രൻ തന്നെ, ഇവിടെയും.

നിസാർ ഖബ്ബാനി - നീ കവിതകളെഴുതുന്നു ഞാൻ അടിയിലൊപ്പു വയ്ക്കുന്നു

2012-02-02T09:55:00.001+05:30

പ്രണയത്തിനൊരറേബിയൻ മരുന്ന്

തൊലിപ്പുറമേ ഒരു പോറലു പോലെയേയുള്ളു
നിന്റെ പ്രണയമെന്നു ഞാൻ കരുതി,
വെള്ളമോ, സ്പിരിറ്റോ കൊണ്ടു കഴുകിയാലതു പോകുമെന്നും;
കാലാവസ്ഥയിൽ വന്ന മാറ്റമാണതെന്നു ഞാൻ തർക്കിച്ചു,
ഋതുപ്പകർച്ച കൊണ്ടതു ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു,
ഉത്കണ്ഠയെ, സൂര്യാഘാതത്തെ ഞാൻ പഴിച്ചു,
മുഖത്തു വെറുമൊരു പോറലെന്നേ...

നിന്റെ പ്രണയമൊരു പോഷകനദിയെന്നു ഞാൻ കരുതി,
പുൽമേടുകൾ വളർത്തുന്നതും, പാടങ്ങളെ നനയ്ക്കുന്നതും;
അതു പക്ഷേ എന്റെ ഉൾനാടുകളിൽ കടന്നുകയറി,
ഗ്രാമങ്ങളെ മുക്കി,
ദേശങ്ങളെ വെള്ളത്തിലാഴ്ത്തി,
എന്റെ കിടക്ക ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോയി,
എന്റെ വീടിന്റെ ചുമരുകൾ ഭേദിച്ചു,
സ്തബ്ധനായി ഞാൻ നിന്നു,
എന്റെ നാടെന്നു പറയാനെവിടെയുമില്ലാതെ.

ഒരു മേഘമൊഴുകിമാറുമ്പോലെ
നിന്റെ പ്രണയം കടന്നുപൊയ്ക്കൊള്ളുമെന്നു
ഞാനാദ്യം കരുതി,
നിന്റെ പ്രണയമൊരു കടവാണെന്നും,
ഞാനവിടെ സുരക്ഷിതനാണെന്നും,
മറ്റേതുമ്പോലെ ഈ ഇടപാടും
പരിഹൃതമായിക്കോളുമെന്നും-
കണ്ണാടിയിലെഴുതിയ പോലെ
നീ മാഞ്ഞുപോകുമെന്നു ഞാൻ കരുതി,
നാമിറക്കിയ വേരുകളെ കാലം വച്ചേക്കില്ലെന്നും,
മഞ്ഞു കൊണ്ടതിന്റെ ജീവനെ മൂടുമെന്നും.

നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ നേർക്കെന്റെ ആവേശം
വെറും സാധാരണമെന്നു ഞാൻ കരുതി,
എന്റെ പ്രണയവചനങ്ങൾ മറ്റേതു പോലെയെന്നും;
എന്റെ ഭാവന ഇടറിയതെവിടെയെന്നു
ഞാനിപ്പോളറിയുന്നു,
നിന്റെ പ്രണയമൊരു പോറലായിരുന്നില്ല,
കൊത്തമല്ലിവെള്ളം കൊണ്ടു കഴുകിയാലതു പോകുമായിരുന്നില്ല,
പച്ചിലത്തൈലം കൊണ്ടുണങ്ങുന്ന പോറലല്ലത്,
വടക്കൻ കാറ്റു വീശിയതിന്റെ തിണർപ്പുമല്ല,
എന്റെയുടലിലുറങ്ങിക്കിടന്ന ഖഡ്ഗമത്,
ആക്രമിച്ചെത്തുന്ന സൈന്യം,
ഉന്മാദത്തിലേക്കുള്ള പാതയിലെ ആദ്യഘട്ടം.

നീ കവിതകളെഴുതുന്നു ഞാൻ അടിയിലൊപ്പു വയ്ക്കുന്നു

എന്റെ വരുതിയിലല്ല നിന്നെ മാറ്റിത്തീർക്കുക
നിന്റെ വഴികളെ വിശദീകരിക്കുകയും;
സ്ത്രീയെ മാറ്റിത്തീർക്കാമെന്ന വിശ്വാസം പുരുഷനരുത്.
അവർ നാട്യക്കാർ,
തങ്ങളുടെ വാരിയെല്ലുകളിലൊന്നിൽ നിന്നു
സ്ത്രീയെ തങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു
എന്നു കരുതുന്നവർ.
ഏതോ പുരുഷന്റെ വാരിയെല്ലിൽ നിന്നല്ല,
സ്ത്രീ പുറത്തുവന്നത്;
അവനാണ്‌ അവളുടെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നത്,
കയത്തിൽ നിന്നൊരു മീനെപ്പോലെ,
പുഴയിൽ നിന്നു പിരിയുന്നൊരു ചാലു പോലെ;
അവനാണവളുടെ നേത്രസൂര്യനെ ചുറ്റി ഭ്രമണം ചെയ്യുന്നത്,
ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതു താനാണെന്നു കരുതുന്നതും.
*

നിന്നെ മെരുക്കാനെനിയ്ക്കു കരുത്തില്ല,
വീട്ടുമൃഗമായി നിന്നെ വളർത്താനും,
നിന്റെ ആദിമചോദനകൾക്കു ശമനം വരുത്തുവാനും.
അസാദ്ധ്യമത്രേ, ഈ ഉദ്യമം,
എന്റെ ബുദ്ധി നിന്റെ മേൽ ഞാൻ പ്രയോഗിച്ചുനോക്കിയിരിക്കുന്നു,
എന്റെ മൂഢത്വവും ഞാൻ പരീക്ഷിച്ചു,
ഒന്നും നിന്റെ മേലേശിയില്ല,
ശിക്ഷണവും പ്രലോഭനവുമൊന്നും;
പ്രാകൃതയായിത്തന്നെ നീയിരുന്നോളൂ.
*

എനിക്കാവില്ല, നിന്റെ ശീലങ്ങൾ തകർക്കാൻ,
മുപ്പതു കൊല്ലം നീ ഈവിധമായിരുന്നു,
മുന്നൂറു കൊല്ലം, മൂവായിരം കൊല്ലവും;
കുപ്പിയിൽപ്പെട്ടുപോയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ്,
പുരുഷഗന്ധം പ്രകൃതം കൊണ്ടറിയുന്നൊരുടൽ,
പ്രകൃതം കൊണ്ടതു വന്നാക്രമിക്കുന്നു,
പ്രകൃതം കൊണ്ടു തന്നെ വിജയിക്കുന്നു.

പുരുഷൻ തന്നെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതു വിശ്വസിച്ചുപോകരുത്,
കവിതകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതു താനാണെന്ന്,
കുട്ടികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതു താനാണെന്ന്.
കവിതകളെഴുതുന്നുവെങ്കിൽ അതു സ്ത്രീ തന്നെ,
പുരുഷൻ അതിനടിയിൽ തന്റെ പേരെഴുതിവയ്ക്കുന്നുവെന്നു മാത്രം,
കുട്ടികളെ ഗർഭം ധരിക്കുന്നതു സ്ത്രീ തന്നെ,
പുരുഷൻ പ്രസവാശുപത്രിയിൽ ചെന്ന്
പിതാവു താനാണെന്നൊപ്പിടുന്നതേയുള്ളു.
*

നിന്റെ പ്രകൃതം മാറ്റുക എന്റെ വരുതിയിലല്ല,
എന്റെ പുസ്തകങ്ങളെക്കൊണ്ടു നിനക്കുപയോഗമില്ല,
എന്റെ ബോധ്യങ്ങൾ നിനക്കു ബോധ്യമാകുന്നുമില്ല,
എന്റെ സദുപദേശങ്ങൾ നിന്നിൽ ഫലിക്കുന്നുമില്ല;
അരാജകത്വത്തിന്റെ റാണി നീ,
ഉന്മാദത്തിന്റെയും റാണി,
ആർക്കുമവകാശമില്ലാത്തവളും നീ.
നീയങ്ങനെത്തന്നെയിരിക്കട്ടെ,
ഇരുളിൽ വളരുന്ന സ്ത്രൈണതയുടെ വൃക്ഷം നീ,
അതിനു വേണ്ട വെയിലും വെള്ളവും,
സകല പുരുഷന്മാരെയും പ്രേമിച്ച മത്സ്യകന്യക നീ,
ആരെയും പ്രേമിച്ചതുമില്ല നീ;
സകല പുരുഷന്മാരോടൊപ്പവും ശയിച്ചവൾ നീ...
ആരോടൊത്തും ശയിക്കാത്തവളും നീ.
സകല ഗോത്രങ്ങൾക്കുമൊപ്പം പോയ
ബെദൂയിൻ പെണ്ണു നീ,
കന്യകയായി മടങ്ങിയവളും നീ.
നീയങ്ങനെത്തന്നെയിരിക്കട്ടെ.

link to image

കാഫ്ക - ഞാൻ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ…

2012-02-01T23:44:00.001+05:30

1913 ഡിസംബർ 4

പുറമേ നിന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഭീകരമാണ്‌, പക്വതയെത്തിയെങ്കിലും ചെറുപ്പമായ ഒരാൾ മരിച്ചാൽ, അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ സ്വയം ജീവനൊടുക്കിയാൽ. നിരാശയോടെ ഇവിടം വിട്ടുപോവുക, യാതൊന്നും തെളിഞ്ഞുകിട്ടാതെ, അല്ലെങ്കിൽ വരാനിരിക്കുന്ന കണക്കെടുപ്പിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ജീവന്റെ ആവിർഭാവം നടന്നിട്ടേയില്ലെന്നാവും രേഖപ്പെടുത്തുക എന്ന ഒരേയൊരാശയോടെ. മരിക്കുക എന്നാൽ ഇല്ലായ്മയ്ക്ക് മറ്റൊരില്ലായ്മയെ അടിയറ വയ്ക്കുക എന്നൊരർത്ഥമേ വരുന്നുള്ളു; അതു പക്ഷേ നമ്മുടെ ധാരണകൾക്കുമതീതമായിരിക്കും; എങ്ങനെയാണൊരു വ്യക്തി, ഒരില്ലായ്മയായിട്ടെങ്കിലും, ബോധപൂർവം മറ്റൊരില്ലായ്മയ്ക്ക് സ്വയം അടിയറ വയ്ക്കുക, അതും ശൂന്യമായ ഇല്ലായ്മയ്ക്കല്ല, മുഖരമായ ഒരില്ലായ്മയ്ക്ക്, ഗ്രഹണാതീതമായതു കൊണ്ടു മാത്രം ഇല്ലായ്മയായതൊന്നിന്‌?

ഡിസംബർ 9

ലോകം കീഴടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, കണ്ണുകൾ തുറന്നുപിടിച്ച് നാമതു കാണുകയും ചെയ്തു. ഇനി നമുക്ക് പതുക്കെ മാറിപ്പോവുക, നമ്മുടെ ജീവിതം തുടരുക.

ആത്മപരിശോധനയോടുള്ള വെറുപ്പ്. സ്വന്തം ആത്മാവിനെ ഇതുമാതിരി വിശദീകരിക്കുക: ഇന്നലെ ഞാൻ അങ്ങനെയായിരുന്നു, അത് ഈ കാരണം കൊണ്ട്; ഇന്നു ഞാൻ ഇങ്ങനെയാണ്‌, അത് ആ കാരണം കൊണ്ട്. അതു സത്യമല്ല, ഈ കാരണവും ആ കാരണവും കൊണ്ടല്ല, അതിനാൽ ഇങ്ങനെയും അങ്ങനെയും ആയതുമല്ല. താൻ എന്താണോ, അതിനോടു പൊരുത്തപ്പെടുക, അക്ഷോഭ്യനായി, തിടുക്കങ്ങളില്ലാതെ, താനേതുവിധം ജീവിക്കേണമോ, അതുപോലെ ജീവിക്കുക, നായയെപ്പോലെ സ്വന്തം വാലിൽ തിരിഞ്ഞുകടിയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക.

ഒരടിക്കാടിൽ കിടന്നു ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ഒരൊച്ച കേട്ടു ഞാനുണർന്നു. നേരത്തേ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പുസ്തകം ഞാൻ എന്റെ കൈകളിൽ കണ്ടു. അതു വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ഉച്ച തിരിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളു; ഞാൻ നിൽക്കുന്ന കുന്നിനു മുന്നിലായി വലിയൊരു താഴ്വാരം പരന്നുകിടന്നിരുന്നു, ഗ്രാമങ്ങളും ചിറകളും, ഇടയിൽ ഒരേ രൂപത്തിൽ പൊക്കത്തിൽ വളർന്നുനിൽക്കുന്ന ഈറ പോലത്തെ പൊന്തകളുമായി. ഞാൻ ഇടുപ്പിൽ കൈ കുത്തി സർവതും കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു നിരീക്ഷണം ചെയ്തു, ഒപ്പം, ഒച്ചയെന്താണെന്നു കാതോർക്കുകയും ചെയ്തു.

ഡിസംബർ 12

അല്പനേരം മുമ്പ് കണ്ണാടിയിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി- കൃത്രിമവെളിച്ചത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിലും, പിന്നിൽ നിന്നാണു വെളിച്ചം വീഴുന്നതെന്നതിനാൽ കാതരികുകളിലെ രോമങ്ങളേ തിളങ്ങുന്നുള്ളുവെന്നിരുന്നാലും- എന്റെ മുഖം സൂക്ഷ്മപരിശോധനയ്ക്കു ശേഷവും എനിക്കറിവുള്ളതിനെക്കാൾ ഭേദമായിട്ടെനിക്കു തോന്നി. തെളിഞ്ഞതും, വടിവൊത്തതും, സുന്ദരമെന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന ബാഹ്യരേഖകളോടു കൂടിയതുമായ ഒരു മുഖം. മുടിയുടെ കറുപ്പും, പുരികങ്ങളും, കൺകുഴികളും ശേഷിച്ച നിശ്ചേഷ്ടപിണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് ഓജസ്സോടെ വേറിട്ടു കാണപ്പെടുന്നു. ഒരു വിധത്തിലും മുഷിഞ്ഞതും ക്ഷീണിതവുമല്ല, നോട്ടവും; അതിന്റെ ഒരു ലാഞ്ഛന പോലുമില്ല, എന്നാൽ ബാലിശമെന്നു പറയാനുമില്ല; അവിശ്വസനീയമാം വിധം ഊർജ്ജസ്വലമാണത്; അതെന്നെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു എന്നതു കൊണ്ടാവാം അങ്ങനെയായത്; കാരണം ഞാനപ്പോൾ എന്നെത്തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നല്ലോ, സ്വയം പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കുകയുമായിരുന്നല്ലോ.

ഡിസംബർ 17

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും അടിമത്തത്തിനുമിടയിലുള്ള പാതകൾ അന്യോന്യം മുറിച്ചു കടന്നുപോകുന്നു, മുന്നോട്ടു പോകാൻ ദിശാസൂചനകളൊന്നുമില്ലാതെ; പിന്നിട്ട വഴികൾ തൽക്ഷണം തന്നെ മാഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. പാതകൾ അസംഖ്യമാണ്‌, ഒന്നേയുള്ളുവെന്നും വരാം, എനിക്കു തീർച്ചയില്ല; കാരണം, നിന്നുനോക്കാൻ ഉയർന്നൊരിടം എനിക്കു കിട്ടിയിട്ടില്ലല്ലോ. ഈ അവസ്ഥയിലാണു ഞാൻ. വിട്ടുപോരാനും എനിക്കാവില്ല. എനിക്കു പരാതിപ്പെടാനുമവകാശമില്ല. ക്രമാധികമൊന്നുമല്ല എന്റെ യാതന; കാരണം ഞാൻ യാതനപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അതു തുടർച്ചയില്ലാതെയാണ്‌, അതു കൂമ്പാരം കൂടുന്നില്ല, തൽക്കാലത്തേക്കെങ്കിലും എനിക്കതനുഭവമാകുന്നുമില്ല. ഞാനനുഭവിക്കുന്ന യാതനയുടെ തോത് എനിക്കു നീക്കിവച്ച യാതനയെക്കാൾ കുറവാണെന്നും വരാം.

ഡിസംബർ 20

പ്രശാന്തമായ ഒരു മുഖം, അക്ഷോഭ്യമായ സംസാരം- അതുണ്ടാക്കുന്ന പ്രഭാവം, തനിക്കിനിയും പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായിട്ടില്ലാത്ത ഒരപരിചിതനിൽ നിന്നാണതു വരുന്നതെങ്കിൽ പ്രത്യേകിച്ചും. ഒരു മനുഷ്യവദനത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ദൈവശബ്ദം.

1914 ജനുവരി 8

ജൂതന്മാർക്കും എനിക്കും തമ്മിൽ പൊതുവായിട്ടെന്തിരിക്കുന്നു? എനിക്കെന്നോടു തന്നെ പൊതുവായിട്ടെന്തിരിക്കുന്നു? ശ്വാസം കഴിക്കാനാവുന്നുണ്ടെന്നതു കൊണ്ടുതന്നെ തൃപ്തനായി, ഒരു കോണിൽ ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുനിൽക്കണം.

ജനുവരി 26

തുർഹെയ്മിന്റെ അച്ഛന്റെ മരണം: “പിന്നെ ഡോക്ടർമാർ വന്നു നോക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാഡിമിടിപ്പ് വളരെ നേർത്തതായിരുന്നു; വളരെക്കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമേ ആൾ ജീവനോടിരിക്കൂ എന്നവർ വിധിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ചാണ്‌ അവരിങ്ങനെ പറയുന്നത്! കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം, അതു കഴിഞ്ഞാൽ മരിച്ചു.‘

ഫെബ്രുവരി 11

ഡിൽത്തീയുടെ ’ഗൊയ്ഥേ‘ ഓടിച്ചൊന്നു വായിച്ചു. പ്രക്ഷുബ്ധമായ പ്രഭാവം; നിങ്ങളെ അതു വശീകരിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു; നിങ്ങൾക്കെന്തുകൊണ്ടു സ്വയം തീ കൊളുത്തി അതിൽ ദഹിച്ചുതീർന്നുകൂടാ? അല്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടനുസരിച്ചുകൂടാ, കല്പനകളൊന്നും കേട്ടില്ലെങ്കിൽത്തന്നെ? അതുമല്ലെങ്കിൽ ശൂന്യമായ സ്വന്തം മുറിയുടെ നടുക്ക് ഒരു കസേരയുമിട്ട്, തറയിൽ നോക്കി ഇരുന്നുകൂടാ? ഒരു മലയിടുക്കിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ”മുന്നോട്ട്!“ എന്നാക്രോശിച്ചുകൂടാ, മറുവിളികൾക്കു കാതോർത്തുകൂടാ, പാറക്കെട്ടുകളിലെ ഇടവഴികളിൽ നിന്ന് ആളുകൾ പുറത്തേക്കു വരുന്നതു കാണുകയും ചെയ്തുകൂടാ?

ഫെബ്രുവരി 14

ഞാൻ സ്വയം ജീവനൊടുക്കുകയാണെങ്കിൽ അതിന്റെ പേരിൽ ആരും പഴി കേൾക്കേണ്ടിവരില്ലെന്നതു തീർച്ച; അതിനു പെട്ടെന്നുണ്ടായ കാരണം ഉദാഹരണത്തിന്‌, എഫിന്റെ പെരുമാറ്റമാണെന്നു തോന്നിയാലും. ഒരിക്കൽ പാതിമയക്കത്തിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭാവന ചെയ്യുകയുണ്ടായി, അന്ത്യം മനസ്സിൽ കണ്ടുകൊണ്ട്, വിടവാങ്ങൽ കത്തും പോക്കറ്റിലിട്ട്, അവളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് എന്റെ വിവാഹാഭ്യർത്ഥന നിരസിക്കപ്പെടുമ്പോഴുണ്ടാവുന്ന രംഗം: ഞാൻ കത്തു മേശപ്പുറത്തു വയ്ക്കുന്നു, ബാൽക്കണിയിലേക്കോടുന്നു, എന്നെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ പിന്നാലെ വരുന്നവരിൽ നിന്നു കുതറിമാറുന്നു, ഓരോ കൈയുടെയും പിടുത്തം ഓരോന്നായി വിടുവിച്ചുകൊണ്ട് പിന്നെ ഞാൻ കൈവരിയ്ക്കു മേൽ കൂടി എടുത്തുചാടുകയാണ്‌. കത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതു പക്ഷേ, എഫ് കാരണമാണ്‌ ഞാൻ ചാടിച്ചാവുന്നതെന്നായിരിക്കും; അതേ സമയം, എന്റെ വിവാഹാഭ്യർത്ഥന സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടാൽത്തന്നെയും എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മാറ്റമെന്തെങ്കിലും വന്നുവെന്നുമില്ല. എന്റെ ഇടം അങ്ങു താഴെയാണ്‌; മറ്റൊരു പരിഹാരവും എനിക്കു കണ്ടെത്താനില്ല. എഫ് എന്റെ നിയോഗത്തിന്‌ പ്രകടരൂപം പ്രാപിക്കാനുള്ള ഒരുപാധിയായെന്നു മാത്രം; എഫില്ലാതെ എനിക്കു ജീവിക്കാനാവില്ല, അതിനാൽ ഞാൻ ചാടിച്ചാവണം; എന്നാൽ - എഫ് അതു സംശയിക്കുന്നുണ്ട്- അവളോടൊപ്പം ജീവിക്കാനും എനിക്കു കഴിയില്ല. എന്തുകൊണ്ട് ഈ രാത്രി തന്നെ ആ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിക്കൂടാ? പക്ഷേ ഞാൻ അമൂർത്തതകളിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചു കഴിയുന്നു; ജീവിതവുമായി ആകെ കെട്ടുപിണഞ്ഞാണ്‌ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്; ഞാൻ അതു ചെയ്യാൻ പോകുന്നില്ല, ഞാനൊരു തണുപ്പനാണ്‌, ഷർട്ടിന്റെ കോളർ കഴുത്തിൽ ഇറുകിപ്പിടിക്കുന്നതാണ്‌ എന്റെ വലിയ ശോകം, ശപിക്കപ്പെട്ടവനാണു ഞാൻ, മൂടൽമഞ്ഞിൽ ശ്വാസം കഴിക്കാൻ വിമ്മിഷ്ടപ്പെടുകയാണു ഞാൻ.

link to image

നിസാർ ഖബ്ബാനി - എന്താണു പ്രണയം?

2012-02-01T09:44:00.001+05:30

എന്താണു പ്രണയം?
ഒരായിരം പ്രബന്ധങ്ങളതിനെക്കുറിച്ചു നാം വായിച്ചിരിക്കുന്നു,
വായിച്ചതെന്താണെന്നു പക്ഷേ, നമുക്കറിയുകയുമില്ല.
വ്യാഖ്യാന,ജ്യോതിഷ,വൈദ്യശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങൾ നാം വായിച്ചിരിക്കുന്നു,
തുടങ്ങിയതെവിടെയെന്നു നമുക്കൊട്ടറിയുകയുമില്ല.
കവിതയും പാട്ടുമായി
നാടോടിവഴക്കങ്ങളാകെ നാം മനപ്പാഠമാക്കിയിരിക്കുന്നു,
ഒരുവരി പോലും നമുക്കോർമ്മ നിൽക്കുന്നില്ല.
പ്രണയത്തിന്റെ മഹർഷിമാരോടവരുടെയവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു നാം ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു,
നമുക്കറിയുന്നതിലേറെയവർക്കറിയുകയില്ലെന്നു നാം കണ്ടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
*

എന്താണു പ്രണയം?
അതിന്റെ ഒളിയിടമാരാഞ്ഞു നാം നടന്നു,
പെട്ടേനേ കൈയിലെന്നു നാമോർത്തപ്പോഴേക്കുമതാ,
അതു കുതറിയോടിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
എത്രയാണ്ടുകൾ കാടുകളിലതിന്റെ പിന്നാലെ നാമലഞ്ഞു,
നമുക്കു വഴി തെറ്റിയെന്നതേയുണ്ടായുള്ളു.
അതിന്റെ പിന്നാലെ നാം പോയി,
ആഫ്രിക്കയിലേക്ക്...ബംഗാളിലേക്ക്,
നേപ്പാൾ, കരീബിയൻ, മജോർക്കയിലേക്ക്,
ബ്രസീലിയൻ കാടുകളിലേക്കും,
എവിടെയും നാമെത്തിയെന്നില്ല.
പ്രണയത്തിന്റെ ജ്ഞാനികളോടവരുടെ വിശേഷങ്ങളെന്തൊക്കെയെന്നു നാം ചോദിച്ചു,
നാമറിഞ്ഞതേലേറെയൊന്നുമവരറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു നാം കണ്ടുപിടിച്ചു.
*

എന്താണു പ്രണയം?
വിശുദ്ധന്മാരോടു നാം ചോദിച്ചു,
പുരാണങ്ങളിലെ വീരനായകന്മാരോടു നാം ചോദിച്ചു,
അവർ പറഞ്ഞതതിമനോഹരമായ വചനങ്ങൾ തന്നെ,
നമുക്കു പക്ഷേ ബോദ്ധ്യം വന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ സഹപാഠികളോടതിനെക്കുറിച്ചു നാം ചോദിച്ചിരുന്നു,
അവർ പറഞ്ഞു, അതൊരു മനോരാജ്യക്കാരൻ കുട്ടിയാണെന്ന്,
ഏതോ നാഴ്സിസസ്പ്പൂവിനെക്കുറിച്ചവൻ കവിതയെഴുതിയിരുന്നുവെന്ന്,
അവന്റെ കീശ നിറയെ കായകളും പഴങ്ങളും ഉറുമ്പുകളുമായിരുന്നുവെന്ന്,
തൊഴിയേറ്റ പൂച്ചക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവനാശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നുവെന്ന്.
പ്രണയത്തിൽ വിദഗ്ധരായവരോടവരുടെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചു നാം ചോദിച്ചു,
നാമറിഞ്ഞതേലേറെയൊന്നുമവരറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു നാം കണ്ടുപിടിച്ചു.
*

എന്താണു പ്രണയം?
ദൈവഭക്തരോടും സജ്ജനങ്ങളോടും നാമതിനെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചു...ഫലമുണ്ടായില്ല.
മതാനുയായികളോടു ചോദിച്ചു...ഫലമുണ്ടായില്ല.
കാമുകരോടു നാം ചോദിച്ചു, അവർ പറഞ്ഞു,
കുഞ്ഞിലേ അതു വീടു വിട്ടിറങ്ങിയതല്ലേ,
മാറത്തൊരു കിളിയെ അടുക്കിപ്പിടിച്ചും,
കൈയിലൊരു മരച്ചില്ല പിടിച്ചും?
അതിന്റെ സമപ്രായക്കാരോടതിന്റെ പ്രായത്തെക്കുറിച്ചു നാം ചോദിച്ചു,
കളിയാക്കുമ്പോലെ അവർ പറഞ്ഞു:
പ്രണയത്തിനൊരു പ്രായമുണ്ടായതെന്നാണാവോ?
*

എന്താണു പ്രണയം?
അതൊരു ദൈവശാസനമെന്നു നാം കേട്ടു,
കേട്ടതു നാം വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു;
അതൊരു സ്വർഗ്ഗീയനക്ഷത്രമെന്നു നാം കേട്ടു,
അതിനാലോരോ രാത്രിയും ജനാല തുറന്നു നാം നോക്കി...നാം കാത്തിരുന്നു;
അതൊരു മിന്നൽപ്പിണറാണെന്നു നാം കേട്ടു,,,
തൊട്ടാൽ തരിച്ചുപോവും നാമെന്നും;
മൂർച്ചപ്പെടുത്തിയ വാളാണതെന്നു നാം കേട്ടു,
ഉറയിൽ നിന്നൂരിയാലതു നമ്മെ ഹതരാക്കുമെന്നും;
പ്രണയത്തിന്റെ സ്ഥാനപതികളോടവരുടെ സഞ്ചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചു നാം ചോദിച്ചു,
നാമറിഞ്ഞതേലേറെയൊന്നുമവരറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു നാം കണ്ടുപിടിച്ചു.
*

എന്താണു പ്രണയം?
ഓർക്കിഡിന്റെ മുഖത്തു നാമതു കണ്ടു...
നമുക്കതു പക്ഷേ, മനസ്സിലായതുമില്ല;
രാപ്പാടിയുടെ പാട്ടിലതു നാം കേട്ടു...
നമുക്കെന്നിട്ടുമതു മനസ്സിലായില്ല;
ഒരു മിന്നായം പോലെ നാമതിനെക്കണ്ടു,
ഒരു ഗോതമ്പുകതിരിന്മേൽ,
ഒരു മാൻപേടയുടെ നടയിൽ,
ഏപ്രിലിന്റെ നിറങ്ങളിൽ,
ഷോപ്പാങ്ങിന്റെ രചനകളിൽ,
നമുക്കതു പക്ഷേ, ശ്രദ്ധയിൽ വന്നില്ല.
പ്രണയത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാരോടവരുടെ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു നാം ചോദിച്ചു,
നാമറിഞ്ഞതേലേറെയൊന്നുമവരറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും നാം കണ്ടുപിടിച്ചു.
*

ചരിത്രത്തിലെ പ്രണയരാജകുമാരന്മാരിലേക്കു നാം പിന്നെ തിരിഞ്ഞു,
ലൈലയുടെ ഉന്മത്തകാമുകനോടു നാമഭിപ്രായമാരാഞ്ഞു,
ലുബ്നായുടെ ഉന്മത്തകാമുകനോടു നാമഭിപ്രായമാരാഞ്ഞു,
പ്രണയത്തിന്റെ രാജകുമാരന്മാരെന്നു നാം വിളിച്ചവർ,
തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിലവരറിഞ്ഞിട്ടില്ല,
നാമറിഞ്ഞതിലേറെയാനന്ദമെന്നും നാം കണ്ടുപിടിച്ചു.

link to image

കാഫ്ക - വിവാഹത്തിനനുകൂലമായും പ്രതികൂലമായും

2012-02-01T00:30:00.001+05:30

1913 ജൂലൈ 21

എന്റെ വിവാഹത്തിനനുകൂലമായും പ്രതികൂലമായുമുള്ള വാദങ്ങളെ സംഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ:
1. താനൊറ്റയ്ക്കു ജീവിതം കഴിച്ചുകൂട്ടാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ; എന്നു പറഞ്ഞാൽ ജീവിക്കാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ എന്നു ധ്വനിക്കുന്നുമില്ല, നേരേ മറിച്ച്; മറ്റൊരാളോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് എനിക്കറിയില്ലെന്നുപോലും വരാം; എന്തായാലും ഒറ്റയ്ക്കെനിയ്ക്കു ത്രാണിയില്ല, എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ആക്രമണത്തെ, എന്റെ സ്വന്തം ശരീരം മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്ന ആവശ്യങ്ങളെ, കാലത്തിന്റെയും വാർദ്ധക്യത്തിന്റെയും ആക്രമണങ്ങളെ, എഴുതാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്റെ അസ്പഷ്ടമായ പ്രേരണയെ, ഉറക്കമില്ലായ്മയെ, ഭ്രാന്തിന്റെ ആസന്നതയെ- ഇവയൊക്കെ ഒറ്റയ്ക്കു താങ്ങാൻ. സ്വാഭാവികമായും ഒരു ‘ഒരുപക്ഷേ’ ഇതിനോടു ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയും ചെയ്യും. എഫ്.മായുള്ള ബന്ധം എന്റെ ചെറുത്തുനില്പിന്‌ കൂടുതൽ കരുത്തു നൽകും.
2. എന്തും പെട്ടെന്നെന്നെ അറച്ചുനിൽക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയാണ്‌. പത്രങ്ങളിലെ ഓരോ തമാശയും, ഫ്ളോബേറിനെയും ഗ്രില്പാഴ്സറെയും കുറിച്ച് ഞാനോർമ്മിക്കുന്നതും, എന്റെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ കട്ടിലുകളിൽ രാത്രിയിലേക്കു വേണ്ടിയുള്ള വേഷങ്ങൾ കാണുന്നതും, മാക്സിന്റെ വിവാഹവും. ഇന്നലെ സഹോദരി പറയുകയായിരുന്നു, ‘വിവാഹം കഴിഞ്ഞവരൊക്കെ (നമ്മളറിയുന്നവർ) വളരെ സന്തോഷത്തിലാണ്‌, എനിക്കതു മനസ്സിലാവുന്നുമില്ല.’ അവളുടെ ആ അഭിപ്രായവും എനിക്കൊരു തടയായി, ഞാൻ വീണ്ടും ഭീതനായി.
3. ഏറെയേറെ ഒറ്റയ്ക്കാവണം ഞാൻ. ഞാനെന്തെങ്കിലും നേടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതു ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായതിന്റെ ഫലമായിട്ടു തന്നെയായിരുന്നു.
4. സാഹിത്യവുമായി ബന്ധപ്പെടാത്തതെന്തിനെയും ഞാൻ വെറുക്കുന്നു, സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നെ മടുപ്പിക്കുന്നു (അവയിനി സാഹിത്യത്തെ സംബന്ധിക്കുന്നതാണെങ്കിൽക്കൂടി), ആളുകളെ ചെന്നുകാണുന്നത് എന്നെ മടുപ്പിക്കുന്നു, എന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ആത്മാവിന്റെ കടയോളം എന്നെ മടുപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നതിന്റെയൊക്കെ പ്രാധാന്യത്തെ, ഗൗരവത്തെ, യാഥാർത്ഥ്യത്തെ കവർന്നെടുക്കുകയാണ്‌ സംഭാഷണങ്ങൾ.
5. ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള, അപരനിലേക്കു കടക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം. പിന്നെ ഞാനൊരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകില്ല.
6. പണ്ടൊക്കെ പ്രത്യേകിച്ചും, അന്യരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കാണുന്ന ഞാനായിരിക്കില്ല, എന്റെ സഹോദരിമാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കാണുന്ന ഞാൻ. ഭയമില്ലാത്തവനും, കരുത്തനും, അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നവനും, എഴുതുമ്പോൾ മാത്രം എനിക്കു കൈവരുന്ന ആ ഹൃദയാലുത്വമുള്ളവനുമാവുകയാണു ഞാൻ. എന്റെ ഭാര്യയുടെ മാദ്ധ്യസ്ഥത്തിലൂടെ എല്ലാവരുടെയും സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ അങ്ങനെയൊരാളാവാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ! അപ്പോഴതു പക്ഷേ, എന്റെ എഴുത്തിനെ കുരുതി കൊടുത്തു കൊണ്ടു വേണ്ടേ? അതു പറ്റില്ല, അതു പറ്റില്ല!
7. ഞാനൊറ്റയ്ക്കാണെങ്കിൽ എന്നെങ്കിലുമൊരുദിവസം ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്കായെന്നു വരാം. വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ അതൊരിക്കലും നടക്കാൻ പോകുന്നില്ല.

ആഗസ്റ്റ് 14

ലൈംഗികബന്ധം, ഒരുമിച്ചു കഴിയുന്നതിന്റെ ആനന്ദത്തിനുള്ള ശിക്ഷ. സാദ്ധ്യമായത്ര വൈരാഗ്യത്തോടെ ജീവിക്കുക, ഒരവിവാഹിതനെക്കാൾ വൈരാഗ്യത്തോടെ ജീവിക്കുക, വിവാഹജീവിതം കൊണ്ടുനടക്കാൻ ഏതെങ്കിലുമൊരു മാർഗ്ഗം എനിക്കുണ്ടെങ്കിൽ അതിതു മാത്രം.

നിസാർ ഖബ്ബാനി -ദൈവത്തിനോടുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ

2012-01-31T09:17:00.001+05:30

എന്റെ ദൈവമേ!
പ്രേമിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ കീഴടക്കുന്നതെന്ത്?
ഞങ്ങളുടെയുള്ളിന്റെയുള്ളിൽ സംഭവിക്കുന്നതെന്ത്?
ഞങ്ങളിലുടയുന്നതെന്ത്?
പ്രേമിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ബാല്യത്തിലേക്കു തിരിച്ചുപോകുന്നതെങ്ങനെ?
ഒരു തുള്ളി വെള്ളം ഒരു സമുദ്രമാകുന്നതെങ്ങനെ,
ഈന്തപ്പനകൾക്കു കിളരം കൂടുന്നതും
കടൽവെള്ളം മധുരിക്കുന്നതും?
ഞങ്ങൾ പ്രേമിക്കുമ്പോൾ
സൂര്യനൊരനർഘവജ്രമാകുന്നതെങ്ങനെ?

എന്റെ ദൈവമേ:
പ്രണയം വന്നപ്രതീക്ഷിതമായി ഞങ്ങളെ പ്രഹരിക്കുമ്പോൾ
ഞങ്ങളിൽ നിന്നൂർന്നുപോകുന്നതെന്ത്?
ഞങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പിറന്നുവീഴുന്നതെന്ത്?
മുഗ്ധരും നിഷ്കളങ്കരുമായ വിദ്യാർത്ഥികളായി
ഞങ്ങൾ മാറിപ്പോകുന്നതെന്ത്?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ഞങ്ങളുടെ കാമുകി ചിരിക്കുമ്പോൾ
ലോകത്തു മുല്ലപ്പൂക്കൾ പൊഴിയുന്നത്?
ഞങ്ങളുടെ കാൽമുട്ടിൽ മുഖമമർത്തി അവൾ തേങ്ങുമ്പോൾ
ലോകമൊരു ശോകപ്പക്ഷിയായിപ്പോകുന്നത്?

എന്റെ ദൈവമേ:
എന്തു പേരാണതിനെ വിളിക്കുക,
നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യരെ കൊല്ലുന്ന,
കോട്ടകളെ കീഴടക്കുന്ന,
വമ്പന്മാരെ മുട്ടുകാലിൽ വീഴ്ത്തുന്ന,
കാതരമനസ്സുകളെ ഉരുക്കുന്ന ആ പ്രണയത്തിനെ?
ഞങ്ങളുടെ പ്രണയിനിയുടെ മുടിപ്പിന്നലൊരു
പൊൻകിടക്കയാതെങ്ങനെ,
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വീഞ്ഞും മുന്തിരിയുമായതും?
കനലിൽക്കൂടി നടന്നിട്ടതിൽ ഞങ്ങളാനന്ദം കൊള്ളുന്നതെങ്ങനെ?
ലോകം വെന്ന രാജാക്കന്മാരായിട്ടും
പ്രേമിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ തടവുകാരാവുന്നതെങ്ങനെ?
കഠാര പോലെ ഞങ്ങളിലേക്കിറങ്ങുന്ന പ്രണയത്തെ
ഞങ്ങളെന്തു വിളിയ്ക്കും?
അതൊരു തലവേദനയോ?
ഉന്മാദമോ?
ഒരു നിമിഷത്തിന്റെയിടയിൽ
ലോകമെങ്ങനെ ഒരു മരുപ്പച്ചയാവുന്നു...
ആർദ്രമായൊരിടമാവുന്നു?

എന്റെ ദൈവമേ:
ഞങ്ങളുടെ യുക്തിക്കെന്തു പറ്റുന്നു?
ഞങ്ങൾക്കെന്തു പറ്റുന്നു?
അഭിലാഷത്തിന്റെ ഒരു നിമിഷം വർഷങ്ങളാവുന്നതെങ്ങനെ?
പ്രണയത്തിൽ മിഥ്യ തീർച്ചയാവുന്നതുമെങ്ങനെ?
പ്രണയം ഋതുക്കളെ നിരോധിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
ഹേമന്തത്തിൽ ഗ്രീഷ്മമെങ്ങനെ വരുന്നു?
ഞങ്ങൾ പ്രേമിക്കുമ്പോൾ
ആകാശത്തെ പൂന്തോപ്പിൽ പനിനീർപ്പൂക്കൾ വിടരുന്നതെങ്ങനെ?

എന്റെ ദൈവമേ:
പ്രണയത്തിനു ഞങ്ങൾ കീഴടങ്ങുന്നതെങ്ങനെ,
ഞങ്ങളുടെ ദേവാലയത്തിന്റെ ചാവി അതിനെ ഏല്പിക്കുന്നതെങ്ങനെ,
മെഴുകുതിരികളും കുങ്കുമത്തിന്റെ സുഗന്ധവും
അതിനർപ്പിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
ഞങ്ങളതിനു മുന്നിൽ മുട്ടുകാലിൽ വീഴുന്നതെങ്ങനെ?
അതിന്റെ രാജ്യഭാരത്തിലേക്കു ഞങ്ങൾ പ്രവേശനം തേടുന്നതെങ്ങനെ,
ഞങ്ങളോടതു പ്രവർത്തിച്ചതിനോടൊക്കെയും
ഞങ്ങളടിപണിയുന്നതും?

എന്റെ ദൈവമേ:
സത്യമായ ദൈവമാണു നീയെങ്കിൽ
എന്നുമെന്നും പ്രണയികളായിരിക്കാൻ
ഞങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കേണമേ.

link to image

കാഫ്ക - എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിലെ ബൃഹത്തായ ലോകം

2012-01-30T19:25:00.001+05:30

1912 മാർച്ച് 12

അതിവേഗം പാഞ്ഞുപോകുന്ന ട്രാമിന്റെ ഒരു കോണിൽ, ജനാലയിൽ കവിളമർത്തി, ഇടതുകൈ സീറ്റിന്റെ പിന്നിൽ നീട്ടിവച്ച്, ബട്ടണിടാത്ത ഓവർക്കോട്ട് തനിയ്ക്കു ചുറ്റും പറത്തിവിട്ട്, മുന്നിലെ ആളൊഴിഞ്ഞ നീണ്ട ബഞ്ചിലേക്കു നോക്കിക്കൊണ്ടും ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നയാളുടെ വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോഴയാളുടെ മനസ്സിൽ അതു മാത്രമേയുള്ളു. തന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നത് സുഖകരമായ ഒരനുഭൂതിയായി അയാളുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്; ആ സുഖാനുഭൂതിയുമായി അയാൾ ചിലനേരം ട്രാമിന്റെ മച്ചിനു നേർക്ക് ഉദാസീനമായ ഒരു നോട്ടമയക്കുന്നുമുണ്ട്. കണ്ടക്റ്റർ ടിക്കറ്റുമായി വരുമ്പോൾ പോക്കറ്റിൽ അധികം പരതാതെ കൃത്യമായ ചില്ലറ തന്നെ അയാൾക്കു കിട്ടുന്നുണ്ട്, ഒരേയൊരു കൈയിളക്കത്താൽ കണ്ടക്റ്ററുടെ കൈയിലേക്ക് അയാൾ അതു വച്ചുമാറുന്നുണ്ട്, കത്രിക പോലെ തുറന്നുപിടിച്ച ഇരുവിരലുകളിൽ അയാൾ ടിക്കറ്റ് കൈപ്പറ്റുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അയാളും ട്രാമും തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധവുമില്ല; പ്ളാറ്റുഫോമോ, ചവിട്ടുപടിയോ ഉപയോഗിക്കാതെതന്നെ തെരുവിലാണു പിന്നെ അയാൾ കാണപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ, അതേ മുഖഭാവത്തോടെ അയാൾ തന്റെ വഴിയ്ക്കു പോവുകയാണെങ്കിൽ അതിൽ ആശ്ചര്യപ്പെടാൻ ഒന്നുമുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.

പാറിക്കിടക്കുന്ന ഓവർക്കോട്ടു മാത്രമേ ശേഷിക്കുന്നുള്ളു, ബാക്കിയൊക്കെ കെട്ടിച്ചമച്ചതും.

മാർച്ച് 16

ശനിയാഴ്ച. വീണ്ടുമൊരുൾപ്രേരണ. വീണ്ടും ഞാനെന്നെത്തന്നെ പിടിച്ചെടുക്കുന്നു, താഴേക്കു വരുന്നൊരു പന്തു പിടിച്ചെടുക്കുമ്പോലെ. നാളെ, ഇന്ന്, വിപുലമായൊരു രചനയ്ക്ക് ഞാൻ തുടക്കമിടും, എവിടെ നിന്നുമൊരു നിർബന്ധവുമില്ലാതെ എന്റെ കഴിവുകൾക്കൊത്തു രൂപം പ്രാപിക്കുന്നതൊന്ന്. എനിക്കു പിടിച്ചുനിൽക്കാനാവുന്നിടത്തോളം കാലം ഞാനതിന്റെ പിടി വിടില്ല. ഈ രീതിയിൽ ജീവിക്കുന്നതിനെക്കാൾ ഉറക്കമില്ലാതെ കിടക്കുക തന്നെ ഭേദം.

മാർച്ച് 18

ജ്ഞാനിയെന്നെപ്പറഞ്ഞോളൂ, ഏതു നിമിഷവും മരിക്കാൻ തയാറായിരുന്നു ഞാനെന്നതിനാൽ; പക്ഷേ, എന്നോടു ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ ചെയ്തുതീർത്തു ഞാനെന്നതിനാലല്ല, മറിച്ച്, അതിലൊന്നുപോലും ചെയ്തിട്ടില്ല ഞാനെന്നതിനാലും, അതിലേതെങ്കിലുമൊന്ന് എന്നെങ്കിലും ചെയ്യാമെന്നു ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടെന്നതിനാലും.

മാർച്ച് 27

തിങ്കളാഴ്ച. തങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ നിരാലംബയായി നടന്നുപോകുന്ന ഒരു വേലക്കാരിപ്പെൺകുട്ടിക്കു നേരെ വേറേ പലരുമായിച്ചേർന്ന് പന്തെടുത്തെറിയുന്ന പയ്യൻ; പന്ത് പെൺകുട്ടിയുടെ പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ ഞാൻ അവന്റെ കഴുത്തിനു കയറിപ്പിടിച്ച് ഉഗ്രകോപത്തോടെ അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു, ഒരു വശത്തേക്കു പിടിച്ചുതള്ളി, അവനെ ശപിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ ഞാൻ നേരേ നടന്നുപോയി; ആ പെൺകുട്ടിയുടെ നേർക്ക് ഞാനൊന്നു നോക്കുക കൂടിച്ചെയ്തില്ല. ഈ ഭൂമിയിൽ തന്റെ അസ്തിത്വം തന്നെ നിങ്ങൾ മറന്നുപോവുകയാണ്‌; എന്തെന്നാൽ, അത്രയും രോഷം തിങ്ങിനിൽക്കുകയാണു നിങ്ങൾക്കുള്ളിൽ; സന്ദർഭം കിട്ടിയാൽ ഇതിലും സുന്ദരമായ വികാരങ്ങൾ കൊണ്ടു നിറയും താനെന്നു വിശ്വസിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു വരുതി കിട്ടിയപോലെയുമാണ്‌.

ആഗസ്റ്റ് 21

ഒരു തെരുവ് മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്ന അസംതൃപ്തിയുടെ ചിത്രം: താൻ നിൽക്കുന്നിടത്തു നിന്നു രക്ഷപ്പെടാൻ നിരന്തരം കാലുയർത്തുകയാണു സർവ്വരും.

സെപ്തംബർ 21

സഹോദരനും സഹോദരിയും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം- അച്ഛനും അമ്മയും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആവർത്തനം.

1913 ജൂൺ 21

ഞാൻ എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ബൃഹത്തായ ലോകം. പക്ഷേ എങ്ങനെ ഞാനെന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കും, അതിനെ സ്വതന്ത്രമാക്കും, ചീളുകളായി ചിതറിപ്പോകാതെ. അതിനെ എന്റെയുള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുകയോ, കുഴിച്ചിടുകയോ ചെയ്യുന്നതിനെക്കാൾ ആയിരം മടങ്ങു ഭേദമാണ്‌, അങ്ങനെ ചിതറിപ്പോവുക. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണ്‌, ഞാനിപ്പോൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നതും, അതെനിക്കു വ്യക്തവുമാണ്‌.

link to image

നിസാർ ഖബ്ബാനി - ഭ്രാന്തന്റെ കവിതകൾ

2012-01-30T09:10:00.001+05:30

മേൽവിലാസമില്ലാത്ത സ്ത്രീ

എവിടെയും നിങ്ങളവളെത്തിരയും,
കടലിലെത്തിരകളോടവളെക്കുറിച്ചാരായും,
കരയിലെ ആമകളോടവളെക്കുറിച്ചു ചോദിക്കും,
കടലായ കടലെല്ലാം നിങ്ങളലയും,
നിങ്ങളുടെ കണ്ണീരു പുഴകളായൊഴുകും,
നിങ്ങളുടെ ശോകം മരങ്ങളായി വളരും,
ഒടുവിൽ, ജീവിതാന്ത്യത്തിൽ
താൻ തേടിയലഞ്ഞതൊരു
പുകച്ചുരുളിനെയെന്നു നിങ്ങളറിയും-
നിന്റെ പ്രണയത്തിനിന്ന നാടെന്നില്ല,
ജന്മദേശമില്ല, മേൽവിലാസവുമില്ല.

കുളിയ്ക്കുന്നവൾ

നിന്നെക്കുറിച്ചു ഞാനവരോടു മിണ്ടിയിട്ടേയില്ല...പക്ഷേ
എന്റെ കണ്ണുകളിലവർ നിന്നെക്കണ്ടു,
നീയിറങ്ങിക്കുളിയ്ക്കുന്നതായി.

അപ്രതീക്ഷിതമത്സ്യങ്ങൾ

ഇനിയും നിന്നെ പ്രേമിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടില്ല ഞാൻ,
എന്നാലൊരുനാൾ പ്രണയത്തിന്റെ അനിവാര്യമുഹൂർത്തമെത്തും,
കടൽ നിന്റെ മാറിടത്തിലേക്കു തെറിപ്പിയ്ക്കും,
നീ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മത്സ്യങ്ങൾ.

പൂമ്പാറ്റ

നിന്റെ അരക്കെട്ടിനു ചുറ്റും
പച്ചപെൻസിലു കൊണ്ടൊരു വര ഞാൻ വരച്ചു:
താനൊരു പൂമ്പാറ്റയാണെന്നതിനു തോന്നരുതല്ലോ,
അങ്ങനെയതങ്ങു പറന്നുപോകരുതല്ലോ.

മതി

നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം മതി
സ്ഥലത്തിനു നിലയ്ക്കാൻ;
നിന്റെ വരവു മതി
കാലത്തിനു വരാതിരിയ്ക്കാൻ.

നീയായതെല്ലാം

എന്നെ പ്രേമിക്കൂ,
നിന്റെ ചുവട്ടടിയിലെ ജലത്തെ ഭയക്കാതെയുമിരിക്കൂ;
സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ ജ്ഞാനസ്നാനം നീയേൽക്കുകയുമില്ല,
നിന്റെയുടലും നിന്റെ മുടിയും
ഈ ജലം കൊണ്ടു നനയാതിരുന്നാൽ.

ഉച്ചമയക്കം

ഒരു പേർഷ്യൻ പരവതാനി നിന്റെ വാക്കുകൾ,
ചുമരോടു ചുമരു പറന്നുനടക്കുന്ന രണ്ടു മാടപ്രാവുകൾ
നിന്റെ കണ്ണുകൾ,
എന്റെ ഹൃദയമൊരു മാടപ്രാവിനെപ്പോലെ
നിന്റെ കൈകളുടെ തിരകൾക്കു മേൽ പറക്കുന്നു,
ചുമരിന്റെ നിഴലത്തൊരുച്ചമയക്കമുറങ്ങുന്നു.

വിപരീതപ്രണയം

നിന്റെ തലമുടിയെ ഞാനുപദേശിച്ചുനോക്കി,
നിന്റെ ചുമലും കടന്നു വളർന്നുപോകരുതെന്ന്,
എന്റെ ജീവിതത്തിനു മേൽ ശോകത്തിന്റെ ചുമരാവരുതെന്ന്;
ഞാനാഗ്രഹിച്ചതിനെയൊക്കെ നിഷ്ഫലമാക്കി
നിന്റെ മുടി പക്ഷേ, നിണ്ടുതന്നെ കിടന്നു.
നിന്റെയുടലിനെ ഞാനുപദേശിച്ചുനോക്കി,
കണ്ണാടിയുടെ ഭാവനയെ ഉദ്ദീപിക്കരുതെന്ന്,
നിന്റെയുടൽ പക്ഷേ, ഞാൻ പറഞ്ഞതു കേട്ടില്ല,
അതു സുന്ദരമായിത്തന്നെയിരുന്നു.
നിന്റെ പ്രണയത്തെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു,
കടൽക്കരയിലോ, മലമുകളിലോ ഒരാണ്ടത്തെ അവധിക്കാലം
ഇരുകൂട്ടർക്കും നല്ലതായിരിക്കുമെന്ന്,
നിന്റെ പ്രണയം പക്ഷേ, പെട്ടികളെടുത്തു പാതയോരത്തെറിഞ്ഞു,
താനെവിടെയും പോകുന്നില്ലെന്നതു തീർത്തുപറഞ്ഞു.

ബാല്യത്തിനൊപ്പം

ഇന്നു രാത്രിയിൽ നിന്നോടൊപ്പമുണ്ടാവില്ല ഞാൻ,
എവിടെയും ഞാനുണ്ടാവുകയുമില്ല;
വയലറ്റുപായകളുമായി ഞാനൊരു കപ്പൽപ്പറ്റം വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു,
നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ സ്റ്റേഷനിൽ മാത്രം നിർത്തുന്ന തീവണ്ടികളും,
പ്രണയത്തിന്റെ ഇന്ധനത്തിൽ പറക്കുന്ന കടലാസുവിമാനങ്ങളും.
കടലാസും ചായപ്പെൻസിലുകളും ഞാനെടുത്തുവന്നിരിക്കുന്നു,
എന്റെ ബാല്യത്തിനൊപ്പമിന്നുരാത്രിയിലുറങ്ങാതിരിക്കാൻ
ഞാൻ തീരുമാനിച്ചുമിരിക്കുന്നു.

ഭ്രൂണം

എനിക്കു മോഹം,
നിന്നെയെന്റെയുടലിലൊളിപ്പിച്ചുവയ്ക്കാൻ,
ജനനമസാദ്ധ്യമായൊരു ശിശുവായി,
ഞാനല്ലാതാരും നോവറിയാത്തൊരു
കഠാരമുറിവായി.

വികാരം

നിന്റെ മാറിടത്തിനിടയിൽ കിടക്കുന്നു,
കത്തിച്ചാമ്പലായ ഗ്രാമങ്ങൾ,
ആയിരങ്ങളായ ഖനികൾ,
പിന്നെയാരും പറഞ്ഞുകേൾക്കാതെ
ഹതരായവരുടെ പരിചകൾ.
നിന്റെ മാറിടം കടന്നുപോയവരെപ്പിന്നെ
കാണാതെയായി,
അവിടെ നേരം വെളുപ്പിച്ചവർ
പിന്നെ ആത്മഹത്യയും ചെയ്തു.

link to image

നിസാർ ഖബ്ബാനി - ലോകത്തിന്റെ ഉല്പത്തിയെക്കുറിച്ച് പുതിയൊരു സിദ്ധാന്തം

2012-01-29T18:10:00.001+05:30

ലോകത്തിന്റെ ഉല്പത്തിയെക്കുറിച്ച് പുതിയൊരു സിദ്ധാന്തം

ആദിയിൽ...ഫാത്തിമ ഉണ്ടായിരുന്നു
അതില്പിന്നെ മൂലഭൂതങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു
തീയും മണ്ണും
വെള്ളവും വായുവും
പിന്നെ പേരുകളും ഭാഷകളുമുണ്ടായി
ഗ്രീഷ്മവും വസന്തവും
പുലരിയും സന്ധ്യയും
ഫാത്തിമായുടെ കണ്ണുകൾക്കു ശേഷമാണ്‌
ലോകം കണ്ടുപിടിച്ചത്,
കറുത്ത പനിനീർപ്പൂവിന്റെ രഹസ്യവും
അതും കഴിഞ്ഞ്...ഒരായിരം നൂറ്റാണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
മറ്റു സ്ത്രീകളുമുണ്ടായി.

നിന്നെ പ്രേമിക്കാത്തവൻ ജന്മദേശമില്ലാത്തവനാവും

ഞാൻ നിന്നെ പ്രേമിക്കുന്നുവെങ്കിൽ
അതു ദൈവത്തോട്, ദേശത്തോട്, ചരിത്രത്തോട്, കാലത്തോട്,
ജലം, വൃക്ഷം, ചിരിക്കുന്ന നേരത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ,
അപ്പം, കടൽ, ചിപ്പികൾ, കപ്പലുകൾ,
എനിക്കതിന്റെ കടകങ്ങളെറിഞ്ഞുതരുന്ന രാത്രിതാരം,
ഞാനധിവസിക്കുന്ന കവിത,
എന്നിലധിവസിക്കുന്ന മുറിവിനോടുമെന്നെ തളച്ചിടാൻ.
എന്നെ ഞാനാക്കുന്ന ജന്മദേശം നീ
നിന്നെ പ്രേമിക്കാത്തവൻ...അവനു ജന്മദേശവുമില്ല.

ദൈവത്തിനെന്തു നഷ്ടപ്പെടാൻ

ദൈവത്തിനെന്തു നഷ്ടപ്പെടാൻ,
തിളങ്ങുന്നൊരാപ്പിൾപ്പഴം പോലെ
ആകാശത്തു സൂര്യനെ രൂപപ്പെടുത്തിയവന്‌,
പുഴകളെ ഒഴുകുന്നവയാക്കിയവന്‌,
മലകളെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തിയവന്‌,
അവനെന്തു നഷ്ടപ്പെടാനിരിക്കുന്നു,
ഒരു നേരമ്പോക്കിനു വേണ്ടിയെങ്കിലും
നമ്മുടെ പ്രകൃതങ്ങളെയൊന്നു മാറ്റിയെങ്കിൽ,
ഇത്ര തീക്ഷ്ണത എനിക്കില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ,
ഇത്ര സൗന്ദര്യം നിനക്കില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ?

link to imgae

നിസാർ ഖബ്ബാനി - കടലിലേക്കു കടക്കുമ്പോൾ

2012-01-29T06:33:00.001+05:30

കടലിലേക്കു കടക്കുമ്പോൾ

ഒടുവിൽ പ്രണയം സംഭവിച്ചു,
ദൈവത്തിന്റെ പറുദീസയിലേക്കു നാം പ്രവേശിച്ചു,
ജലത്തിന്റെ ചർമ്മത്തിനടിയിലൂടെ
വഴുതിയും കൊണ്ട്,
മീനുകളെപ്പോലെ.
അനർഘങ്ങളായ കടൽമുത്തുകൾ
നാം കണ്ടതിശയിച്ചു.
ഒടുവിൽ പ്രണയം സംഭവിച്ചു,
ഭീഷണികളേതുമില്ലാതെ...
അഭിലാഷങ്ങളുടെ പൊരുത്തവുമായി.
ഞാൻ നല്കി, നീ നല്കി,
അതിൽ നാം കപടം കാണിച്ചുമില്ല.
ആശ്ചര്യകരമായ അനായാസതയോടെ
അതു സംഭവിച്ചു,
പനിനീരു കൊണ്ടെഴുതുമ്പോലെ,
മണ്ണിൽ നിന്നൊരുറവയൊഴുകുമ്പോലെ.
*

സംഭാഷണം

ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നതാരെയെന്നവർ ചോദിക്കുന്നു,
അവളുടെ മുഖം ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു.
രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകളായിരിക്കുന്നു, അവളെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടെങ്കിലും
ഇനിയുമവളുടെ പേരെനിക്കറിയുകയുമില്ല..
*

പുരുഷപ്രകൃതി

പുരുഷനൊരു നിമിഷം മതി,
സ്ത്രീയെ പ്രേമിക്കാൻ;
യുഗങ്ങൾ വേണം,
അവളെ മറക്കാൻ.

നിസാർ ഖബ്ബാനി - പ്രണയഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്ന്

2012-01-28T19:14:00.001+05:30

എന്നെക്കുറിച്ചന്യർ പറയുന്നതൊക്കെ നേരു തന്നെ…

എന്നെക്കുറിച്ചന്യർ പറയുന്നതൊക്കെ നേരു തന്നെ,
സ്ത്രീവിഷയത്തിൽ, പ്രണയവ്യവഹാരത്തിൽ
എന്നെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞുകേൾക്കുന്നതും...നേരു തന്നെ.
എന്നാലവരറിയുന്നില്ല,
നിന്റെ പ്രണയത്തിൽ രക്തം വാർക്കുകയാണു ഞാനെന്ന്,
ക്രിസ്തുവെപ്പോലെ.
*

ജന്മം കൊണ്ടേ സുന്ദരിയായിരുന്നു…

ജന്മം കൊണ്ടേ സുന്ദരിയായിരുന്നു നീയെന്നതുകൊണ്ടായില്ല,
ഒരു നാളെന്റെ കൈകൾ കടന്നുപോയിട്ടേ,
സുന്ദരിയിലുമധികമായുള്ളു നീ.
*

കണ്ടാലൊരു…

കണ്ടാലൊരു പരലുമീനെപ്പോലെയേയുള്ളു നീ,
പ്രണയത്തിൽ കാതര...ഒരു മീനെപ്പോലെ.
എന്നാലെന്റെയുള്ളിലൊരായിരം സ്ത്രീകളെ
നീ കശാപ്പു ചെയ്തു,
റാണിയുമായി നീ.
*

കുടത്തിൽ നിന്നു…

കുടത്തിൽ നിന്നു ഭൂതം പുറത്തുവ-
ന്നെന്നോടു ചോദിക്കുകയാണെന്നിരിക്കട്ടെ:
“അങ്ങയ്ക്കെന്തുവേണം, യജമാനനേ!
ഈ ലോകത്തെ സർവമരതകങ്ങളും വരിക്കാൻ
ഒരു നിമിഷം ഞാനങ്ങെയ്ക്കു തരാം.”
നിന്റെ കണ്ണുകൾ മതിയെന്നേ ഞാൻ പറയൂ.
*

വാക്കുകൾ കൊണ്ടു വരയ്ക്കുമ്പോൾ

ഇരുപതു കൊല്ലമായിരിക്കുന്നു,
പ്രണയത്തിന്റെ പാതയിലേക്കിറങ്ങിയിട്ട്,
വഴിയിന്നുമപരിചിതമാണെനിക്ക്;
ചിലപ്പോൾ വിജയി ഞാനായിരുന്നു,
പലപ്പോഴും പരാജിതനും.
ഇരുപതുകൊല്ലം, ഹാ, പ്രണയത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥമേ,
ഇന്നുമാദ്യത്തെയേടിൽ.
*

വിഡ്ഢിത്തം

ഓർമ്മയുടെ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നു
നിന്നെ മായ്ച്ചുകളയുമ്പോൾ,
ഞാനോർത്തില്ല,
എന്റെ ജീവിതത്തിൽപ്പാതി
വെട്ടിക്കളയുകയാണു ഞാനെന്ന്.
*

സമവാക്യം

നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുവെന്നതിനാൽ
വർത്തമാനകാലമെനിക്കുണ്ടെന്നായി;
ഞാനെഴുതുന്നു, പ്രിയേ,
പോയകാലത്തെ വീണ്ടെടുക്കുവാനായി.

ചിത്രം- മണവാട്ടി - ദാന്തേ ഗബ്രിയേല്‍ റോസെറ്റി (വിക്കിമീഡിയ ശേഖരം)

റുബേൻ ദാരിയോ - നിശാഗീതം

2012-01-27T09:00:00.001+05:30

നിശാഗീതം

രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദത, വേദനിപ്പിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദത,
നിശാഗീതം...എന്തേയെന്റെയാത്മാവിന്നിത്ര പിടയ്ക്കാൻ?
എന്റെ ചോരയുടെ അമർന്ന മർമ്മരം ഞാൻ കേൾക്കുന്നു,
തലയ്ക്കുള്ളിലൊരു കൊടുങ്കാറ്റു വീശിയടങ്ങുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു.
ഹാ, ഉറങ്ങാനാവാതെ വരിക, സ്വപ്നം കാണാനാവാതെ വരിക.
സ്വയംവിശകലനത്തിന്റെ മുഴുനീളനാത്മഗതമാവുക,
എന്റെ ഹാംലെറ്റ് - ഞാൻ!
ഒരു രാത്രിയുടെ മദിരയിൽ,
ഇരുളിന്റെ വിസ്മയച്ചില്ലുപാത്രത്തിൽ
എന്റെ വിഷാദമലിച്ചുചേർക്കുക...
പിന്നെ ഞാനാലോചിച്ചുപോവുന്നു:
പ്രഭാതമെപ്പോഴെത്തും?
ഒരു വാതിലതാ അടയുന്നു...
ആരോ തെരുവിൽ നടക്കുന്നു...
ഘടികാരത്തിൽ മണി മൂന്നടിയ്ക്കുന്നു...
അതവളാവണം!

ലോലാപ്പെങ്ങൾക്കു വേണ്ടി വരച്ച സ്വന്തം ചിത്രം

ഈ യാത്രികൻ, നീ കണ്മുന്നിൽ കാണുന്നവൻ,
നാടോടിയായ നിന്റെ ഉടപ്പിറന്നവൻ തന്നെ,
ഇന്നും ജീവനോടിരിക്കുന്നവൻ,
നിനക്കൊരത്ഭുതമായി ഇന്നും ശ്വാസമെടുക്കുന്നവൻ,
നിന്നെപ്പിരിഞ്ഞ മാതിരിയല്ല,
അതില്പിന്നെയായതു മാതിരി:
കിഴവൻ, വിരൂപൻ, പൊണ്ണൻ, വിഷാദി.

കാഫ്ക - വാതില്‍ തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍

2012-01-26T23:49:00.001+05:30

1912 ഫെബ്രുവരി 26

ഒന്നു നടക്കാനിറങ്ങാൻ കാലാവസ്ഥ എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുമോയെന്നറിയാനായി ഞാൻ മുൻവാതിൽ തുറന്നുനോക്കി. നീലാകാശമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നതു ഞാൻ നിഷേധിക്കുന്നില്ല; അതേ സമയം, നീലിമ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വന്മേഘങ്ങൾ ധൂസരനിറത്തിൽ, അരികു മടങ്ങിയ പാളികളായി താഴ്ന്നിറങ്ങി നിൽക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു; അരികിലെ കാടു പിടിച്ച കുന്നുകൾക്കെതിരെയായി അവയെ നിങ്ങൾക്കു കാണാം. എന്നിട്ടുകൂടി നടക്കാനിറങ്ങിയവരെക്കൊണ്ടു തെരുവു നിറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മമാരുടെ ഉറച്ച കൈകൾ കുട്ടികളെ കിടത്തിയ ഉന്തുവണ്ടികളെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടു നടന്നിരുന്നു. അവിടെയുമിവിടെയുമൊക്കെ ഓരോ വണ്ടികൾ ചാടിത്തുള്ളുന്ന കുതിരകൾക്ക് ആളുകൾ വഴി മാറിക്കൊടുക്കുന്നതുവരെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങാനാവാതെ നിന്നിരുന്നു. ഈ നേരത്ത് വണ്ടിക്കാരൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വിറകൊള്ളുന്ന കടിഞ്ഞാണുകളും കൈയിൽ പിടിച്ച് നേരേ മുന്നോട്ടു നോക്കുകയും, യാതൊന്നും വിടാതെ പലതവണ സൂക്ഷ്മപരിശോധന ചെയ്യുകയും ചെയ്തിട്ട് പറ്റിയ മുഹൂർത്തം നോക്കി വണ്ടി ഇളക്കിവിടുകയാണ്‌. കിട്ടിയ അല്പസ്ഥലത്ത് കുട്ടികൾക്ക് ഓടിക്കളിക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. നേർത്ത വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ പെൺകുട്ടികൾ തപാൽ മുദ്രകളെപ്പോലെ നിറം കനത്ത തൊപ്പികളുമായി ചെറുപ്പക്കാരുടെ കൈകളിൽ കൈ ചേർത്തു നടക്കുന്നു; അവരുടെ ആ നൃത്തച്ചുവടിൽ വെളിപ്പെടുന്നുണ്ട്, അവർ തൊണ്ടകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച ഒരു ഗാനം. കുടുംബങ്ങൾ ഒരുമിച്ചുകൂടി നിന്നിരുന്നു; ഇനിയവർ എപ്പോഴെങ്കിലും പിരിഞ്ഞ് ഒരാളൊരാൾക്കു പിന്നിൽ നടക്കേണ്ടി വന്നാലും, അപ്പോഴും കൈകൾ പിന്നിലേക്കു പോകുന്നുണ്ട്, കൈകൾ വീശുന്നുണ്ട്, ചെല്ലപ്പേരുകൾ വിളിച്ചുകേൾക്കുന്നുമുണ്ട്, കൂട്ടം തെറ്റിയവരെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ. ഇതിലൊന്നിലും ഒരു പങ്കുമില്ലാതിരുന്ന പുരുഷന്മാർ കൈകൾ കീശയിലാഴ്ത്തി തങ്ങളെ പിന്നെയും ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയാണ്‌. അതു ശുദ്ധ അസംബന്ധം തന്നെ. ആദ്യം ഞാൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു നോക്കുകയായിരുന്നു; പിന്നെ നല്ല നോട്ടം കിട്ടാനായി ഞാൻ കട്ടിളയിൽ ചാരിനിന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നെ ഉരുമ്മിപ്പോയി; ഒരു തവണ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ പിൻവശമലങ്കരിച്ചിരുന്ന ഒരു റിബണിൽ ഞാൻ പിടി കൂടുകയും, നടന്നുപോകുന്ന വഴി അവൾ എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് അതു വലിച്ചൂരുകയുമുണ്ടായി. മറ്റൊരു തവണ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ തോളത്തു ഞാനൊന്നു തലോടിയപ്പോൾ, അവളെയൊന്നു പുകഴ്ത്താനായിട്ടാണ്‌ ഞാനതു ചെയ്തതും, അവളുടെ പിന്നാലെ വന്ന ഒരാൾ എന്റെ വിരലുകൾക്കു മേൽ ഒന്നടിച്ചു. ഞാനയാളെ കുറ്റിയിട്ട കതകിന്റെ പിന്നിലേക്കു പിടിച്ചുവലിച്ചു. ഞാനയളെ ശകാരിച്ചു, പൊക്കിപ്പിടിച്ച കൈയുമായി, കൺകോണിലൂടെയുള്ള നോട്ടങ്ങളിലൂടെ, ഒരടി മുന്നിലേക്കു വച്ച്, ഒരടി പിന്നിലേക്കു വച്ച്; ഒരു തള്ളും കൊടുത്ത് ഞാനയാളെ പറഞ്ഞുവിടുമ്പോൾ അയാൾക്കു സന്തോഷമായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം സ്വാഭാവികമായും പിന്നെ പലപ്പോഴും ഞാൻ ആളുകളെ അരികിലേക്കു വിളിക്കും; വിരലൊന്നു വളച്ചാൽ മതിയായിരുന്നു അതിന്‌, അതല്ലെങ്കിൽ അറയ്ക്കാതെ പെട്ടെന്നൊരു നോട്ടം.

എത്ര ഉറക്കച്ചടവോടെയാണ്‌, ഒരു യത്നവുമെടുക്കാതെയാണ്‌, നിരുപയോഗമായ, പൂർണ്ണത വരാത്ത ഈ വസ്തു ഞാനെഴുതിയത്.

മാർച്ച് 2

ഇതിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിനോ, സംഭാവ്യതയ്ക്കോ ആരെനിക്കൊരു സ്ഥിരീകരണം തരും, എന്റെ സാഹിത്യപരമായ ദൌത്യമൊന്നു കാരണമാണ്‌ മറ്റൊന്നിലും എനിക്കു താല്പര്യമില്ലാതെ പോയതെന്നതിന്‌, അങ്ങനെയാണു ഞാൻ ഹൃദയശൂന്യനായതെന്നതിന്‌?

ഷൂൾ ലഫോർഗെ - നടക്കാവിൽ ഒരു വസന്തകാലസന്ധ്യ

2012-01-26T17:01:00.001+05:30

വരിയെത്തിക്കരികിലുള്ള വിശാലമായ നടക്കാവിൽ ഒരു വസന്തകാലസന്ധ്യയ്ക്ക് ഒരു ബഞ്ചിലിരിക്കെ. ഗ്യാസുവെട്ടം കുത്തിയൊലിക്കുന്ന ഒരു കഫേ. ആകെ ചുവപ്പു ധരിച്ച ഒരു വേശ്യ ഒരു ബിയറിൽ നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്കു തെന്നുന്നു. രണ്ടാം നിലയിൽ പ്രശാന്തമായ ഒരു മുറി, ഒന്നുരണ്ടു വിളക്കുകളും, തലകൾ ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ചില മേശകളുമായി; ചെറിയൊരു വായനാമുറി പോലെ. മൂന്നാമത്തെ നിലയിൽ ഗ്യാസുവെട്ടം വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു, ജനാലകളെല്ലാം തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു, പൂക്കൾ, പരിമളങ്ങൾ, നൃത്തപരിപാടി. സംഗീതം നിങ്ങൾക്കു കേൾക്കാനാവുന്നില്ല, ആളുകളും വണ്ടികളുമായി തെരുവു നുരയ്ക്കുമ്പോൾ, ഇടനാഴികൾ നിരന്തരം ആൾക്കൂട്ടങ്ങളെ വിഴുങ്ങുകയും ഛർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, വരിയെത്തിക്കു മുന്നിൽ പരിപാടികളുടെ വിലപേശലുകൾ നടക്കുമ്പോൾ...പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കു കാണാം, ആ പത്തു ജനാലകൾക്കു മുന്നിലൂടെ ഒഴുകിനീങ്ങുന്ന, വെളുത്ത ഷർട്ടും കറുത്ത കോട്ടും ധരിച്ച പുരുഷന്മാരെ; സംഗീതത്തിന്റെ താളത്തിൽ സ്ത്രീകളെ, നീലയും പാടലവും ലൈലാക്കുനിറവും വെള്ളയുമായ സ്ത്രീകളെ അണച്ചുപിടിച്ചു നടക്കുന്നവരെ; എത്ര മൃദുലമായി, എത്ര ശരിയായിട്ടാണവർ അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത്. അവർ വരുന്നതും പോകുന്നതും നിങ്ങൾക്കു കാണാം, ഗൗരവപ്പെട്ട, ചിരി വരാത്ത മുഖങ്ങളുമായി (അവർ താളം പിടിക്കുന്ന സംഗീതം പക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ കാതിൽപ്പെടുന്നതുമില്ല). കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുകാർ പലരും ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്നുണ്ട്; ഒരുത്തൻ മറ്റൊരുത്തനോടു പറയുകയാണ്‌:“അവൾ പത്തു ഫ്രാങ്കുണ്ടാക്കി, ആ കിഴവനെ...” ഇടവേളയുടെ നേരത്ത് വരിയെത്തിയിൽ നിന്ന് ഒരാൾക്കൂട്ടം പുറത്തേക്കിരച്ചിറങ്ങുന്നു; നടക്കാവിലെ നാരകീയത തുടരുക തന്നെയാണ്‌, വണ്ടികൾ, കഫേകൾ, ഗ്യാസ് ലൈറ്റുകൾ, കടകളുടെ ചില്ലുജനാലകൾ, കാൽനടക്കാർ- കഫേകളിലെ രൂക്ഷമായ വെളിച്ചത്തിനടിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന വേശ്യകൾ... എനിക്കരികിൽ ഒരു പത്രക്കട; രണ്ടു സ്ത്രീകൾ സൊറ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു:“ അവളീ രാത്രി കടക്കില്ലെന്നേ, എന്റെ പയ്യൻ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്നതു പിടിച്ചെടുത്തു.“ രണ്ടു ജാതികളെയും, ആണിനെയും പെണ്ണിനെയും, കുത്തിനിറച്ച വണ്ടികൾ; ഓരോരുത്തരും അവന്റെയോ, അവളുടെയോ വികാരങ്ങളുമായി, വേവലാതികളുമായി, ദുഷ്ടതകളുമായി.

ഇതിനൊക്കെയും മുകളിൽ, പ്രശാന്തമായ നിത്യതാരങ്ങൾ.

വരിയെത്തി - പാരീസിലെ വെറൈറ്റി തിയേറ്റർ
link to image

ഷുൾ ലഫോർഗെ - കവിതകള്‍

2012-01-26T09:40:00.001+05:30

എന്റെ പാവനഹൃദയം

എന്റെ പാവനഹൃദയം മിടിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു,
ഏകാകിയായി, തുണയാരുമില്ലാതെയും,
കാലത്തിന്റെ സാന്ധ്യവെളിച്ചത്തിൽ,
പ്രത്യാശയൊന്നുമില്ലാതെ, അഭയവുമില്ലാതെ.

എന്റെ യുവത്വത്തിന്റെ രക്തമൊഴുകുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു,
സന്ദിഗ്ധമായെന്റെ ധമനികളിലൂടെ,
എന്റെ കവിതയുടെ ഏദൻതോട്ടത്തിനും
എന്റെ പിതാക്കളുടെ ജന്മദേശത്തിനുമിടയിലൂടെ.

ദേവനായ പാനിന്റെ പുല്ലാങ്കുഴലും ഞാൻ കേട്ടു,
“പോകൂ, അന്യദേശം പൂകൂ”യെന്നതു പാടുന്നു,
“മരിക്കൂ, ജീവിതമസഹ്യമായിവരുമ്പോൾ,
കളയുന്നവനാണു കിട്ടുന്നതെന്നുമോർക്കൂ.”

ശൃംഗാരം

എന്റെ രുചിരാത്മാവിന്റെ ചുമരുകളിൽ കൂടു കൂട്ടുന്നു,
ഒരായിരം കടൽപ്പക്ഷിക,ളൊക്കെയും വിളർത്തവ;
നാളിൽ, നാളിൽ വിഷണ്ണമായ മുറികളിലവ നിറയ്ക്കുന്നു,
അലകളിൽ തുഴ വീഴുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ, തിരപ്പെരുക്കങ്ങളും.

മാലിന്യങ്ങൾ നിക്ഷേപിക്കുകയാണവ സർവതിലും,
ഇറച്ചികൾ, പുറ്റുകൾ, കടൽച്ചിപ്പികൾ;
ചുമരുകൾ ചുറ്റിയന്ധാളിച്ചു പറക്കുമ്പോൾ
ഉയർന്ന മച്ചിലാഞ്ഞിടിക്കുകയുമാണവ.

ഇരമ്പുന്ന തിരകളിലെ വിളർത്ത പക്ഷികളേ,
കടൽക്കക്കകൾ കൊണ്ടൊരു കണ്ഠഹാരം കൊരുക്കൂ,
ആഹ്ളാദിക്കട്ടെയെന്നെക്കാണാൻ വരുന്നവൾ,
ശവത്തിന്റെ ചീഞ്ഞനാറ്റവുമിരിക്കട്ടെ.

അവൾ പറയട്ടെ:“ എന്റെ നാസികക്കാവില്ല,
ഈയാത്മാവിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം സഹിച്ചുനിൽക്കാൻ;
ഈ കണ്ഠഹാരം മനോഹരം, ഞാനിതെടുത്തോട്ടെ?”
അവൾക്കതുകൊണ്ടെന്തുകാര്യമെന്നറിയുമോ, നിങ്ങൾക്ക്?

ഷൂൾ ലഫോർഗെ (1860-1887) - ഉറുഗ്വേയിൽ ജനിച്ച ഫ്രഞ്ചുകവി. വിദ്യാഭ്യാസം ഫ്രാൻസിൽ. പാരീസിലെ ദരിദ്രജീവിതത്തിനിടയിൽ പതിനാറാമത്തെ വയസ്സിൽ കവിതയെഴുത്തു തുടങ്ങി. 1881ൽ ജർമ്മനിയിലെ ആഗസ്റ്റാ രാജ്ഞിയുടെ അദ്ധ്യാപകനായി. 1886ൽ ബർലിനിൽ വച്ച് തന്നെ ഇംഗ്ളീഷു പഠിപ്പിച്ച ലീ ലീയെ വിവാഹം കഴിക്കാനായി ലണ്ടനിലേക്കു പോയി. മടങ്ങി പാരീസിലെത്തിയപ്പോൾ ക്ഷയരോഗബാധിതനായി 1887ൽ മരിച്ചു. ഭാര്യ ലീയും അതേ രോഗത്താൽ തൊട്ടടുത്ത കൊല്ലം മരിച്ചു. ഫ്രഞ്ചുസിംബലിസ്റ്റ് കവികളിൽ പ്രമുഖൻ. റ്റി.എസ്.എലിയട്ടിന്റെ “ആൽഫ്രഡ് ജെ. പ്രൂഫ്രോക്കിന്റെ പ്രണയഗീത”ത്തിൽ ലഫോർഗെയുടെ സ്വാധീനം പ്രകടമാണെന്നു വിമർശകർ.

wikilink to laforgue

കാഫ്ക - ഒരു പരിഛേദനകര്‍മ്മം

2012-01-25T22:42:00.001+05:30

ഡിസംബർ 18

ഞാൻ വെർഫലിനെ വെറുക്കുന്നു, അതു പക്ഷേ അവനോട് എനിക്കസൂയ ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ല, അവനോടും എനിക്കസൂയ ഉള്ളതു കൊണ്ടാണ്‌. അവൻ ആരോഗ്യവാനാണ്‌, ചെറുപ്പക്കാരനാണ്‌, പണക്കാരനുമാണ്‌, ഞാനല്ലാത്തതൊക്കെ. അതിനും പുറമേ, സംഗീതബോധം കൊണ്ട് അനുഗൃഹീതനുമാണവൻ; സ്തുത്യർഹമായ ജോലി ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അവൻ, വളരെ നേരത്തേ, വളരെ അനായാസമായും. അതിസന്തുഷ്ടമായ ഒരു ജീവിതമാണ്‌ അവനു പിന്നിലുള്ളത്, മുന്നിലുള്ളതും; ഞാനോ, കുടഞ്ഞെറിയാനാവാത്ത ഭാരങ്ങളും വച്ചു വേണം ഞാൻ ജോലി ചെയ്യാൻ; സംഗീതമാകട്ടെ, എനിയ്ക്കു തീരെ വിലക്കപ്പെട്ടതും.

ഡിസംബർ 24

ഇന്നു രാവിലെ എന്റെ മരുമകന്റെ പരിഛേദനം. ഉയരമധികമില്ലാത്ത, കാലു വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞ ഓസ്റ്റർലിറ്റ്സ് -2800 പരിഛേദനങ്ങൾ ഇതിനകം നടത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അയാൾ- വളരെ വിദഗ്ധമായി ആ സംഗതി നിർവഹിച്ചു. കുട്ടി മേശപ്പുറത്തല്ല, അവന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ മടിയിലാണു കിടക്കുന്നതെന്നതിനാലും, ക്രിയ നടത്തുന്ന വ്യക്തിയ്ക്ക് അതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കാതെ ചില പ്രാർത്ഥനകൾ ഉരുവിടേണ്ടതുണ്ട് എന്നതിനാലും വൈഷമ്യമേറിയൊരു ശസ്ത്രക്രിയയാണത്. ആദ്യം തന്നെ കുട്ടിയെ അവന്റെ അവയവം മാത്രം പുറത്തു കാണത്തക്ക വിധം കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞ് അനങ്ങാൻ പറ്റാതെയാക്കുന്നു. പിന്നെ മുറിക്കേണ്ട ഭാഗം കൃത്യമായി തിരിക്കാൻ തുളയുള്ള ഒരു ലോഹത്തകിട് വയ്ക്കുന്നു; പിന്നെ വെറുമൊരു സാധാരണ കത്തി കൊണ്ട്, ഒരുതരം മീൻകത്തി കൊണ്ട് മുറിക്കൽ നടത്തുകയാണ്‌. ചോരയും പച്ചമാംസവും നിങ്ങൾ കാണുന്നു; കർമ്മി, നഖം നീണ്ട, വിറയാർന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് എന്തോ പരതുകയും, മുറിവിനു മേൽ എവിടുന്നോ തൊലി വലിച്ചിടുകയും ചെയ്യുന്നു, കൈയുറയുടെ വിരലുപോലെ. അതോടെ ഒക്കെ ഭംഗിയായി നടന്നുകഴിഞ്ഞു, കുട്ടി കരഞ്ഞിട്ടുപോലുമില്ല. ഇനി ശേഷിക്കുന്നത് ചെറിയൊരു പ്രാർത്ഥന മാത്രം; ഈ സമയത്ത് കർമ്മി അല്പം വീഞ്ഞു കുടിക്കുന്നുണ്ട്, ചോര പറ്റിയിരിക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് കുട്ടിയുടെ ചുണ്ടുകളിലും വീഞ്ഞു തൊട്ടുതേയ്ക്കുന്നുണ്ട്. വന്നുകൂടിയവർ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു: “ഇതാ, ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദത്തം നേടിയപോലെ, അവൻ നേടുമാറാകട്ടെ, തോറാജ്ഞാനവും, സന്തുഷ്ടദാമ്പത്യവും, സൽപ്രവൃത്തികളും.”

ഡിസംബർ 27

നിർഭാഗ്യവാനായ ഒരു മനുഷ്യൻ, സന്തതികളില്ലാതിരിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യൻ, തന്റെ ദൗർഭാഗ്യത്തിന്റെ ഭയാനകതയിൽ തടവിലാവുകയാണയാൾ. എവിടെയുമില്ല ഒരു പ്രത്യാശ, ഒരു പുനരുത്ഥാനത്തിനായി, ഒരു ഭാഗ്യനക്ഷത്രത്തിന്റെ തുണയ്ക്കായി. ദൗർഭാഗ്യം ബാധിച്ച തന്റെ ജീവിതം ജീവിച്ചുതീർക്കുക തന്നെവേണം അയാൾ. ആ വൃത്തം പൂർത്തിയായാൽ അതിനു കീഴ്വഴങ്ങുകയും വേണമയാൾ; ഒരുങ്ങിപ്പുറപ്പെടുകയുമരുതയാൾ, ദീർഘമായ മറ്റൊരു പാതയിൽ, ശരീരവും കാലവും മറ്റൊന്നായിരിക്കെ, താനിതുവരെയനുഭവിച്ച ദൗർഭാഗ്യം മറഞ്ഞുപോവുകയോ, നല്ലതെന്തെങ്കിലും സൃഷ്ടിക്കുമോ എന്നറിയാൻ.

റൂമി - ഭൂതകാലത്തിന്റെ മുഖവുരകളിൽ...

2012-01-24T19:31:00.001+05:30

ഭൂതകാലത്തിന്റെ മുഖവുരകളിൽ...

ഭൂതകാലത്തിന്റെ മുഖവുരകളിൽ കാലിടറുകയരുത്,
പശ്ചാത്താപങ്ങളാൽ മുറിപ്പെടുകയുമരുത്;
നഷ്ടബോധത്തിന്റെ ശരൽക്കാലത്ത്
ആസന്നവസന്തത്തെയറിയാതെപോകരുത്,
സുതാര്യമായൊരു നിമിഷത്തിലെ
സ്വദേശിയാണു നിങ്ങൾ,
അതിനെയനന്തമാക്കൂ,
സ്ഥലകാലങ്ങളുടെ പാമ്പിൻചുറകൾക്കുമപ്പുറം.
അനന്തമായി വഴുതുന്ന നിമിഷത്തിൽക്കിടന്നു
മരിക്കാനുമഭ്യസിക്കൂ.

പ്രണയമെന്നാൽ...

പ്രണയമെന്നാലിതുതന്നെ-
നേരിന്റെ പകൽവെളിച്ചത്തിൽ
പൊടുന്നനേ നഗ്നരാവുക.

ഒരു വികാരത്തിൽ നിന്ന്...

ഒരു വികാരത്തിൽ നിന്നു
മറ്റൊന്നിലേക്ക്
ദൈവം നിങ്ങളെ മറിച്ചിടുന്നു,
വിപരീതങ്ങളാൽ
നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു,
ഒന്നല്ല, രണ്ടാണു ചിറകുകൾ
നിങ്ങൾക്കു പറക്കാനെന്ന്.

ചെസ് വാ മിവോഷ് - എന്റെ വിശ്വസ്തയായ മാതൃഭാഷേ...

2012-01-24T09:23:00.001+05:30

ചന്ദ്രനുദിക്കുമ്പോൾ

ചന്ദ്രനുദിക്കുമ്പോൾ,
പട്ടുടയാടകളണിഞ്ഞ സ്ത്രീകളുലാത്തുമ്പോൾ,
എന്റെ മനസ്സിൽ തട്ടുകയാണ്‌,
അവരുടെ കണ്ണുകൾ, കണ്ണിമകൾ,
ലോകത്തിന്റെ ആകവിധാനവും.
അത്രയും ശക്തമായൊരു പരസ്പരാകർഷണത്തിൽ നിന്ന്
ആത്യന്തികസത്യം പുറപ്പെട്ടുതന്നെയാവണം
എന്നും എനിക്കു തോന്നുന്നു.

1966

വരൂ പരിശുദ്ധാത്മാവേ

വരൂ, പരിശുദ്ധാത്മാവേ,
പുൽക്കൊടികളെ വളച്ചോ, അല്ലാതെയോ,
ഞങ്ങളുടെ തലയ്ക്കു മേലൊരഗ്നിജ്വാലയായോ, അല്ലാതെയോ,
കൊയ്ത്തുകാലത്തോ, പഴത്തോപ്പുകളുഴുമ്പോഴോ,
സിയേറാ നെവാദയിലെ മുരടിച്ച ദേവതാരങ്ങൾക്കു മേൽ
മഞ്ഞു വീണു മൂടുമ്പോഴോ ആവട്ടെ.
ഞാനൊരു വെറും മനുഷ്യൻ.
അടയാളങ്ങളെനിക്കു വേണം.
അമൂർത്തതകൾ കൊണ്ടു കോണി പടുക്കുമ്പോൾ
പെട്ടെന്നു തളർന്നുപോകും ഞാൻ.
എത്രകാലമായി ഞാനപേക്ഷിക്കുന്നു,
നിനക്കതറിയുകയും ചെയ്യാം,
പള്ളിയിലെ വിഗ്രഹം വിരലൊന്നുയർത്തണമെന്ന്,
ഒരിക്കൽ, ഒരിക്കൽ മാത്രം, എനിക്കായി.
അടയാളങ്ങൾ പക്ഷേ, മാനുഷികമാകണമെന്നും എനിക്കറിയാം.
അതിനാൽ ഒരാളെ വിളിയ്ക്കൂ,
ഭൂമിയിലെവിടെയായാലും
-എന്നെ വേണ്ട, ഞാനൊരു മര്യാദക്കാരനല്ലേ-
അയാളെ നോക്കുമ്പോൾ നിന്നെച്ചൊല്ലി വിസ്മയപ്പെടാൻ
എന്നെ അനുവദിക്കൂ.

1961

എന്റെ വിശ്വസ്തയായ മാതൃഭാഷേ...

എന്റെ വിശ്വസ്തയായ മാതൃഭാഷേ,
നിനക്കു സേവ ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഞാൻ.
ഓരോ രാത്രിയും നിനക്കു മുന്നിൽ കൊച്ചളുക്കുകൾ ഞാൻ നിരത്തിവച്ചിരുന്നു,
അവയിൽ ചായങ്ങളുമായി,
നിനക്കു നിന്റെ ബിർച്ചുമരം, നിന്റെ പുൽച്ചാടി, നിന്റെ കുരുവിയും
എന്റെ ഓർമ്മയുടെ സൂക്ഷിപ്പുകളിൽ നിന്നു പകർത്താൻ.

എത്രയാണ്ടുകളങ്ങനെ പോയി.
എന്റെ ജന്മദേശമായിരുന്നു നീ.
രണ്ടാമതൊന്നെനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.
നീയൊരു ദൂതിയാവുമെന്നും ഞാൻ കരുതി,
എനിക്കും ചില നല്ല മനുഷ്യർക്കുമിടയിൽ,
വളരെക്കുറച്ചാണവരെങ്കിലും,
ഇരുപത്, പത്ത്,
പിറക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളു അവരെങ്കിലും.

ഇപ്പോൾ എന്റെ സന്ദേഹങ്ങൾ ഞാനേറ്റുപറയട്ടെ.
ചിലനേരമെനിക്കു തോന്നിപ്പോവുന്നു,
ജീവിതം ഞാൻ തുലച്ചുകളയുകയായിരുന്നുവെന്ന്.
നിന്ദിതരുടെ ഭാഷയായിരുന്നു നി,
ചിന്താശേഷിയില്ലാത്തവരുടെ,
അന്യജനതകളെക്കാളേറെ തങ്ങളെത്തന്നെ വെറുക്കുന്നവരുടെ,
ഒറ്റുകൊടുക്കുന്നവരുടെ ഭാഷ,
സ്വന്തം നിഷ്കളങ്കത തന്നെ രോഗമായ
വിഹ്വലാത്മാക്കളുടെ ഭാഷ.

നീയില്ലാതെ പക്ഷേ, ആരാണു ഞാൻ?
ഒരു വിദൂരദേശത്തെ പണ്ഡിതൻ,
ഒരു ജീവിതവിജയം,
ആകുലതകളും, അവമാനങ്ങളുമറിയാത്തവൻ.
അതെ, ആരാണു ഞാൻ, നീയില്ലാതെ?
വെറുമൊരു ചിന്തകൻ, മറ്റാരെയും പോലെ.

ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു, എനിക്കിതൊരു പാഠമാണെന്ന്:
വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ മഹിമകളൊക്കെ നഷ്ടമാവുന്നു,
ഒരു പ്രബോധനനാടകത്തിൽ
പാപിയ്ക്കു മുന്നിൽ വിധി ചുവന്ന പരവതാനി വിരിക്കുന്നു,
പിൻതിരശ്ശീലയിൽ ഒരു മായാദീപത്തിൽ നിന്നു വിക്ഷേപിക്കുന്നു
മനുഷ്യന്റെയും ദേവന്റെയും യാതനയുടെ ബിംബങ്ങൾ.

വിശ്വസ്തയായ മാതൃഭാഷേ,
ഒടുവിൽ ഞാൻ തന്നെ വേണം നിന്നെ രക്ഷിക്കാനെന്നാവാം.
അതിനാൽ ഇനിയും നിന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ നിരത്തിവയ്ക്കാം,
ചായം നിറച്ച കൊച്ചളുക്കുകൾ,
സാദ്ധ്യമെങ്കിൽ കലർപ്പില്ലാത്തതും, തിളങ്ങുന്നതും.
ഒരല്പം ചിട്ടയും സൗന്ദര്യവുമാണല്ലോ,
ദുരിതകാലത്തു വേണ്ടത്.

1968

കാഫ്ക - അവിവാഹിതന്റെ മരണം

2012-01-23T23:40:00.001+05:30

1911-ലെ ഡയറിയില്‍ നിന്ന്‍

നവംബർ 22

എന്റെ പുരോഗതിക്കു വലിയൊരു വിഘാതം എന്റെ ശാരീരികാവസ്ഥയാണെന്നതു തീർച്ച തന്നെ. ഇങ്ങനെയൊരു ശരീരം വച്ചുകൊണ്ടു യാതൊന്നും ഞാൻ കൈവരിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. അതിന്റെ നിരന്തരമായ വഴുതിപ്പോകലിനോടു ഞാൻ പൊരുത്തെപ്പെട്ടുപോകേണ്ടിവരും. കഴിഞ്ഞ ചില രാത്രികൾ ഉറക്കം തീരെ കിട്ടാതെ കാടൻസ്വപ്നങ്ങളും കണ്ടു കിടന്നതിന്റെ ഫലമായി ഇന്നു രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ചിന്തയുടെ അടുക്കും ചിട്ടയുമൊക്കെ പോയിരിക്കുന്നു, നെറ്റിത്തടമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഞാനറിയാതെപോയിരിക്കുന്നു; പകുതിയെങ്കിലും സഹിക്കാവുന്നൊരവസ്ഥ കണ്ണിൽപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതെന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിൽ നിന്നെ വളരെവളരെയകലെ; മരിക്കാനുള്ള കേവലമായ ആഗ്രഹത്തോടെ ഫയലുകളും കൈയിൽപ്പിടിച്ച് ഇടനാഴിയുടെ സിമന്റുതറയിൽ ഒരു പന്തുപോലെ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുകയും ചെയ്തേനെ ഞാൻ. എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ബലക്കുറവിനു നിരക്കുന്നതല്ല, അതിന്റെ നീളക്കൂടുതൽ; കൊഴുപ്പെന്നതതിലില്ല, സുഖകരമായ ഒരൂഷ്മളത ജനിപ്പിക്കാനായി, ഒരാന്തരാഗ്നി കെടാതെ നിർത്തുന്നതിനായി; ആത്മാവിന്‌ അതിന്റെ ദൈനന്ദിനാവശ്യങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ഇടയ്ക്കെങ്കിലും സ്വയമൊന്നു പുഷ്ടിപ്പെടുത്തണമെങ്കിൽ അതിനുള്ള കൊഴുപ്പില്ല, എന്റെ ഉടലിൽ. എങ്ങനെയാണ്‌, അടുത്തകാലത്തായി പലപ്പോഴും എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്ന എന്റെ ദുർബലമായ ഹൃദയം എന്റെ കാലുകളുടെ ഇക്കണ്ട നീളമുടനീളം ചോരയൊഴുക്കിയെത്തിക്കുക? മുട്ടുകളിലേക്കെത്തിക്കുക തന്നെ മതിയായ പണിയായിരിക്കെ, കാലുകളുടെ തണുത്ത താഴ്വാരങ്ങളിലേക്ക് മന്ദിച്ചൊരു ശക്തിയോടെ തുള്ളിയിറ്റിക്കാനേ അതിനു കഴിയൂ. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും മേൽഭാഗത്ത് അതിനാവശ്യം വന്നിരിക്കുന്നു, ഇങ്ങു താഴെ അതു സ്വയം പാഴാക്കുമ്പോൾ കാത്തുനിൽക്കുകയാണതിനെയവിടെ. എന്റെ ദേഹമുടനീളം സർവതും പിരിഞ്ഞുമാറുകയാണ്‌. ഇങ്ങനെയായിരിക്കെ, അതെന്തു കൈവരിക്കാൻ, ഇനിയഥവാ, ഇതിലും നീളം കുറഞ്ഞതും ഒതുങ്ങിയതുമായിരുന്നു എന്റെ ദേഹമെങ്കിൽക്കൂടി ഞാൻ കൈവരിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നതിനു മതിയായ ബലം അതിനില്ല്ലെങ്കിൽ?

ഡിസംബർ 3

ഒരവിവാഹിതന്റെ സന്തോഷമില്ലായ്മ, അതിനി പുറമേ തോന്നുന്നതോ യഥാർത്ഥമോ ആവട്ടെ, അയാൾക്കു ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അത്ര പെട്ടെന്നൂഹിച്ചെടുക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ അയാൾ താനെടുത്ത തീരുമാനത്തെ ശപിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും, നിഗൂഢതയിൽ ആനന്ദം കാണുക കാരണമാണ്‌ അയാൾ അവിവാഹിതനാവാൻ തീരുമാനിച്ചതെങ്കിൽ പ്രത്യേകിച്ചും. അയാൾ നടക്കുന്നത് കോട്ട് കഴുത്തറ്റം വരെ ബട്ടണിട്ടും, കൈകൾ പോക്കറ്റിലാഴ്ത്തിയും, തൊപ്പി കണ്ണുകൾക്കു മേൽ വലിച്ചിട്ടുമാണ്‌; ജന്മനാ കിട്ടിയതെന്ന മട്ടിലായിപ്പോയ ഒരു കള്ളപ്പുഞ്ചിരി അയാളുടെ വായയെ മറയ്ക്കുമെന്നു വച്ചിരിക്കുന്നു, കണ്ണട കണ്ണുകളെയും; മെലിഞ്ഞ കാലുകൾക്കു നിരക്കാത്ത മാതിരി പിടിച്ചുകിടക്കുന്നതാണ്‌ അയാളുടെ ട്രൗസറും. പക്ഷേ ഓരോ മനുഷ്യനുമറിയാം അയാളുടെ അവസ്ഥ; അയാളുടെ ദുരിതങ്ങൾ അവർ എണ്ണിയെണ്ണിപ്പറയും. ഉള്ളിൽ നിന്ന് അയാളുടെ നേർക്കു വീശുകയാണ്‌ ഒരു ശീതക്കാറ്റ്; തന്റെ ഇരട്ടമുഖങ്ങളിൽ വിഷാദത്തിന്റെ മുഖം വച്ച് ഉള്ളിലേക്കു കണ്ണോടിക്കുകയാണയാൾ. ഒരിക്കലും സ്ഥിരതാമസമല്ല അയാളെങ്കിലും മുൻകൂട്ടിക്കാണാവുന്ന ചിട്ടയോടെ വീടു വിട്ടു വീടു മാറുകയാണയാൾ. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ നിന്നു മാറിപ്പോകുന്തോറും - തന്റെ മനസ്സിലുള്ളതു പുറത്തു പറയാൻ ധൈര്യം വരാത്ത ബോധവാനായ ഒരടിമയെപ്പോലെ അപ്പോഴും അവർക്കായി അയാൾ പണിയെടുക്കണമെന്നുള്ളതാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ- അത്രയും കുറഞ്ഞ ഇടം മതി അയാൾക്കെന്ന് തീരുമാനമാവുകയാണ്‌. മരണം തന്നെ വേണം മറ്റുള്ളവരെ അടിച്ചിടാനെന്നാലും, രോഗശയ്യയിൽ കിടന്നാണ്‌ അവർ ആയുസ്സു മൊത്തം കഴിച്ചതെങ്കിൽക്കൂടി- സ്വന്തം ബലക്ഷയം കൊണ്ടുതന്നെ വളരെപ്പണ്ടേ അടിഞ്ഞുപോകേണ്ടവരായിട്ടുകൂടി, രക്തബന്ധവും വിവാഹവും കൊണ്ട് തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരും ആരോഗ്യം കൂടിയവരുമായ ബന്ധുക്കളിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചുകിടക്കുകയാണവർ-, ഇയാൾ, ഈ അവിവാഹിതൻ, ജിവിതത്തിന്റെ മദ്ധ്യത്തിലായിരിക്കെത്തന്നെ, ചെറിയൊരിടം മതി തനിയ്ക്കെന്ന് സ്വമനസ്സാലെയെന്നവണ്ണം ഒതുങ്ങുകയാണ്‌; മരിക്കുമ്പോൾ ശവപ്പെട്ടി കൃത്യമായും അയാൾക്കൊതുങ്ങുന്നതുമായിരിക്കും.

ബോര്‍ഹസ് - സ്വപ്നം

2012-01-23T15:41:00.001+05:30

പാതിരാവിന്റെ ഘടികാരങ്ങൾ
കാലത്തിന്റെ സമൃദ്ധി ധൂർത്തടിക്കുമ്പോൾ,
ഞാൻ പോകും,
യുളീസസിന്റെ നാവികർ പോയതിനുമപ്പുറത്തേക്ക്,
മനുഷ്യസ്മൃതിക്കപ്രാപ്യമായതിനുമപ്പുറം,
സ്വപ്നത്തിന്റെ മേഖലയിലേക്ക്.
ആ ജലഗർഭത്തിൽ നിന്നു ഞാൻ വീണ്ടെടുത്തുവരും,
എന്റെ ഗ്രാഹ്യത്തിനു പൊരുളു തിരിയാത്ത ചിലതൊക്കെ:
ഏതോ ആദിമസസ്യശാസ്ത്രത്തിലെ പുൽക്കൊടികൾ,
നാനാവിധമായ മൃഗങ്ങൾ,
മരിച്ചവരുമായുള്ള വർത്തമാനങ്ങൾ,
എന്നും മുഖംമൂടികളായ മുഖങ്ങൾ,
അതിപ്രാചീനഭാഷകളിലെ വാക്കുകൾ,
ചിലനേരം, കൊടുംഭീതി,
പകൽനേരത്തൊരു വിധേനയും നാമനുഭവിക്കാത്തതും.
ഞാൻ സർവതുമാവും, അഥവാ ശൂന്യതയാവും.
ഞാനറിയാതെ ഞാനായ മറ്റേ ഞാനാവും ഞാൻ,
എന്റെ ജാഗ്രദവസ്ഥയെ സ്വപ്നം കാണുന്നവൻ.
അയാളതിനെ തട്ടിക്കിഴിച്ചുനോക്കുന്നു,
നിർമ്മമതയോടെ, മന്ദഹാസത്തോടെ.

link to image

ബോര്‍ഹസ് - രണ്ടു കവിതകള്‍

2012-01-23T09:04:00.001+05:30

ചന്ദ്രൻ

ആ സ്വർണ്ണത്തിലുണ്ടത്രയുമേകാന്തത.
ആദിയിലാദാം കണ്ട ചന്ദ്രനല്ല,
ഈ രാത്രികളിലെ ചന്ദ്രൻ.
മനുഷ്യനുറങ്ങാതിരുന്ന നീണ്ട നൂറ്റാണ്ടുകൾ
ഒരു പ്രാക്തനവിലാപമായതിൽ നിറയുന്നു.
നോക്കൂ. നിങ്ങൾക്കൊരു ദർപ്പണമത്.

നിമിഷം

എവിടെ യുഗങ്ങൾ, എവിടെ താർത്താറുകൾ
സ്വപ്നം കണ്ടുനടന്ന വാൾപ്പയറ്റുകൾ?
എവിടെ അവർ നിലം പരിശ്ശാക്കിയ വൻകോട്ടകൾ?
കുരിശു പണിത മരമെവിടെ, ആദാമിന്റെ വൃക്ഷമെവിടെ?

മുമ്പും പിമ്പുമില്ലാത്തതാണു വർത്തമാനം.
കാലത്തെ സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്നതോർമ്മ.
ഘടികാരത്തിന്റെ ചര്യക്കൊപ്പമെത്തുന്നു,
പരമ്പരയുമൊപ്പം സ്ഖലിതങ്ങളും.
ചരിത്രം പോലെതന്നെ വൃഥാവാദമത്രെ, ഒരു വർഷവും.

ഉദയാസ്തമയങ്ങൾക്കിടയിലൊരു ഗർത്തം,
യാതനകളുടെ, ശ്രേയസ്സുകളുടെ, വേവലാതികളുടെ.
ക്ഷയിച്ച രാത്രികളുടെ ദർപ്പണങ്ങളിൽ കാണുക
അവയിലേക്കു നോക്കുന്ന അതേ മുഖങ്ങളുമല്ല.
നശ്വരവുമനശ്വരവുമാണു പാഞ്ഞുപോകുന്ന ദിനരാത്രങ്ങൾ.
മറ്റൊരു സ്വർഗം പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട, മറ്റൊരു നരകവും.

ഇവാൻ ഗോൾ - മലയൻ പ്രണയഗാനങ്ങൾ

2012-01-22T22:31:00.001+05:30

നിന്റെ തോണി വെള്ളത്തിൽ വരയുന്ന
കറുത്ത താരയാണു ഞാൻ.

നിന്റെ പനമരത്തിനരികിൽ കിടത്തുന്ന
കാതരനിഴലാണു ഞാൻ.

നിന്റെ വെടിയുണ്ട വന്നുകൊള്ളുമ്പോൾ
തിത്തിരിപ്പക്ഷി കരയുന്ന
കുഞ്ഞുരോദനമാണു ഞാൻ.

മറ്റൊന്നുമെനിക്കാവേണ്ട,
നിന്റെ വീടിനരികിലൊരു കാരകിലെന്നല്ലാതെ,
ആ കാരകിലിന്റെയൊരു കൊമ്പെന്നല്ലാതെ,
ആ കൊമ്പിലൊരു ചില്ലയെന്നല്ലാതെ,
ആ ചില്ലയിലൊരിലയെന്നല്ലാതെ,
ആ ഇലയുടെയൊരു നിഴലെന്നല്ലാതെ,
നിന്റെ നെറ്റിത്തടത്തെ
ഒരുനിമിഷം തഴുകുന്ന
ആ നിഴലിന്റെയൊരു കുളിർമ്മയെന്നല്ലാതെ.

എന്റെ ഓർമ്മയുടെ ഉറവയിൽ
നിന്റെ നിഴൽപ്പൂവിനു ഞാൻ വെള്ളം തേവുന്നു-
അതിന്റെ പരിമളമേറ്റു ഞാൻ മരിക്കും.

നിന്റെ ആവനാഴിയിൽ നിന്നമ്പുകളെടുത്തുമാറ്റി
വയൽപ്പൂക്കളതിൽ ഞാൻ നിറച്ചു.

മുഗ്ധകളായ മാൻപേടകളെ ഞാൻ രക്ഷിച്ചു.

നിന്റെയമ്പുകൾ ചെന്നുകൊണ്ടപ്പോൾ
അവയുടെ കടാക്ഷങ്ങളോ-
ടെനിക്കസൂയ തോന്നിയിരുന്നു.

നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ അയ്യായിരാമത്തെ സായാഹ്നത്തിലും
പണ്ടേപ്പോലെ കാതരനാണു ഞാൻ:
ഈറൻ പുല്പുറത്തു നിന്നു പറിച്ചെടുത്ത
നീലിച്ച തൊട്ടാവാടികൾ കൊണ്ടെന്റെ
വെളുത്ത കൈയുറകളിൽ പാടു വീഴ്ത്തിയും,
എന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കട്ടിൽ ഞാനിട്ടുകൊണ്ടുവന്ന
മീവൽക്കിളിയെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചും.
എന്റെ ശോകത്തിന്റെ ഭാഗ്യത്തെ മറയ്ക്കാൻ
എങ്ങനെ മന്ദഹസിക്കണമെന്നെനിക്കറിയില്ല,
നിന്നെ പുണരാൻ തോന്നുമ്പോൾ
സൂര്യനെ ഞാൻ തിരിച്ചും നിർത്തുന്നു.

ഇവാൻ ഗോൾ (1891-1950) - ഫ്രഞ്ചിലും ജർമ്മനിലും കവിതയെഴുതിയിരുന്നു. 1950ൽ ലുക്കേമിയ വന്നു മരിച്ചു. ഭാര്യയും കവയിത്രിയുമായ ക്ളെയറിനെ സംബോധന ചെയ്തെഴുതിയതാണ്‌ “മലയൻ പ്രണയഗാനങ്ങൾ.”

‌wiki link to ivan goll

കാഫ്ക - അവിവാഹിതന്റെ ഗതി

2012-01-22T12:10:00.001+05:30

1911-ലെ ഡയറിയില്‍ നിന്ന്‍

ഒക്റ്റോബർ 2

ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രി. തുടർച്ചയായി മൂന്നാമത്തേത്. നല്ല ഉറക്കത്തിലേക്കു ഞാൻ വീഴുകയാണ്‌; പക്ഷേ ഒരു മണിക്കൂർ കഴിയുമ്പോൾ ഞാനുണർന്നുപോകുന്നു, ഞാൻ തല കൊണ്ടുവച്ചിടം പിശകിപ്പോയെന്നപോലെ. നല്ല ബോധത്തിലാണു പിന്നെ ഞാൻ, ഞാനൊട്ടുമുറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നാണെന്റെ തോന്നൽ, ഇനിയുറങ്ങിയെങ്കിൽത്തന്നെ ലഘുനിദ്രയാണതെന്നും. ഉറങ്ങുക എന്ന അദ്ധ്വാനം രണ്ടാമതും തുടങ്ങേണ്ടിവരികയാണെനിയ്ക്ക്; ഉറക്കം എന്നെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ പോലെയുമെനിയ്ക്കു തോന്നുന്നു. ശേഷിച്ച രാത്രി, അഞ്ചു മണിവരെയും, ഇങ്ങനെ പോകും. അതായത് ഉറങ്ങുമ്പോൾത്തന്നെ വിശദമായ സ്വപ്നങ്ങൾ എന്നെ ഉണർത്തിയിരുത്തുകയുമാണ്‌. എനിക്കരികിൽ കിടന്നു ഞാനുറങ്ങുകയാണെന്നു പറയാം; മറ്റൊരു ഞാൻ സ്വപ്നങ്ങളുമായി മല്ലു പിടിയ്ക്കുകയും. അഞ്ചുമണിയാവുന്നതോടെ ഉറക്കത്തിന്റെ അവസാനലാഞ്ഛനയും ഒഴിഞ്ഞുപോവുകയായി; പിന്നെ ശേഷിക്കുന്നതു സ്വപ്നം മാത്രം; അതാവട്ടെ, ഉണർന്നിരിക്കുന്നതിനെക്കാൾ തളർത്തുന്നതും. ചുരുക്കത്തിൽ ആരോഗ്യവാനായ ഒരാൾ ഉറക്കം പിടിയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പുള്ള അല്പനേരം അനുഭവിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ്‌ എനിക്കു രാത്രി മുഴുവൻ സഹിക്കേണ്ടിവരുന്നത്. ഉണരുമ്പോൾ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും ചുറ്റും വന്നു തിരക്കിക്കൂടും; പക്ഷേ അവയെക്കുറിച്ചാലോചിക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ജാഗ്രത കാണിക്കാറുണ്ട്. പുലർച്ചയാവുമ്പോൾ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ഞാൻ തലയിണയിൽ മുഖമമർത്തുന്നു, കാരണം ഈ രാത്രി ഞാനിനി പ്രത്യാശ വയ്ക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് വ്യക്തമായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്‌. ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റുവന്ന രാത്രികളെയും, ഒരടയ്ക്കയ്ക്കുള്ളിലെന്നപോലെ ചുരുണ്ടുകൂടിയ രാത്രികളെയും കുറിച്ച് ഞാനപ്പോളോർത്തുപോകും.

ഒക്റ്റോബർ 3

സ്ഥലത്തെ പോലീസ് മേധാവിക്ക് അല്പം നീളമുള്ള ഒരു റിപ്പോർട്ട് പറഞ്ഞുകൊടുത്തെഴുതിക്കെ, അവസാനഭാഗമെത്തിയപ്പോൾ (അവിടെ ഒരു ക്ളൈമാക്സും ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു)എന്റെ മനസ്സു പെട്ടെന്നു ശൂന്യമായി; ടൈപ്പിസ്റ്റ് കെ.യെ നോക്കിയിരിക്കാനേ എനിക്കു കഴിഞ്ഞുള്ളു. അവളാകട്ടെ, ഉടനെ വളരെ ഊർജ്ജസ്വലയാവുകയും, കസേര ഒന്നു പിന്നിലേക്കു നിരക്കി, ഒരു ചുമയും, മേശപ്പുറത്ത് ഒരു തട്ടലും കൊണ്ട് ഓഫീസിന്റെയാകെ ശ്രദ്ധ എന്റെ ഗതികേടിലേക്കു തിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഞാൻ അന്വേഷിച്ചുനടന്ന ആശയത്തിന്‌ അവളെ അടക്കിയിരുത്തുക എന്ന അധികമൂല്യം കൂടി കൈവന്നിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, മൂല്യമേറുന്തോറും കണ്ടുകിട്ടാൻ വിഷമമാവുകയുമാണതിനെ. ഒടുവിൽ ‘ദുഷ്കീർത്തി വരുത്തുക’ എന്ന പ്രയോഗം എനിക്കു വീണുകിട്ടുന്നു, അതിനനുരൂപമായ വാക്യവും; പക്ഷേ അതിനെ വായിൽത്തന്നെ പിടിച്ചുവച്ചിരിക്കുകയാണു ഞാൻ, അറപ്പോടെയും ഒരുതരം ലജ്ജയോടെയും; പച്ചമാംസമാണതെന്നപോലെ, എന്നിൽ നിന്നുതന്നെ മുറിച്ചെടുത്തതാണതെന്നപോലെ (അത്രയും യത്നമെടുക്കേണ്ടിവന്നിരിക്കുന്നു എനിക്കതിന്‌). അവസാനം ഞാനതു പറയുകതന്നെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്; പക്ഷേ കാവ്യാത്മകമായൊരു സൃഷ്ടിയ്ക്ക് എന്റെ ഉള്ളിലുള്ളതാകെ ഒരുങ്ങിയിരിക്കെ, ദൈവദത്തമായൊരു വെളിപാടായിരിക്കും, ഒരു പ്രത്യക്ഷജാഗരണമായിരിക്കും അതെന്നു വ്യക്തമായിരിക്കെ, ഞാൻ ഇവിടെ, ഈ ഓഫീസിൽ ഹീനമായ ഒരൌദ്യോഗികരേഖയ്ക്കായി അത്രയും ആനന്ദത്തിനു സമർത്ഥമായ ഒരുടലിൽ നിന്ന് ഒരു കഷണം മാംസം തട്ടിപ്പറിക്കുകയാണെന്ന ഭീതി ബാക്കി നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നവംബർ 2

കുറേ നാളുകൾ കൂടി ആദ്യമായി ഇന്നു രാവിലെ എന്റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ ഒരു കത്തി കടത്തി തിരിക്കുന്നതു ഭാവനയിൽ കാണുന്നതിന്റെ ആനന്ദം വീണ്ടും.

നവംബർ 11

എന്റെയുള്ളിലുള്ളതിനെയൊക്കെ തീർച്ചയായത്, വിശ്വാസയോഗ്യമായത്, സാധ്യമായത് എന്നിങ്ങനെ ക്രമേണ തരം തിരിക്കാൻ ഞാനൊന്നു ശ്രമിച്ചുനോക്കട്ടെ. പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള ആർത്തി തീർച്ചയായതൊന്നു തന്നെ. അവ സ്വന്തമാക്കാനോ, വായിക്കാനോ അല്ല, മറിച്ച്, അവയെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാൻ, ഒരു പുസ്തകക്കടയിലെ അലമാരക്കള്ളികളിൽ അവയുടെ പ്രത്യക്ഷം സ്വയം ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താൻ മാത്രം. ഒരേ പുസ്തകത്തിന്റെ പല കോപ്പികൾ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടാൽ ഓരോന്നിന്റെ പേരിലും ആനന്ദമനുഭവിക്കുകയാണു ഞാൻ. ആമാശയത്തിൽ നിന്നു മുളയ്ക്കുമ്പോലെയാണ്‌ ഈ ആർത്തി, വികലമായൊരു വിശപ്പു പോലെ. എനിക്കു സ്വന്തമായിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങളെക്കാളേറെ എന്റെ സഹോദരിമാരുടെ പുസ്തകങ്ങളാണ്‌ എനിക്കാഹ്ളാദമേകുന്നത്. അവ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം താരതമ്യേന കുറവാണ്‌, ഇല്ലെന്നുതന്നെ പറയാം.

നവംബർ 14

ഉറക്കം വരുന്നതിനു മുമ്പ്.
ഭയാനകമായിത്തോന്നുന്നു, ഒരവിവാഹിതനായിക്കഴിയേണ്ടിവരിക; ഒരു വൈകുന്നേരം അന്യരോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാൻ ആഗ്രഹം തോന്നുമ്പോൾ, അതിനവരുടെ ക്ഷണത്തിനു യാചിക്കെത്തന്നെ സ്വന്തം അന്തസ്സിടിയാതെ നോക്കാൻ പാടു പെടേണ്ടിവരുന്ന ഒരു വൃദ്ധനായിപ്പോവുക; ഭക്ഷണം വാങ്ങി കൈയിലെടുക്കേണ്ടിവരിക; അലസവും പ്രശാന്തവുമായ ഒരാത്മവിശ്വാസത്തോടെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെവരിക; ആർക്കെങ്കിലും ഒരു സമ്മാനം കൊടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ അതു വൈഷമ്യത്തോടെ, മനഃക്ളേശത്തോടെയാവുക; മുൻവാതിൽക്കൽ വച്ചുതന്നെ യാത്ര പറഞ്ഞുപോരേണ്ടിവരിക; ഒരിക്കലും അരികിൽ സ്വന്തം ഭാര്യയുമൊത്ത് കോണിപ്പടി ഓടിക്കയറാനാവാതെവരിക; സുഖമില്ലാതെ കിടക്കുമ്പോൾ, എഴുന്നേറ്റിരിക്കാനാവുന്ന നേരത്ത് ജനാലയിലൂടെ കാണുന്ന കാഴ്ച മാത്രം സാന്ത്വനമാവുക; സ്വന്തം മുറിയ്ക്ക് അന്യരുടെ സ്വീകരണമുറികളിലേക്കു തുറക്കുന്ന വാതിലുകൾ മാത്രമുണ്ടാവുക; സ്വന്തം കുടുംബത്തിൽ നിന്നന്യനായിപ്പോവുക (അതിനോടടുപ്പം വയ്ക്കണമെങ്കിൽ അതു വിവാഹം വഴിയേ കഴിയൂ, ആദ്യം അച്ഛനമ്മമാരുടേതും, അതിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ തന്റെയും); അന്യരുടെ കുട്ടികളെ പുകഴ്ത്തേണ്ടി വരുമ്പോൾത്തന്നെ ‘എനിക്കൊരു കുട്ടിയില്ല’ എന്നു പറയാനും കൂടി സമ്മതം കിട്ടാതെവരിക; തനിയ്ക്കു ചുറ്റും ഒരു കുടുംബം വളർന്നുവരുന്നില്ലെന്നതിനാൽ തനിയ്ക്കു പ്രായമേറുകയാണെന്നറിയാതെ വരിക; തന്റെ രൂപവും പെരുമാറ്റവും ചെറുപ്പത്തിൽ കണ്ട ഓർമ്മയുള്ള ഒന്നോ രണ്ടോ അവിവാഹിതരുടെ മട്ടിലാക്കേണ്ടി വരിക.

ഇതൊക്കെ ശരിതന്നെ; അതേ സമയം, ഭാവിയിൽ വരാനിരിക്കുന്ന യാതനകളെ സ്വന്തം കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ അത്രദൂരം നിരത്തിയിടുക എന്ന പിശകു വരുത്താനും വളരെയെളുപ്പമാണ്‌; കണ്ണുകൾ അവിടവും കടന്നുപോവുകയും, പിന്നെയൊരിക്കലും തിരിച്ചുവരാതിരിക്കുകയും ചെയ്യാം; അതേ സമയം വാസ്തവമെന്തെന്നാൽ, ഇന്നും ഇനി വരാനുള്ള നാളുകളും നിങ്ങൾ നിൽക്കും, തൊട്ടറിയാവുന്ന ഒരുടലും ഒരു യഥാർത്ഥശിരസ്സുമായി, എന്നു പറഞ്ഞാൽ, സ്വന്തം കൈത്തലം കൊണ്ടടിയ്ക്കാൻ യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള ഒരു നെറ്റിത്തടവുമായി.

നവംബർ 21

എന്നെ പണ്ടു വളർത്തിയ സ്ത്രീ, മുഖം മഞ്ഞയും കറുപ്പുമായ, ചതുരമൂക്കായ, പണ്ടു ഞാൻ തിരുപ്പിടിച്ചു കളിച്ചിരുന്ന അരിമ്പാറ വളർന്ന കവിളുള്ള സ്ത്രീ, അവരെന്നെ കാണാൻ രണ്ടാമതും ഇന്നു വീട്ടിൽ വന്നു. അവർ ആദ്യം വരുമ്പോൾ ഞാൻ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല; ഇത്തവണ, ഒന്നു സമാധാനത്തോടെ കിടന്നുറങ്ങണമെന്നെനിക്കുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ, ഞാൻ പുറത്തുപോയിരിക്കുകയാണെന്നു പറയാൻ ഞാൻ വീട്ടുകാരോടു പറയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്തു കൊണ്ടാണ്‌ അവരെന്നെ ഇത്രയും മോശമായി വളർത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത്, അനുസരണയുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു ഞാൻ, എന്നിട്ടും? ഇപ്പോൾ അടുക്കളക്കാരിയോടും, വേലക്കാരിയോടും ഞാൻ നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നുവെന്നും, ശാന്തപ്രകൃതമായിരുന്നു എന്റേതെന്നും അവർ പറയുന്നതും ഞാൻ കേട്ടു. ഇതൊക്കെ അന്നവർ എന്റെ ഗുണത്തിനായി എന്തുകൊണ്ടുപയോഗപ്പെടുത്തിയില്ല, ഇതിലും നല്ലൊരു ഭാവി ഒരുക്കിത്തന്നില്ല? അവരിപ്പോൾ വിവാഹിതയോ, വിധവയോ ആണ്‌, കുട്ടികളുണ്ട്, അവരുടെ ചടുലമായ സംസാരം കാരണം എനിക്കുറക്കം കിട്ടുന്നില്ല; അവർ കരുതുന്നു, ഇരുപത്തൊമ്പത് എന്ന സുന്ദരമായ പ്രായത്തിൽ നല്ല ഉയരവും ആരോഗ്യവുമുള്ള , സ്വന്തം ചെറുപ്പത്തെക്കുറിച്ചോർക്കാനിഷ്ടപ്പെടുന്ന, തന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകണമെന്നറിയുന്ന ഒരു മാന്യദേഹമാണു ഞാനെന്ന്. അങ്ങനെയല്ല പക്ഷേ; ഞാൻ ഈ സോഫയിൽ കിടക്കുകയാണ്‌, ലോകത്തിൽ നിന്നു തൊഴിച്ചെറിയപ്പെട്ടവനായി, എന്നിലേക്ക് വരാൻ മടിയ്ക്കുന്ന, അതിനു തോന്നുമ്പോൾ മാത്രം അരികിൽ വരാൻ ദയവു കാട്ടുന്ന ആ ഉറക്കത്തെ കാത്തും കൊണ്ട്; എന്റെ സന്ധികളാകെ തളർന്നുകടയുന്നു; ഞാൻ കണ്ണു മലർക്കെത്തുറന്നു നോക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്ന പ്രക്ഷുബ്ധതകളിലൂടെ സ്വന്തം നാശത്തിലേക്കു വിറച്ചുകൊണ്ടടുക്കുകയാണ്‌ എന്റെ ശുഷ്കിച്ച ശരീരം; എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിലാകെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന കോച്ചിവലികളുമാണ്‌. എന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിനു മുന്നിൽ അതാ നിൽക്കുന്നു, മൂന്നു സ്ത്രീകൾ, ഒരാൾ അന്നത്തെ എന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു, രണ്ടു പേർ ഇന്നത്തെ എന്നെയും. അടുക്കളക്കാരി പറയുന്നു ഞാൻ നേരേ - വളഞ്ഞ വഴിയൊന്നുമില്ലാതെ എന്നാണ്‌ അവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്- സ്വർഗ്ഗത്തേക്കു പോകുമെന്ന്. അതു തന്നെയാണു നടക്കാൻ പോകുന്നതും.

മിഗ്വെൽ ഹെർണാണ്ടെഥ് - കരയാനും നോവാനുമായിപ്പിറന്നവനാണു ഞാൻ...

2012-01-22T09:07:00.001+05:30

കരയാനും നോവാനുമായിപ്പിറന്നവനാണു ഞാൻ,
ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ,
പൊള്ളുന്ന കമ്പി കൊണ്ടു പക്കുകളിൽ ചാപ്പ കുത്തിയവനാണു ഞാൻ,
ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ,
ആണായതിനാൽ തുടയിടുക്കിൽ വൃഷണങ്ങൾ കൊണ്ടും.

ഹൃദയത്തിന്റെ വലുപ്പം കൊണ്ടെന്തും ചെറുതായിപ്പോയവനാണു ഞാൻ,
ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ,
ഒരു മുഖത്തോ,ടൊരു ചുംബനത്തോടു പ്രണയത്തിലായ ഞാൻ,
നിന്റെ പ്രണയം പൊരുതിനേടുകയും വേണം ഞാൻ,
ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ.

പ്രഹരമേറ്റു ചീർത്തവനാണു ഞാൻ, ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ,
സ്വന്തം ഹൃദയരക്തത്തിൽ കുളിച്ചതാണെന്റെ നാവ്,
ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ പട്ടയണിഞ്ഞതാണെന്റെ കഴുത്ത്.

നിന്റെ പിന്നാലെ വരുന്നു, നിന്നെപ്പിരിയാതെ കൂടുന്നു ഞാൻ,
ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ,
എന്റെ തൃഷ്ണയെ ഒരു വാൾമുനയ്ക്കിട്ടുകൊടുക്കുന്നു നീ,
ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ ചതിയിൽപ്പെട്ടുപോകുന്നു ഞാൻ,
ഒരു മൂരിയെപ്പോലെ.

link to image

റയോകാൻ - സെൻ കവിതകൾ - 3

2012-01-21T18:54:00.001+05:30

ഭിക്ഷ യാചിച്ചും കൊണ്ടു പട്ടണത്തിലേക്കു ഞാൻ പോയി,
പോകും വഴിയ്ക്കൊരു പണ്ഡിതവൃദ്ധനെ ഞാൻ കണ്ടു.
അദ്ദേഹമെന്നോടു ചോദിച്ചു, ‘ഗുരോ, അങ്ങെന്തു ചെയ്യുന്നു,
വെണ്മേഘങ്ങളലയുന്ന മലമുടികൾക്കിടയിൽ?’
ഞാനദ്ദേഹത്തോടും ചോദിച്ചു,‘താങ്കളെന്തു ചെയ്യുന്നു,
പ്രായമേറിക്കൊണ്ടീ പട്ടണച്ചെമ്മൺപൊടിയിൽ?’
ഞങ്ങളന്യോന്യമുത്തരം പറയാൻ തുടങ്ങും മുമ്പേ,
പ്രഭാതമണിനാദം മുഴങ്ങിയെന്റെ സ്വപ്നം മുറിഞ്ഞു.

കീ-യെന്ന പ്രവിശ്യയിൽ
തകാനോ-യെന്ന ദേശത്ത്
പഴയൊരമ്പലത്തിൽ
ഞാൻ രാത്രി കഴിച്ചു,
ദേവതാരങ്ങളിലിറ്റുന്ന
മഴത്തുള്ളികളെക്കേട്ടും.

അനക്കമറ്റ രാത്രിയിൽ ശൂന്യമായ ജനാലയ്ക്കൽ
ഭിക്ഷുവേഷം ധരിച്ചു ധ്യാനത്തിൽ ഞാനിരുന്നു,
നാഭിച്ചുഴിയും നാസികയുമൊരേ വരയിലാക്കി,
ചുമലുകളുടെ ചായ് വിനൊത്തു കാതുകളിണക്കി.
ജനാല വെളുക്കുന്നു- ചന്ദ്രനുദിച്ചുയരുന്നു,
മഴ പെയ്തുതോരുന്നു, തുള്ളികൾ പിന്നെയുമിറ്റുന്നു.
വിസ്മയാവഹം-ഈ നിമിഷത്തിന്റെ ഭാവം-
വിദൂരം, വിപുലം, എനിക്കു മാത്രമറിയുന്നതും!

ഈ ലോകത്തു നമ്മുടെ ജീവിതം-
എന്തിനോടു ഞാനതിനെയുപമിക്കാൻ?
ഒരു മാറ്റൊലിയത്,
മലകൾക്കിടയിൽ മുഴങ്ങുന്നത്,
ഒഴിഞ്ഞ മാനത്തുപോയലിയുന്നത്.

ഏകാന്തജീവിതമെങ്ങനെയുണ്ടെ-
ന്നോടൊരാളു ചോദിച്ചാൽ,
ഞാനയാളോടിങ്ങനെ പറയും:
മഴ പെയ്താൽ, പെയ്യട്ടെ!
കാറ്റു വീശിയാൽ, വീശട്ടെ!

link to image

മിഗ്വെൽ ഹെർണാൻഡെഥ് - തണുത്തുറഞ്ഞൊരോറഞ്ചാണു നിന്റെ ഹൃദയം...

2012-01-21T08:08:00.001+05:30

തണുത്തുറഞ്ഞൊരോറഞ്ചാണു നിന്റെ ഹൃദയം,
അതിനുള്ളിൽക്കടക്കില്ലൊരു വെളിച്ചവും;
സൗവർണ്ണം, സുഷിരമയ,മെണ്ണ മിനുങ്ങുന്നതും;
കാണുന്നവർക്കപായം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന പ്രതലം.

ജ്വരതപ്തമായൊരു മാതളമാണെന്റെ ഹൃദയം,
തുടുപ്പുകളുടെ സഞ്ചയവും പിളർന്നതൊലിയുമായി;
നിനക്കതർപ്പിച്ചേക്കാമതിന്റെ ലോലബീജങ്ങൾ,
പ്രണയവിവശമായൊരു ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ.

ഹാ, എത്രമേൽ പ്രാണഭേദകമായൊരനുഭവം,
നിന്റെ ഹൃദയം കടന്നുചെല്ലുമ്പോൾക്കാണുക,
ഭയാനകമായൊരു മഞ്ഞുവീഴ്ചയുടെ ശൈത്യം!

എന്റെ ശോകത്തിന്റെ വിളുമ്പുകളിൽ
ദാഹാർത്തമായൊരു തൂവാല തങ്ങിനിൽക്കുന്നു,
എന്റെ കണ്ണീരു കുടിച്ചുതീർക്കാമെന്ന മോഹത്തോടെ.

റയോകാൻ - സെൻ കവിതകൾ - 2

2012-01-20T19:42:00.001+05:30

വഴിവക്കിൽ പൂക്കളിറുത്തുനിൽക്കെ
മറന്നുവച്ചു ഞാനെൻ ഭിക്ഷാപാത്രം;
പാവം, പാവമെൻ പാത്രമേ!

ഭിക്ഷ യാചിക്കാൻ പോകവെ
വഴിയിലൊരു പൂത്ത പാടം കണ്ടു,
പൂക്കളും നുള്ളിനുള്ളി
പകലു മുഴുവനവിടെക്കഴിഞ്ഞു.

വസന്തത്തിലെ മഴയത്ത്,
വേനൽക്കലെ കാറ്റത്ത്,
ശരത്തിലിളംകാറ്റത്തും
ഭിക്ഷയ്ക്കായി ഞാനിറങ്ങുന്നു,
സർവലോകത്തിനും ശാന്തിയാശംസിച്ചും.

എന്റെ ഭിക്ഷാപാത്രത്തിൽ
വയലറ്റുപൂക്കളും ഡയ്സിപ്പൂക്കളുമിടകലർത്തി
നാമതു നിവേദിക്കുക,
ത്രിലോകബുദ്ധന്മാർക്ക്!

പൊറുക്കുക
ഞാനിറുത്ത പൂക്കൾ
വാടിത്തുടങ്ങിയെങ്കിൽ,
എനിക്കു നിവേദിക്കാ-
നെന്റെ ഹൃദയമേയുള്ളു.

എന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കായി ഞാനെന്തു തന്നുപോകാൻ?
വസന്തത്തിൽ ചെറിപ്പൂക്കൾ,
വേനലിൽ കിളിപ്പാട്ടുകൾ,
ശരൽക്കാലത്ത് മേപ്പിളിന്റെ പഴുക്കിലകളും.

അന്യരുമായിടപഴകുന്നതു
ഹിതമല്ലെനിക്കെന്നല്ല,
സ്വയം രമിക്കുന്നതാ-
ണതിലും ഹിതമെന്നേയുള്ളു.

മലയുടെ നിഴലിൽ
പായലു മൂടിയ പാറകൾക്കു മേൽ
വെള്ളമിറ്റുന്നപോലെ-
അതാണെന്റെ ജീവിതം,
ശാന്തമായി,
ആരുടെയും കണ്ണിൽപ്പെടാതെ,
എന്നാൽ മലിനപ്പെടാതെയും.

മനസ്സിനെ വഴി തെറ്റിയ്ക്കുന്ന മനസ്സ്
മനസ്സു തന്നെ,
മനസ്സിന്മേൽ കുതിച്ചുപായുമ്പോൾ
കടിഞ്ഞാണൊരുനിമിഷവുമയയ്ക്കരുതേ!

അന്തിമഞ്ഞിൽ മൂടി
വിദൂരഗ്രാമങ്ങൾ,
കുടിലേക്കുള്ള വഴിയേ
ഞാൻ നടക്കുന്നു
ഗോപുരങ്ങൾ പോലുയർന്ന
ദേവതാരങ്ങൾ ചൂഴവെ.

കാഫ്ക - ഒരു കഥാസായാഹ്നം

2012-01-20T15:21:00.001+05:30

1911-ലെ ഡയറിയില്‍ നിന്ന്‍

നവംബർ 27

ബർണാർഡ് കെല്ലർമൻ ഉറക്കെ വായിച്ചു. ‘വെളിച്ചം കാണാത്ത ചില സംഗതികൾ, എന്റെ തൂലികയിൽ നിന്ന്,’ അയാൾ തുടങ്ങി. കാണുമ്പോൾ ദയാലുവായ ഒരാൾ, മിക്കവാറും നരച്ച മുടി, സമയമെടുത്തു പറ്റെ വടിച്ച മുഖം, കൂർത്ത നാസിക, കവിളെല്ലുകൾക്കു മേലുള്ള പേശികൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഓളം വെട്ടുന്നു. ഒരിടത്തരം എഴുത്തുകാരനാണയാൾ; ചില ഭാഗങ്ങൾ നന്നാവാം (ഒരാൾ ഇടനാഴിയിലേക്കു പോകുന്നു, ചുമയ്ക്കുന്നു, ആരെങ്കിലും അവിടെയുണ്ടോയെന്നറിയാൻ ചുറ്റും നോക്കുന്നു); താൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതു വായിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നതിനാൽ വാക്കിനു നെറിയുള്ളയാളും; സദസ്യർ പക്ഷേ അതിനയാളെ അനുവദിക്കുകയുമില്ല. മാനസികവൈകല്യമുള്ളവരെ ചികിത്സിക്കുന്ന ഒരാശുപത്രിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ കഥ കൊണ്ടുതന്നെ വിരണ്ടതു കാരണം, വായനയുടെ മുഷിപ്പൻ രീതി കാരണം, ആളുകൾ, കഥയുടെ വിലകുറഞ്ഞ പരിണാമഗുപ്തി ഇരിക്കെത്തന്നെ, ഓരോരുത്തരായി ഇറങ്ങിപ്പോവുകയായിരുന്നു, തൊട്ടപ്പുറത്തു നടക്കുന്ന മറ്റാരുടെയോ കഥാവായന കേൾക്കാനുള്ള ഉത്സാഹം കൊണ്ടെന്നപോലെ. കഥയുടെ മൂന്നിലൊന്നു തീർത്ത് അല്പം വെള്ളം കുടിയ്ക്കാനായി അയാൾ ഒന്നു നിർത്തിയപ്പോൾ ഒരുകൂട്ടമാളുകൾ അങ്ങനെതന്നെ സ്ഥലം വിട്ടു. ആൾ വിരണ്ടുപോയി. ‘ഇതു കഴിയാറായി,’ അയാൾ പച്ചക്കള്ളം തട്ടിവിട്ടു. ഒടുവിൽ വായന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സർവ്വരും എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. ചെറിയൊരു കൈയടിയുണ്ടായി; അതു കേട്ടിട്ട്, എഴുനേറ്റുനിൽക്കുന്ന അത്രയുമാളുകൾക്കിടയിൽ ഒരാൾ മാത്രം ഇരുപ്പുണ്ടെന്നും, അയാളാണു കൈയടിക്കുന്നതെന്നും തോന്നിപ്പോയി. കെല്ലർമന്നു പക്ഷേ പിന്നെയും വായിക്കണം മറ്റൊരു കഥ, പറ്റിയാൽ പല കഥകൾ. പക്ഷേ, വേലിയിറക്കം പോലെയുള്ള ആ ഒഴിഞ്ഞുപോക്കിനു മുന്നിൽ വാ പൊളിച്ചുനിൽക്കാനേ അയാൾക്കു കഴിഞ്ഞുള്ളു. ഒടുവിൽ ആരോ ഉപദേശിച്ചതു കാരണം അയാൾ പറഞ്ഞു, ‘പതിനഞ്ചു മിനുട്ടു മാത്രമെടുക്കുന്ന ഒരു കഥ കൂടി വായിക്കണമെന്നെനിക്കുണ്ട്. അതിനു മുമ്പ് ഒരഞ്ചു മിനുട്ട് വിശ്രമം.’ പലരും പിന്നെയും ശേഷിച്ചു. തുടർന്ന് അയാൾ വായിച്ച കഥയിലെ ഭാഗങ്ങൾ തന്നെ മതിയായ ന്യായീകരണമായിരുന്നു, സദസ്സിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് സദസ്സിന്റെ നടുവിലൂടെ, അവർക്കു മുകളിലൂടെയും ചാടിയോടുന്നതിന്‌.

1911 ഫെബ്രുവരി 21

എനിക്കു രണ്ടാമതൊരു ജന്മം തീർച്ചയായിട്ടുണ്ടെന്ന മട്ടിലാണ്‌ ഇവിടത്തെ എന്റെ ജീവിതം.

മേയ് 27

ഇന്നു നിന്റെ പിറന്നാളാണ്‌; പക്ഷേ പതിവുള്ള പുസ്തകം പോലും ഞാനയക്കുന്നില്ല; കാരണം, അതൊരു നാട്യമാവുകയേയുള്ളു. നിനക്കു പുസ്തകം സമ്മാനിക്കാനുള്ള അവസ്ഥയിലല്ല ഞാനെന്നതാണു വാസ്തവം. ഞാനിതെഴുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും നിന്റെ അരികിലിരിക്കുക എനിക്കത്രയുമത്യാവശ്യമായതുകൊണ്ടും, അതിനി ഈ കാർഡു വഴിയ്ക്കാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ. ഒരു പരാതി കൊണ്ടു തുടങ്ങിയത് നിനക്കെന്നെ അത്രവേഗം മനസ്സിലായിക്കോട്ടെ എന്നു കരുതിയും.

ആഗസ്റ്റ് 26

നാളെ ഞാൻ ഇറ്റലിയ്ക്കു പുറപ്പെടുമെന്നാണു വച്ചിരിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ കുറേ രാത്രികളായി അച്ഛന്‌ ഉറക്കമേയില്ല; തന്റെ ബിസിനസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആധികളിലും, അവ വഷളാക്കിയ രോഗത്തിലും പൂർണ്ണമായും നിമഗ്നനാണദ്ദേഹം. നെഞ്ചത്തു നനച്ചിട്ട തുണി, ഛർദ്ദി, വിമ്മിഷ്ടം, നെടുവീർപ്പുകളുടെ അകമ്പടിയോടെയുള്ള ചാലിടൽ. അമ്മ തന്റെ ഉത്കണ്ഠയിൽ പുതിയൊരു സാന്ത്വനം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‌ എന്നും നല്ല ചുറുചുറുക്കായിരുന്നു, എന്തുമദ്ദേഹം മറികടന്നിരിക്കുന്നു. ഇനിയിപ്പോൾ...ബിസിനസ്സു സംബന്ധമായിട്ടുള്ള വൈഷമ്യമൊക്കെ ഇനിയൊരു മൂന്നു മാസമേ നീണ്ടുനിൽക്കൂയെന്നും, അതു കഴിഞ്ഞാൽ ഒക്കെ ശരിയായിത്തന്നെയാവണമെന്നും ഞാൻ. അദ്ദേഹം നടപ്പു തന്നെയാണ്‌, നെടുവീർപ്പുകളുതിർത്തും, തലയിട്ടിളക്കിയും. സ്വന്തം വീക്ഷണത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനു വ്യക്തമാണ്‌, തന്റെ വേവലാതികൾ താൻ തന്നെ ചുമക്കണമെന്നും, ഞങ്ങളെക്കൊണ്ട് അതിന്റെ ഭാരമൊന്നു കുറയ്ക്കാൻ പോലുമാവില്ലെന്നും. ഞങ്ങളുടെ വീക്ഷണത്തിൽ നിന്നു നോക്കിയാലും ഞങ്ങൾ ഒരാശ്വാസവുമാവാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം; ഞങ്ങളുടെ ഏതു സദുദ്ദേശ്യത്തിലുമുണ്ടാവും, അദ്ദേഹം തന്നെ വേണം കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാനെന്ന വിഷാദം കലർന്ന ബോദ്ധ്യം...

സെപ്തംബർ 26

ചിത്രകാരൻ കുബിൻ: ബലിഷ്ഠവും, അതേസമയം ഭാവഭേദമില്ലാത്തതുമായ മുഖം. ഒന്നിനൊന്നു വൈവിദ്ധ്യമുള്ള കാര്യങ്ങൾ പറയുമ്പോഴും പക്ഷേ, മുഖപേശികളുടെ ചലനം സമാനം തന്നെ. പ്രായത്തിൽ, വലിപ്പത്തിൽ, ബലത്തിൽ വ്യത്യസ്തനായി തോന്നും, ആൾ ഇരിക്കുകയാണോ, നിൽക്കുകയാണോ, ഷർട്ടു മാത്രമേ ധരിച്ചിട്ടുള്ളോ അതോ ഓവർക്കോട്ടു കൂടി ഇട്ടിട്ടുണ്ടോയെന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച്.

സെപ്തംബർ 27

ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വേഷത്തിൽ കണ്ട, കൈയ്ക്കു താഴെയായി തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ച മനോഹരമായ വലിയ ബട്ടൺ. വേഷവും മനോഹരമായിരിക്കുന്നു; അമേരിക്കൻ ബൂട്ടുകൾക്കു മേൽ അതു പാറിക്കിടക്കുന്നു. എത്ര ചുരുക്കമായിട്ടാണ്‌ മനോഹരമായതൊന്നു സൃഷ്ടിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുക? ശ്രദ്ധയിൽ പെടാത്ത ഈ ബട്ടണും, അതു തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ച അജ്ഞയായ തയ്യൽക്കാരിയും അതിൽ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.

റയോകാൻ - സെന്‍ കവിതകള്‍ - 1

2012-01-20T09:23:00.001+05:30

വിശറി വയ്ക്കാനിടം തേടുന്നു
വീശിത്തളർന്ന കൈകൾ.

വരൂ, കുട്ടികളേ,
പൂക്കൾക്കു വേണം
തെമ്മാടിക്കൈകളെ.

മഴയത്തു കയറിനിൽക്കുമ്പോൾ

ഇന്നു ഭിക്ഷ തെണ്ടാനിറങ്ങുമ്പോൾ
ഒരു മഴയത്തു ഞാൻ പെട്ടുപോയി,
പഴയൊരമ്പലത്തിനുള്ളിൽ
അല്പനേരം ഞാനഭയവും തേടി.
എന്റെ ഗതികേടോർത്തു
നിങ്ങൾ നോക്കിച്ചിരിച്ചോളൂ.
ഒരു വെള്ളക്കുപ്പിയും ഒരു ഭിക്ഷാപാത്രവും,
അത്രയും സ്വന്തമായിട്ടുള്ളവൻ.
എന്നാലെന്റേതൊരു കാവ്യജീവിതം,
ലോകത്തിന്റെ വേവലാതികളകലെയും.

ശരൽക്കാലസന്ധ്യ

എത്ര ശാന്തവുമേകാന്തവുമാണു ശരൽക്കാലം!
ഊന്നുവടിയിലൂന്നിനിൽക്കെ കാറ്റിനു കുളിരേറുന്നു,
ഒരേകാന്തഗ്രാമത്തിനു മേൽ മഞ്ഞിന്റെ മേലാട വീഴുന്നു,
ഒരു നാട്ടുപാലം കടന്നൊരു രൂപം വീടണയുന്നു,
പ്രാക്തനവനത്തിനുമേലൊരു കിഴവൻ കാക്ക ചേക്കയേറുന്നു,
കാട്ടുവാത്തുകളൊരു വരയായി ചക്രവാളത്തിലേക്കു ചായുന്നു.
കറുപ്പു ധരിച്ചൊരു ഭിക്ഷു മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു
സന്ധ്യക്കു പുഴയ്ക്കു മുന്നിൽ നിശ്ചലധ്യാനത്തിൽ.

വാഴയിലയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ

നിങ്ങൾ വൃദ്ധനും ജരാധീനനുമായിക്കഴിയുമ്പോൾ
ഏതു നേർത്ത ശബ്ദവും നിങ്ങളെ തട്ടിയുണർത്തും;
എന്റെ വിളക്കു മുനിഞ്ഞുകത്തുന്നു,
ഒരന്തിമഴ പെയ്തുതോരുന്നു,
തലയിണയൊതുക്കിവച്ച്
വാഴയിലകളിൽ മഴവെള്ളമിറ്റുന്നതു
മൗനമായി ഞാൻ കേട്ടുകിടക്കുന്നു.
ഈ നിമിഷത്തിന്റെ അനുഭൂതികൾ
ആരുമായി ഞാൻ പങ്കുവയ്ക്കാൻ?

മനുഷ്യലോകം വിട്ടാണെന്റെ ജീവിതമെങ്കിൽ
അതിലെന്നെപ്പഴിക്കേണ്ട;
തൃപ്തനാണു നിങ്ങളെങ്കിൽ
ശാന്തിയും നിങ്ങൾക്കുള്ളതു തന്നെ.
പച്ചമലകൾക്കിടയിലൊളിച്ചിരുപ്പില്ല,
മനസ്സിന്റെ ചെന്നായ്ക്കളും കടുവകളുമെന്നാരു കണ്ടു?

തെണ്ടിനടക്കൽ

പുല്ലു തലയിണയാക്കി
തുറന്ന പാടത്തു ഞാൻ കിടന്നു,
ആകെ കേട്ട ശബ്ദം
ഒരിരപിടിയൻ കിളിയുടെസീൽക്കാരം.
രാജാക്കന്മാർ, സാമാന്യന്മാർ-
ഒരു സായാഹ്നത്തിലെ
സ്വപ്നശകലങ്ങൾ.

കാട്ടുപുല്ലുകൾ വകഞ്ഞെത്രകാലം ഞാൻ കഴിച്ചുവെന്നോ,
ആഴക്കയങ്ങളിലേക്കൊരു നോട്ടം കിട്ടാൻ.
പിന്നെയാണു ഗുരു പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുളു ഞാനറിഞ്ഞതും
ജനിച്ച നാട്ടിലേക്കു ഞാൻ മടങ്ങിയതും.
നിങ്ങൾ വിട്ടുപോകുന്നു, നിങ്ങൾ മടങ്ങിയെത്തുന്നു,
ഒക്കെയും പക്ഷേ, പണ്ടേപ്പോലെ ശേഷിക്കുന്നു-
മലമുടി മൂടുന്ന വെണ്മേഘങ്ങൾ,
നിങ്ങളുടെ കാൽക്കലൊഴുകുന്ന ചോലകൾ.

വിരലുണ്ടെന്നതിനാൽ
ചന്ദ്രനെ ചൂണ്ടാൻ നിങ്ങൾക്കായെന്നായി,
ചന്ദ്രനുണ്ടെന്നതിനാൽ
വിരലിനെ നിങ്ങൾക്കറിയാമെന്നുമായി.
രണ്ടല്ല, ഒന്നല്ല, വിരലും ചന്ദ്രനും.
ഈ സദൃശവാക്യം പറയുന്നുവെങ്കിൽ
അതു വെളിപാടിലേക്കുള്ള വഴിയായി മാത്രം.
സംഗതികളതേപടി കാണാൻ നിങ്ങൾക്കായാൽ,
ചന്ദ്രനില്ല പിന്നെ, വിരലുമില്ല പിന്നെ.

ഈയിടത്തെത്തിയതിൽപ്പിന്നെത്ര തവണ ഞാൻ കണ്ടു,
ഇലകൾ തളിർക്കുന്നതും, പിന്നെ മഞ്ഞിച്ചുകൊഴിയുന്നതും?
വള്ളികൾ ചുറ്റിപ്പടർന്നു കിഴവൻമരങ്ങളിരുളുന്നു,
താഴവരയുടെ തണലിലും മുളകൾ കിളരം വയ്ക്കുന്നു.
രാത്രിമഴയേറ്റെന്റെ ഊന്നുവടി ദ്രവിച്ചു,
കാറ്റും മഞ്ഞും കൊണ്ടെന്റെ ഉടുവസ്ത്രം പിന്നി.
ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വിപുലശൂന്യതയിൽ
ഞാൻ ധ്യാനിക്കുന്നതാരെ, രാത്രിയും പകലും?

റയോകാന്‍ (1758-1831) - ജാപ്പനീസ് സെന്‍ ഗുരു

link to ryokan

കാഫ്ക - ഡാൻസർ എഡ്വാർഡോവ

2012-01-19T20:00:00.001+05:30

1910-ലെ ഡയറിയില്‍ നിന്ന്‍

ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ ഡാൻസർ എഡ്വാർഡോവയോട് ഒരു തവണ കൂടി സർദാസ് നൃത്തം വയ്ക്കാൻ ഞാനപേക്ഷിച്ചു. അവരുടെ മുഖമദ്ധ്യത്ത്, നെറ്റിയുടെ കീഴ്ഭാഗത്തിനും താടിയിലെ മടക്കിനുമിടയിലായി നിഴലോ വെളിച്ചമോ വീതിയേറിയൊരു ചീളായി വീണുകിടന്നിരുന്നു. ഈ സമയത്താണ്‌, ബോധശൂന്യനായ ഒരുപജാപകന്റെ അറയ്ക്കുന്ന ചേഷ്ടകളുമായി ഒരുവൻ അവർക്കടുത്തുചെന്ന് ട്രെയിൻ വിടാറായി എന്ന് അവരോടു പറയുന്നത്. ഈ അറിയിപ്പിന്‌ അവർ കാതു കൊടുത്ത രീതി കണ്ടപ്പോൾ കിടിലം കൊള്ളുന്ന വിധം എനിക്കു ബോദ്ധ്യമായി, അവരിനി നൃത്തം ചെയ്യാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന്. ‘ഞാനൊരു ദുഷ്ടത്തിയാണല്ലേ?’ അവർ ചോദിച്ചു. ‘ഹേയ്, അല്ല,’ ഞാൻ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഞാൻ ലക്ഷ്യഹീനനായി അവിടെനിന്നു മാറിപ്പോയി.

അതിനും മുമ്പ് ഞാൻ അവരോടു ചോദിച്ചിരുന്നു, അവരുടെ അരപ്പട്ടയിൽ തിരുകിവച്ചിരുന്ന പൂക്കളെപ്പറ്റി. ‘അതു യൂറോപ്പിലെങ്ങുമുള്ള രാജാക്കന്മാർ തന്നതാണ്‌,’ അവർ പറഞ്ഞു. എന്തായിരിക്കും അതിനർത്ഥമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചുനോക്കി. അവരുടെ അരപ്പട്ടയിൽ തിരുകിവച്ചിരിക്കുന്ന ആ പുതുപൂക്കളത്രയും യൂറോപ്പിലെ രാജാക്കന്മാർ ഡാൻസർ എഡ്വാർഡോവയ്ക്കു സമ്മാനിച്ചതാണെന്നോ?

സംഗീതപ്രേമിയായ ഡാൻസർ എഡ്വാർഡോവ ട്രാമിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ ഊർജ്ജസ്വലരായ രണ്ടു വയലിനിസ്റ്റുകളെ ഒപ്പം കൂട്ടും. അവരെക്കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ വയലിൻ വായിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ട്രാമിൽ വയലിൻ വായിക്കരുതെന്നതിന്‌ വ്യക്തമായ കാരണങ്ങളൊന്നുമില്ല, വായന നന്നായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, സഹയാത്രികർക്ക് അതിഷ്ടപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, അതിനു ചെലവൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ; എന്നു പറഞ്ഞാൽ, പിന്നീടൊരാൾ തൊപ്പിയും നീട്ടിപ്പിടിച്ചു പണം പിരിക്കാനായി നടക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ. ആദ്യമൊക്കെ ഒരമ്പരപ്പു തോന്നിയേക്കാമെന്നതു ശരിതന്നെ, അല്പനേരത്തേക്ക് അതനുചിതമായി എല്ലാവർക്കും തോന്നിയെന്നും വരാം. പക്ഷേ കുതിച്ചോടുന്നൊരു ട്രാമിനുള്ളിൽ, പുറത്തു കാറ്റു കനക്കുമ്പോൾ, തെരുവു നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുമ്പോൾ അതിമനോഹരമായിരിക്കും അതു കേട്ടിരിക്കാൻ.

പുറമേ കാണുമ്പോൾ അരങ്ങത്തു കാണുന്നത്ര ഭംഗിയില്ല, ഡാൻസർ എഡ്വാർഡോവയെ കാണാൻ. അവരുടെ നിറം മങ്ങിയ ചർമ്മം, മുഖത്തു ചലനത്തിന്റെ ലാഞ്ഛന പോലും വരാത്ത വിധം, ഒരു യഥാർത്ഥമുഖം പിന്നെ അസാദ്ധ്യമാകും വിധം ചർമ്മത്തെ വലിച്ചുമുറുക്കുന്ന കവിളെല്ലുകൾ, ഒരു ഗഹ്വരത്തിൽ നിന്നെന്ന പോലെ ഉന്തിനിൽക്കുന്ന വലിയ നാസിക- അതിനോടങ്ങനെ സ്വാതന്ത്ര്യമെടുക്കാൻ പറ്റില്ല; തുമ്പത്തു തൊട്ടുനോക്കി കാഠിന്യം പരിശോധിക്കാനോ, മൂക്കിന്റെ പാലത്തിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചുകൊണ്ട് ‘ഇനിയൊപ്പം വരൂ,’യെന്നു പറയാനുമാവില്ല. ആവശ്യത്തിലധികം മടക്കുകളുള്ള പാവാടകളുമായി- ആരതിഷ്ടപ്പെടാൻ?- ഇടുപ്പുയർന്ന അവരെക്കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഒരമ്മായിയെപ്പോലെ തോന്നും; പ്രായം ചെന്ന ഒരു സ്ത്രീ. പലരുടെയും പല അമ്മായിമാരും കാണാൻ ഇതുപോലെയുണ്ടാവും. പുറത്തു വച്ചു കാണുമ്പോൾ ഈ കുറവുകൾ നികത്തുന്നതായി യാതൊന്നുമില്ല എഡ്വാർഡോവയിൽ, ആ നല്ല കാലടികളല്ലാതെ. ഒരു സംഗതിയുമില്ല, ആവേശത്തിനോ, വിസ്മയത്തിനോ, പോട്ടെ, ബഹുമാനത്തിനെങ്കിലും ഇടകൊടുക്കുന്നതായി. അതു കാരണം ആളുകൾ അവരോട് ഒരുതരം ഉദാസീനതയോടെ പെരുമാറുന്നതും ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു; അതും മറ്റു വിധത്തിൽ അതിനിപുണരും, ഒരിക്കലും തെറ്റു പറ്റാത്തവരുമായ മാന്യദേഹങ്ങൾക്കു പോലും മറച്ചുപിടിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരുദാസീനത, എഡ്വാർഡോവയെപ്പോലെ പേരെടുത്ത ഒരു നർത്തകിയ്ക്കു മുന്നിൽ അങ്ങനെയാവാതിരിക്കാൻ സ്വാഭാവികമായും അവർ ജാഗ്രത കാണിക്കാറുണ്ടെങ്കിൽക്കൂടി.

എന്റെ ഉടലിനെയോർത്ത്, ഈയുടലും വച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ഭാവിയെയോർത്തുള്ള കൊടുംനൈരാശ്യത്തിൽ നിന്നാണ്‌ ഞാനിതെഴുതുന്നത്.

എത്ര നാളുകൾ നിശ്ശബ്ദമായി കടന്നുപോയി. ഇന്ന് മേയ് 28. ഒരു നാളും വിടാതെ ഈ പെൻ ഹോൾഡർ, ഈ തടിക്കഷണം കൈയിലെടുക്കാനുള്ള നിശ്ചയദാർഢ്യം പോലുമെനിക്കില്ലേ? ഇല്ലെന്നുതന്നെ എനിക്കു തോന്നുന്നു. ഞാൻ തുഴയുന്നുണ്ട്, കുതിരസവാരി ചെയ്യുന്നുണ്ട്, നീന്തുന്നുണ്ട്, വെയിലു കൊള്ളുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ എന്റെ കാല്‍വണ്ണകൾ കൊള്ളാം, തുടകൾ മോശമല്ല, വയറു തരക്കേടില്ല; പക്ഷേ എന്റെ നെഞ്ചു മുഷിഞ്ഞതാണ്‌, തോളുകൾക്കിടയിൽ ഇറക്കിവച്ചപോലെ തല-
**

നവംബർ 15, 10 മണി

തളർന്നുപോകാൻ ഞാനെന്നെ വിടില്ല; എന്റെ കഥയിലേക്കു ഞാൻ ചാടിക്കയറും, അതിനി എന്റെ മുഖത്തെ തുണ്ടുതുണ്ടായി കീറിമുറിച്ചാലും.

ബോര്‍ഹസ് - 1922-നടുത്തെന്നോ ഞാനെഴുതിയതും പിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടതുമായേക്കാവുന്ന വരികൾ

2012-01-19T15:33:00.001+05:30

നഗരത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കുകളിൽ
അസ്തമയത്തിന്റെ നിശബ്ദയുദ്ധങ്ങൾ,
ആകാശത്തൊരു പോരാട്ടത്തിന്റെ പ്രാക്തനപരാജയങ്ങൾ,
കാലത്തിന്റെ കയത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ
സ്ഥലരാശിയുടെ നിശ്ശുന്യാതലത്തിൽ നിന്നു
നമ്മിലേക്കെത്തുന്ന തുച്ഛമായ പുലരികൾ,
മഴയുടെ കരിന്തോപ്പുകൾ,
തുറന്നുനോക്കാനെനിക്കു പേടിയായ,
സ്വപ്നങ്ങളിലെന്നെത്തേടിയെത്തിയ
ഒരു പുസ്തകത്താളിലെ സ്ഫിങ്ക്സ്,
വെണ്ണക്കൽപ്പടവിലെ ചന്ദ്രബിംബം,
പ്രശാന്തദേവകളെപ്പോലെ
നിലകൊള്ളുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ,
അന്യോന്യരാത്രിയും കാത്തിരുന്ന സന്ധ്യയും,
പ്രപഞ്ചമെന്നു പേരായ വാൾട്ട് വിറ്റ്മാൻ,
മൗനം കൊണ്ടൊരു പുഴത്തടത്തിൽ
ഒരു രാജാവിന്റെ വീരഖഡ്ഗം,
സാക്സണുകൾ, അറബികൾ, ഗോത്തുകൾ,
തങ്ങളറിയാതെ എനിക്കു ജന്മം നല്കിയവർ,
ഇവയൊക്കെയും, ബാക്കിയും ചേർന്നതാണോ ഞാൻ,
അതോ, രഹസ്യത്താക്കോലുകളും ദുർഘടഗണിതവുമുണ്ടോ,
നമുക്കു പൊരുളു തിരിയാത്തതായി?

link to image

ടാഗോർ - ഉറങ്ങുന്ന സുന്ദരി: നിശ്ചലചിത്രം

2012-01-19T09:15:00.001+05:30

ഒരു ശാപത്തിന്റെ വശ്യത്തിലെന്നപോലെ സായാഹ്നം,
കാൻവാസിലിനിയുമസ്തമിക്കാത്ത സാന്ധ്യതാരം.
കല്ലോലമാലകൾ പോലെ മുടിയഴിഞ്ഞുലഞ്ഞും,
ഒരു കൈയിൽ തലചേർത്തുവച്ചുമവളുറങ്ങുന്നു.
ഒരു പോളക്കണ്ണടയ്ക്കാതെ ഭൂമി നോറ്റിരിക്കുമ്പോൾ
ഇത്ര മേൽ നിദ്ര കൊണ്ടാരവളെയനുഗ്രഹിച്ചു?
എവിടുന്നെന്നറിയാതെ മൗനമന്ത്രണങ്ങൾ നുള്ളി,
എന്നുമെന്നുവളുടെ കാതുകളിലാരാരതിറ്റിച്ചു?
നിരന്തരമൊരു ജലപാതം ചിത്രത്തിനു പിന്നിലായി,
നുരഞ്ഞുയരുകയാണതു നിശ്ശബ്ദഗാനങ്ങളായി.
ചിരന്തനം, കാടിന്റെ മൗനമർമ്മരം,
ചിരന്തനം, ഈ ശാലീനസാന്നിദ്ധ്യം.
പിന്നെയുറക്കം ഞെട്ടുമ്പോൾ ലജ്ജാവതിയായി
ഉടുപുടവ കൊണ്ടവൾ മാറിടം മറയ്ക്കും.

(കടി ഓ കോമൾ - 1886)

റോസ് ഓലാൻഡെർ - എന്റെ രാപ്പാടി

2012-01-18T19:34:00.001+05:30

എന്റെ ചാവി

എന്റെ ചാവിയ്ക്ക്
അതിന്റെ വീടു കളഞ്ഞുപോയി.

ഓരോ വീടും ഞാൻ കയറിയിറങ്ങി,
ചേരുന്നതൊന്നുമില്ല.

കൊല്ലനെ
ഞാൻ കണ്ടെത്തി.

എന്റെ ചാവി ചേരുന്നത്
അയാളുടെ കുഴിമാടത്തിന്‌.

എന്റെ രാപ്പാടി

മറ്റൊരു കാലത്തെ മാൻപേടയായിരുന്നു എന്റെ അമ്മ.
അവരുടെ തേനിന്റെ നിറമായ കണ്ണുകളും
അവരുടെ ചാരുതയും
മറ്റൊരു നിമിഷത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ.
ഇവിടെ അവർ,
പാതി മാലാഖയും പാതി മനുഷ്യജാതിയുമായിരുന്നു.
എന്താകണമെന്നാണാഗ്രഹമെന്നു ഞാനൊരിക്കൽ ചോദിച്ചപ്പോൾ
അവർ തന്ന മറുപടി ഇങ്ങനെ: ഒരു രാപ്പാടി.
ഇന്നവരൊരു രാപ്പാടി.
എന്നും രാത്രിയിൽ, രാത്രിയോടു രാത്രി, അവർ പാടുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു,
എന്റെ ഉറക്കമറ്റ സ്വപ്നത്തിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ.
തന്റെ പൂർവികരുടെ സിയോണിനെക്കുറിച്ചവർ പാടുന്നു
പണ്ടൊരു കാലത്തെ ഓസ്ട്രിയായെക്കുറിച്ചവർ പാടുന്നു
ബുക്കോവിനായിലെ കുന്നുകളെയും ബീച്ചുമരക്കാടുകളെയും കുറിച്ചവർ പാടുന്നു.
എന്റെ രാപ്പാടി
എനിക്കായി ഉറക്കുപ്പാട്ടുകൾ പാടുന്നു
ഒരു രാത്രിയുമൊഴിയാതെ
എന്റെ ഉറക്കമറ്റ സ്വപ്നത്തിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ.

അപരിചിതർ

അപരിചിതരെയും കൊണ്ടു തീവണ്ടികളെത്തുന്നു
അവരിറങ്ങിനിൽക്കുന്നു
വഴി നഷ്ടപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു
അവരുടെ കണ്ണുകളിലൊഴുകുന്നു
പേടിച്ചരണ്ട മത്സ്യങ്ങൾ.
അവരുടെ മൂക്കുകൾ വിചിത്രം
ചുണ്ടുകൾ ശോകമയം.

അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ആരുമെത്തുന്നില്ല
വേർതിരിവുകളില്ലാത്ത സന്ധ്യക്കായി
അവർ കാത്തുനിൽക്കുന്നു
പിന്നെയവർ ബന്ധുക്കളെ സന്ദർശിക്കാൻ പോകുന്നു,
ആകാശഗംഗയിൽ,
ചന്ദ്രന്റെ തോണിയിൽ.

ഒരാൾ ഹാർമോണിക്ക വായിക്കുന്നു
കേൾക്കാത്ത ഈണങ്ങൾ.
മറ്റൊരു സ്വരശ്രേണിയാണതിന്‌:
ഏകാന്തതകളുടെ
നിരന്തരാവർത്തനം.

പ്രണയം

വീണ്ടും നാം കണ്ടുമുട്ടും
ഒരു തടാകത്തിൽ
നീ ജലമായി
ഞാനൊരു താമരപ്പൂവായി

നീയെന്നെ വഹിക്കും
ഞാൻ നിന്നെ മോന്തും

നാമന്യോന്യം സ്വന്തമായിരിക്കും
കാണുന്നവരുടെയൊക്കെക്കണ്ണിൽ

നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു പോലുമത്ഭുതമായിരിക്കും
ഇതാ രണ്ടു ജീവികൾ
തങ്ങളെ വരിച്ച സ്വപ്നത്തിലേക്ക്
രൂപം മാറിച്ചെന്നവർ.

ഞാൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ

ഞാൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ
സൂര്യൻ പിന്നെയുമെരിയാം

സ്വന്തം ചലനനിയമങ്ങൾക്കൊത്തു
ഗ്രഹങ്ങൾ പിന്നെയും തിരിയും,
ഏതെന്നാർക്കുമറിയാത്തൊരു
കേന്ദ്രത്തിനു ചുറ്റും

ലൈലാക്കുകൾ
പണ്ടേപ്പോലെ വാസനിക്കും
മഞ്ഞതിന്റെ വെളുത്ത രശ്മികൾ
പായിക്കും
ഈ മറവി ബാധിച്ച ഭൂമിയിൽ നിന്നു
ഞാൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ
അല്പനേരമെനിക്കായിപ്പറയുമോ,
ഞാനെഴുതിയ വാക്കുകൾ

പഴയ ഓസ്ട്രിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായ ബുക്കോവിനായിൽ 1907-ൽ ജനിച്ചു. 1939ൽ ആദ്യപുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവെങ്കിലും യുദ്ധത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു. നാസി അധിനിവേശകാലത്ത് ഒരു നിലവറയിൽ ഒളിച്ചുകഴിഞ്ഞു. 1936ൽ അമേരിക്കയിലേക്കു കുടിയേറി. 1946ൽ പോൾ സെലാനുമായി പാരീസിൽ വച്ചു കണ്ടുമുട്ടിയത് അവരുടെ കവിതയെ കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ചു. 1988ൽ ജർമ്മനിയിൽ വച്ചു മരിച്ചു.

link to Rose Aulander

ചൈനീസ്‌ കവിതകള്‍

2012-01-18T15:08:00.001+05:30

വാങ്ങ് വെയ് (701-761)- മുളങ്കാവിനുള്ളിൽ

ഇടതൂർന്ന മുളങ്കാവിലേകനായി
നന്തുണി മീട്ടി ഞാൻ പാടി;
ദീപ്തചന്ദ്രൻ വന്നെത്തിനോക്കും വരെ,
ആരുമറിഞ്ഞതുമില്ലെന്നെ.

ചെൻ തുവാൻ(871-989)- മടങ്ങി ആശ്രമത്തിലേക്ക്

ചെമ്മൺപൊടിയിലൂടെ പത്തുകൊല്ലം ഞാനുഴന്നു,
സ്വപ്നങ്ങളിലിടയ്ക്കിടെ പച്ചമലകൾ വന്നുപോയെങ്കിലും;
പട്ടുനൂലു കൊണ്ടു പേരുണ്ടായാലുമുറക്കത്തിനതു താരതമ്യമല്ല,
ചുവന്ന പടിവാതിലുകൾ കേമമെങ്കിലുമതില്ലാത്തതാണു ഭേദം.
ദാരുണം, ദുർബലനായൊരു പ്രഭുവിനെ വാളുകൾ കാക്കുന്നതു കേൾക്കുക,
മനസ്സിടിയ്ക്കും, ലക്കു കെട്ട കുടിയന്മാരുടെ പ്രലാപങ്ങളും.
എന്റെ പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങളുമെടുത്തു ഞാൻ മടങ്ങുന്നു, എന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക്,
കാട്ടുപൂക്കളിലേക്ക്, കിളിപ്പാട്ടുകളിലേക്ക്, അതേ പഴയ വസന്തത്തിലേക്ക്.

പട്ടുനൂൽ- അധികാരികൾ മുദ്ര വയ്ക്കാനുപയോഗിക്കുന്നത്
ചുവന്ന പടിവാതിൽ- ധനികഗൃഹങ്ങളുടെ പടിവാതിലുകളിൽ ചുവന്ന ചായമടിച്ചിരിക്കും

വസന്തകാലത്തൊരലസകവിത - ചൈനീസ്‌ കവിതകള്‍

2012-01-18T09:31:00.001+05:30

ചെങ്ങ് ഹാവോ (1032-1085)-വസന്തകാലത്തൊരലസകവിത

നേർത്തിട്ടാണു മേഘങ്ങൾ, തെന്നലലസവും,
പൂക്കളെക്കട,ന്നരളിമരങ്ങൾക്കുമപ്പുറ-
മരുവിക്കരയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ,
ആളുകൾക്കു കണ്ടിട്ടറിയുന്നില്ലെന്റെ മനസ്സിലെയാനന്ദം;
നേരം പോക്കുകയാണു ഞാനെന്നവർ കരുതുന്നു,
അല്ലെങ്കിലെന്റെ ബാലപ്രകൃതം മാറിയിട്ടില്ലെന്നും.

(ദാവോ ദാർശനികനായ ഷുവാങ്ങ്-സു സ്നേഹിതനുമൊത്തുലാത്തുമ്പോൾ പാലത്തിനടിയിൽക്കിടന്നു തുടിയ്ക്കുന്ന മീനുകളുടെ ആനന്ദത്തെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. സ്നേഹിതൻ ചോദിച്ചു:“നിങ്ങൾ മീനല്ലല്ലോ. മീനുകളാനന്ദിക്കുകയാണോയെന്ന് നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെയറിയാം?” ദാർശനികൻ പറഞ്ഞു:“നി ഞാനല്ലല്ലോ. മീനുകളാനന്ദിക്കുകയാണെന്നെനിക്കറിയില്ലെന്ന് നിനക്കെങ്ങനെയറിയാം?”)

ചു ഹ്സി (1130-1200)-വസന്തകാലം

ഷൂയെന്ന പുഴക്കരെ പൂക്കൾക്കൊരനുകൂലദിനം,
ആകസ്മികമായൊരു നൂതനത ഭൂഭാഗമാകെ,
കിഴക്കൻകാറ്റിന്റെ പരിചിതമുഖമെനിക്കു കണ്ടിട്ടറിയുന്നു,
എവിടെയും വസന്തമായതിന്റെ ചെമലയും പാടലവും.

(അവരേറ്റവുമാഗ്രഹിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് കൺഫ്യൂഷിയസ് ഒരിക്കൽ ശിഷ്യന്മാരോടു ചോദിച്ചു. മിക്കവരും തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയാഭിലാഷങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ത്സെങ്ങ് സീ പറഞ്ഞു: “വസന്തകാലത്തിന്റെ ഒടുവിലത്തെ മാസം, കോടിത്തുണികളൊക്കെ ഒരുങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ പുഴക്കരെ രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരെയും കൂട്ടി എനിക്കു പോകണം, വസന്തത്തിന്റെ അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ അവിടെ നിർവഹിക്കണം.“ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ കൺഫ്യൂഷിയസ് പറഞ്ഞു:”നിന്റെ കൂടെയാണു ഞാൻ.“

വാങ്ങ് ആൻ-ഷി(1021-1086)-വാസന്തരാത്രി

ധൂപപാത്രത്തിൽ കനലടങ്ങി,
വെള്ളമിറ്റുന്നതും നിന്നു;
തെന്നൽ നിശ്വാസങ്ങളായി,
കുളി,രലകളായി,
വസന്തമെന്നെയലട്ടുന്നു,
എനിക്കുറക്കം വിലക്കുന്നു,
കൈവരിയിൽ ചന്ദ്രൻ
നിഴൽപ്പൂക്കളും വീഴ്ത്തുന്നു.

ഹ്സു യുവാൻ-ചിയേ (1196-1245)-തടാകത്തിൽ

പാടലമരച്ചില്ലകളിൽ
മഞ്ഞക്കിളികളുടെ ഉന്മത്തസല്ലാപം,
പുല്ലു വളർന്ന തടാകത്തിൽ
കൊറ്റികളുടെ സമ്മേളനം,
ഏവർക്കുമിഷ്ടമാണു
കുളിർന്നു തെളിഞ്ഞൊരു പകലിനെ,
ചെണ്ടയുടെയും കുഴലിന്റെയും തിരപ്പുറത്തു
സന്ധ്യക്കു തോണികൾ കടവടുക്കുന്നു.

വാങ്ങ് ചിയാ(851-)-വസന്തത്തെളിമ

മഴയെത്തും മുമ്പേ പൂക്കൾക്കിടയിൽ പൂമൊട്ടുകളുണ്ടായിരുന്നു,
മഴ മാറിയപ്പോൾ ഇലകൾക്കിടയിലുള്ളതും കൂടി പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞു;
തേനീച്ചകളും പൂമ്പാറ്റകളുമൊക്കെ ചുമരു കേറിപ്പറന്നു,
വസന്തമയൽക്കാരന്റെ വളപ്പിലേക്കു കുടിയേറിയെന്നും തോന്നുന്നു.

(മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവചാപല്യത്തെക്കുറിച്ച്.)

ലിയു കോ-ചുവാങ്ങ്(1187-1269)-മഞ്ഞക്കിളിയുടെ നെയ്ത്തോടം

അരളിമരത്തലപ്പുകളിലത്രയും വികാരത്തോടെയവർ
സല്ലപിച്ചു പറക്കുമ്പോളതു നെയ്ത്തോടമോടുമ്പോലെ;
ഏപ്രിലിൽ ലോയാങ്ങ് പൂക്കൾ നെയ്ത കംബളം പോലെ,
എത്ര യത്നമെടുക്കണമെന്നോ, അതു നെയ്തെടുക്കാൻ പക്ഷേ?

ഹാൻ ഷാൻ - സെൻ കവിതകൾ - 2

2012-01-17T08:59:00.001+05:30

7
കുടിയിരിക്കാനൊരിടം തേടുകയാണെന്നോ?
ഹാൻ ഷാൻ തന്നെ പോരേയതിന്‌?
കനത്ത പൈൻമരങ്ങൾക്കിടെ നനുത്ത തെന്നലുണ്ട്,
കാതു കൊടുക്കുന്തോറും കാതിനിമ്പവും കൂടും;
അവയ്ക്കടിയിൽ തല നരച്ചൊരാളൊളിച്ചിരിക്കുന്നു,
ദാവോയുടെ സൂക്തങ്ങളും മന്ത്രിച്ചുമന്ത്രിച്ച്.
പത്താണ്ടായിട്ടും മടങ്ങാനയാൾക്കായിട്ടില്ല,
വന്ന വഴി അയാൾക്കു മറന്നും പോയി.

8
എന്നുമൊരു മിണ്ടാക്കുട്ടിയാണു നിങ്ങളെങ്കിൽ,
പുതിയ തലമുറയ്ക്കെന്തു കഥ പറയാനുണ്ടാവും?
എന്നുമൊരു കൊടുങ്കാട്ടിലൊളിച്ചിരിപ്പാണു നിങ്ങളെങ്കിൽ
നിങ്ങളുടെ ജ്ഞാനദീപമെങ്ങനെ വെളിച്ചം പരത്തും?
എല്ലുകളിട്ടുവച്ച ഈ തോൽസഞ്ചി അത്രയുറച്ച പാത്രമൊന്നുമല്ല,
കാറ്റും മഞ്ഞുമാണെങ്കിൽ തങ്ങളുടെ പണിയിലതിവിരുതന്മാരും.
കരിങ്കല്പാടത്തു കളിമൺകാളയെക്കൊണ്ടുഴാനാണെങ്കിൽ,
കൊയ്യാനുള്ള നാളൊരിക്കലും വന്നുചേരുകയുമില്ല.

മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞൊഴുകുന്നൊരരുവി,
അരികിൽ ഇരിക്കാൻ നല്ലൊരരികുമായൊരു പാറ,
ഒരേകാന്തമേഘം പോലെ ഹൃദയം,
അതിനാശ്രയിക്കാനൊരു വസ്തുവുമില്ല.
ലോകമിത്രയകലെയായിരിക്കെ,
എന്തിനെത്തേടി ഞാനുഴലാൻ?

ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്തോറും ഭംഗിയേറുന്ന കുന്നുകൾ-
എന്നിട്ടൊരാളുപോലുമീവഴി വന്നിട്ടുമില്ല.
നെടുങ്കൻ പാറകളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി അലസമേഘങ്ങൾ,
ഒരു മരത്തലപ്പിലൊരേയൊരു മൊച്ചയും:
മറ്റേതു ചങ്ങാതിമാരെയെനിക്കു വേണം?
ആണ്ടുകളാണ്ടുകൾ പോകെ മുഖവും വടിവും മാറിയാലും,
മനസ്സെന്ന മുത്തിനെ കൈവിടാതെ ഞാനിരിക്കുന്നു.

ഇന്നലെ പുഴക്കരെ മരങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടു,
വിശ്വാസം വരാത്ത മാതിരി തകർന്നും നശിച്ചും.
നിവർന്നു നിൽക്കുന്നവ രണ്ടോ, മൂന്നോ,
ഒരായിരം മഴുത്തലകളുടെ പ്രഹരങ്ങളേറ്റവ.
കോടമഞ്ഞു കൊഴിച്ചിടുകയാണു പഴുക്കിലകളെ,
പുഴയലകൾ കാർന്നുതിന്നുകയാണു ദ്രവിച്ച വേരുകളെ.
ജീവിതം കഴിച്ചുകൂട്ടേണ്ടതീവിധമായിരിക്കെ,
എന്തിനു ശപിക്കുന്നു ഭൂമിയെ, സ്വർഗ്ഗത്തെ?

നിങ്ങളുടെ പ്രബന്ധങ്ങളൊക്കെ കേമം തന്നെ,
നിങ്ങളുടെയുടൽ കനത്തതുമുറച്ചതും.
ജനനം പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കു നല്കുന്നതു പരിമിതമായൊരുടൽ,
മരണം നിങ്ങളെ പേരില്ലാത്തൊരു പ്രേതവുമാക്കുന്നു.
ഈ യത്നം കൊണ്ടു നിങ്ങളെന്തു നേടാൻ?
വരൂ, ഈ വെളുത്ത മേഘങ്ങൾക്കിടയിലേക്കു വരൂ;
ഞാൻ പഠിപ്പിക്കാം ചെമന്ന കുമിളു പാടുന്ന ഗാനം.

സു ദുങ്ങ്പോ - സെൻ കവിതകൾ

2012-01-16T18:48:00.001+05:30

വീണ

ചിലർ പറയുന്നു,
വീണയിൽത്തന്നെയുണ്ട് സംഗീതമെന്ന്;
എങ്കിലെന്തേ,
മൂടിവയ്ക്കുമ്പോഴതു മൂകമാവുന്നു?
ചിലർ പറയുന്നു,
മീട്ടുന്ന വിരലുകളിലാണു സംഗീതമെന്ന്;
എങ്കിലെന്തേ,
നിന്റെ വിരലുകളിൽ ഞാനതു കാണുന്നുമില്ല?

മിയാഞ്ചിയിൽ പോയ നാളുകൾ

മനുഷ്യജന്മത്തെ നാമെന്തിനോടുപമിക്കാൻ?
ചെളിയിലോ മഞ്ഞിലോ പറന്നിറങ്ങിയ
കാട്ടുവാത്തിന്റെ കാല്പാടുകളോടോ?
ഇന്ന ദിക്കെന്നില്ലാതെ പറന്നുയരും മുമ്പേ
ചെളിയിലതിന്റെ നഖങ്ങൾ പതിഞ്ഞുവെന്നേയുള്ളു.
കിഴവൻ ഭിക്ഷു ചത്തുപോകുന്നു,
പുതിയൊരു സമാധി പണിതീരുന്നു;
പഴയ ചുമരു ദ്രവിച്ചുതിരുന്നു,
അതിൽ നാമെഴുതിവച്ച കവിതയും മായുന്നു.
നിനക്കിന്നുമോർമ്മയുണ്ടോ,
അന്നു നാം നടന്ന പരുക്കൻ മലമ്പാതകൾ,
ദീർഘിച്ച വഴിയും, നമ്മുടെ ക്ഷീണവും,
ഒരു മുടന്തൻകഴുത കരഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതും?

അചേതനങ്ങളുടെ ധർമ്മപ്രവചനം

ബുദ്ധന്റെ ദീർഘവും വിസ്തൃതവുമായ നാവത്രേ,
മർമ്മരം വയ്ക്കുന്ന ചോല;
നൈർമ്മല്യത്തിന്റെ ഉടലല്ലേ,
വടിവൊത്ത മലനിരയും?
എമ്പതിനായിരം ഗാഥകൾക്കു കാതോർത്തു
രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ കിടന്നു;
പിന്നെ പ്രഭാതമാവുമ്പോൾ,
ഞാനിതൊക്കെയെങ്ങനെ വിശദീകരിക്കാൻ?

(അചേതനങ്ങളും ധർമ്മോപദേശം ചെയ്യാറുണ്ടോയെന്നു ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനോടു ചോദിച്ചു; “നിരന്തരമായി,” എന്നായിരുന്നു ഗുരുവിന്റെ മറുപടി. സു ദുങ്ങ്പോ രാത്രി മുഴുവൻ ഈ പ്രഹേളികയുമായി ആലോചിച്ചുകിടന്നു; പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് ഈ കവിത എഴുതുകയും ചെയ്തു.)

ഭൂമിയ്ക്കും സ്വർഗ്ഗത്തിനുമിടയിൽ...

ഭൂമിയ്ക്കും സ്വർഗ്ഗത്തിനുമിടയിൽ പിറന്നവരാണു നമ്മൾ,
കൂറ്റനൊരു തിരികല്ലിൽ സവാരി ചെയ്യുന്ന ഒറ്റയാനുറുമ്പുകൾ.
ഇടത്തേക്കൊന്നു തിരിയാൻ നാമെങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചുപോയാൽ
കാറ്റിന്റെ ചക്രം നമ്മെ വലത്തേക്കടിച്ചുപായിക്കും.
നന്മയും ധർമ്മവുമൊക്കെ ഞാൻ പ്രവൃത്തിയിലാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും
വിശപ്പും തണുപ്പും ഞാൻ സഹിക്കാതെപോയിട്ടുമില്ല.
വാൾത്തലപ്പിന്റെ അരിക്കലം- ചോറു വയ്ക്കാനൊരപായവഴി!
കൂരാണി കൊണ്ടൊരു തടുക്ക് - അതിൽ സുഖിച്ചിരുപ്പുമില്ല.
എന്നാലുമെനിക്കില്ലേ, ഈ മലകളുമരുവികളും?
കണ്ണു ചിമ്മിത്തുറക്കും മുമ്പേ കൊടുങ്കാറ്റും കടന്നുപോകും;
കിഴവനാവണമെന്നില്ല ജീവിതത്തിൽ നിന്നു പിന്തിരിയാനെങ്കിലും,
അതിനുള്ള മനക്കരുത്തെത്രപേർക്കുണ്ടാവും?
മേയാൻ വിട്ട കുതിരയെപ്പോലെ ഭാഗ്യവാനാണു ഞാൻ,
അവന്റെ തളർന്ന പിടലിയിൽ നിന്നു നുകവും മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.
ഇതൊക്കെ മതിയെന്റെ വിശപ്പിനും ദാരിദ്ര്യത്തിനുമെതിരു നിൽക്കാൻ.
അനുശോചനങ്ങളും വേണ്ട, അഭിനന്ദനങ്ങളുമെനിക്കു വേണ്ട!
സ്വസ്ഥനും ശാന്തനുമായിരിക്കെ സുഖവും ദുഃഖവും ഞാനറിയുന്നില്ല,
അതിനാലീ ദുരിതത്തിന്റെ വാക്കുകളെ ഞാൻ പാട്ടാക്കി മാറ്റുന്നുമില്ല.

ഒരു ഗുരുവിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ

അന്തിച്ചെണ്ട കൊട്ടുന്നതദ്ദേഹം തനിയെ,
അതികാലത്തു മണി മുഴക്കുന്നതുമദ്ദേഹം തന്നെ;
ആശ്രമവാതിലടയുന്നതൊരേയൊരു തലയിണയ്ക്കു മേൽ,
മുനിഞ്ഞുകത്തുന്നൊരൊറ്റവിളക്കിനുമേൽ.
വെളുത്ത ചാമ്പലിനിടയിൽ ചുവന്ന കനലുകളൊന്നിളക്കി
ഗുരു പിന്നെ നടുനീർക്കുന്നു, ജനാലയിൽ മഴ തല്ലുന്നതു കേൾക്കാൻ.

പുഴക്കരെ ഒരു ചിരഞ്ജീവി

കിഴക്കൻമലഞ്ചരിവിൽ കുടിച്ചിരിക്കെ രാത്രിയായി,
ഉണരുമ്പോൾ വെളിവു വന്നിട്ടുമില്ല;
പാതിരയ്ക്കേതോ നേരത്തു ഞാൻ വീട്ടിലെത്തി,
ഇടി വെട്ടുമ്പോലെ കൂർക്കം വലിച്ചുറക്കമാണു വേലക്കാരൻ,
എത്ര മുട്ടിയിട്ടും ഫലമൊന്നും കാണാനുമില്ല.

ഊന്നുവടിയിൽ ചാരി, പുഴയ്ക്കു കാതോർത്തു നിൽക്കെ,
മറ്റൊരാളുടേതായിരുന്നെങ്കിലീയുടലെന്നു ഞാൻ മോഹിച്ചുപോയി;
ഈ ദുരിതത്തിൽ നിന്നൊരു മോചനമെനിക്കെന്നു കിട്ടാൻ?

കാറ്റും കടലുമടങ്ങിയ ദീർഘരാത്രി;
ഒരു തോണി കണ്ടെത്തി ഞാൻ തുഴഞ്ഞുപോയേനേ,
ശേഷിച്ച നാളുകൾ ഞാനൊഴുകിക്കഴിച്ചേനേ,
പുഴയെ നമ്പിയും, കടലിനെ നമ്പിയും.

വേനൽരാത്രി

പൈൻമരത്തിന്റെ പരിമളം
ധ്യാനത്തിൽ നിന്നുണരുക
പുതുമയോടെ,
പടുതകളുയർത്തുക,
പച്ചമുളങ്കാടിൽ ചൂളിയിരു-
ന്നന്തിക്കുളിരു കൊള്ളുക,
കിഴക്കൻചുമരുരുമ്മുന്നു
ചന്ദ്രൻ,
മൗനിയായി

സു ദുങ്ങ്പോ (1037-1101)- സോങ്ങ് കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ കവി.

ചൈനീസ്‌ സെന്‍ കവിതകള്‍

2012-01-16T18:23:00.001+05:30

ലിയു ത്സുങ്ങ്-യുവാൻ

പുഴമഞ്ഞ്

ഒരായിരം മലകളു-
ണ്ടൊരു കുഞ്ഞുകിളിയില്ല,
ഒരായിരം പാതകളു-
ണ്ടൊരു ചോടിൻ പാടില്ല.
ഒരു കൊതുമ്പുവള്ളം,
ഒരു വൈക്കോൽത്തൊപ്പി,
പുഴമഞ്ഞിൽ ചൂണ്ടയിടും
ഒരു വൃദ്ധരൂപം.

ടുങ്ങ് ഷാങ്ങ് ലിയാങ്ങ് ചി

മലകളും മേഘങ്ങളും

പച്ചമലകളുടെ സന്തതികളാണു
വെളുത്ത മേഘങ്ങൾ.
മേഘങ്ങൾ പകലു മുഴുവൻ
ചുറ്റിപ്പറ്റിനടക്കുന്നു;
മലകൾ മിക്കപ്പോഴുമവയെ
ഗൗനിക്കാറുമില്ല.

ഹ്സു യെ പെങ്ങ് യി ത്സുൻ

കല്പങ്ങൾ

ഒരു പുൽക്കൊടി പോലുമില്ലാതെ
പതിനായിരം നാഴിക ദൂരം;
നിറങ്ങളകലെയകലെ,
പുകയിലും മഞ്ഞിലും മുങ്ങി;
അത്ര ദീർഘമാണു കല്പങ്ങൾ.
തല മുണ്ഡനം ചെയ്തു,
വീടും വിട്ടിറങ്ങിയിട്ടെന്തുണ്ടായി?

ചി ഹ്സുവാൻ

പൂക്കൾക്ക്

പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു കാടുകൾ ചുവന്നു,
പിന്നെയവയാകെക്കൊഴിഞ്ഞു,
പതിനായിരം ചില്ലകൾ വെടിഞ്ഞു.
ഒരവശിഷ്ടപുഷ്പം മാത്രം തങ്ങിനിന്നു,
തെന്നലിൽ തൂങ്ങിപ്പിടിച്ചൊരരുണസൂര്യൻ.

ചിങ്ങ് യൂൻ

ഒരു പൈൻമരത്തിന്റെ ചിത്രം

ഈ വട്ടം ഞാനൊപ്പിച്ചെടുത്തുവെന്നു തോന്നുന്നു,
ഒരു പൈൻമരം,
അസ്സലുപോലസ്സലായി.

ഒന്നാലോചിച്ചുനോക്കൂ,
ഓർമ്മയിലൊന്നു ചികഞ്ഞുനോക്കൂ,
അസ്സലുതന്നെയല്ലേയത്, അതോ അല്ലയോ?

അതെനിക്കു പോയിനോക്കേണ്ടിവരുമെന്നു തോന്നുന്നു,
മലമ്പാതയിൽ,
കല്ലുപാലവും കഴിഞ്ഞു തെക്കായി,
വലത്തു നിന്നു മൂന്നാമത്തെ മരം...

പാവോ ചുവേ ത്സു ത്സിൻ

പൂവും പരിമളവും

വസന്തം വാസനിയ്ക്കുന്ന തൊണ്ണൂറു നാൾ
പൂവുകൾ കയറിയിറങ്ങും നാടോടിത്തേനീച്ചകൾ.
അത്രയും പരിമളം തേനറകളിൽ സുരക്ഷിതമായിരിക്കെ,
എവിടെക്കൊഴിഞ്ഞുവീഴും പൂവിതളുകൾ?

ഷിഹ് -തേ

ചണച്ചാക്ക്

എലിയെപ്പിടിയ്ക്കാൻ
സുന്ദരിപ്പൂച്ച പോരാ,
തത്ത്വം പഠിയ്ക്കാൻ
ഭംഗിയുള്ള ഗ്രന്ഥവും പോരാ;
അനർഘരത്നമിരിക്കുന്നതു
ചണച്ചാക്കിൽ;
ബുദ്ധപ്രകൃതി കുടിയേറിയതു
കുടിലുകളിൽ;
പലരും ചാക്കിൽ
പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു,
ചുരുക്കം ചിലരേ
തുറന്നുനോക്കുന്നുമുള്ളു.

വു പെൻ

കവിത

കടലിനടിയിൽ ചന്ദ്രൻ
ദീപ്തചന്ദ്രൻ,
ആകാശചക്രം പോലെ
വട്ടത്തിൽ,
അതിലൊരു പിടി
നിങ്ങൾക്കു കൈയിലായാൽ
അതുകൊണ്ടു വിലയ്ക്കുവാങ്ങാം
ആയിരം നാഴിക ദൂരത്തിൽ
വസന്തത്തെ.

ഖഡ്ഗധാരി

ദീർഘിച്ച പത്തുകൊല്ലം
വാൾത്തല ഞാൻ മൂർച്ച കൂട്ടി;
ഇനിയും പരീക്ഷിച്ചുനോക്കിയിട്ടില്ല,
മഞ്ഞു പോലെ വെളുത്ത വായ്ത്തല.
ഇന്നേതന്യമാന്യരേയും പോലെ
അനീതി നോക്കി ഞാൻ നടക്കുന്നു.

ഹാൻ ഷാൻ - സെൻ കവിതകൾ

2012-01-15T23:11:00.001+05:30

എണ്ണമറ്റ ചോലകൾക്കിടയിൽ ഒരായിരം മേഘങ്ങൾ;
അവയ്ക്കിടയിലതിസ്വസ്ഥനായൊരാളും.
പകലു മുഴുവൻ പച്ച തെഴുത്ത കുന്നുകളിലലഞ്ഞുനടക്കുമയാൾ.
രാത്രികളിൽ പാറകൾക്കടിയിൽ വീടെത്തിക്കിടന്നുറങ്ങുമയാൾ.
ഋതുപ്പകർച്ചകളയാളെക്കടന്നുപോകുന്നതെത്രവേഗമെന്നോ!
സ്വസ്ഥൻ, കറ പുരളാത്തവൻ, ഭൂബന്ധമറ്റവൻ.
എന്തുമാതിരി ആനന്ദങ്ങൾ- അവയാശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതേതിനെ?
തെളിഞ്ഞ ശമത്തെ, ശരൽക്കാലത്തെ പുഴവെള്ളം പോലെ.

ഹാൻ ഷാനെക്കാണുമ്പോളാളുകൾ പറയുന്നു,
ആളൊരു തുമ്പു കെട്ടവനാണെന്ന്,
കാണാനത്രയ്ക്കേയുള്ളു, കക്ഷിയെന്നും-
കീറത്തുണിയും മരത്തൊലിയും
വാരിച്ചുറ്റി നടക്കുന്നൊരുത്തൻ.
ഞാൻ പറയുന്നതെന്തെന്നവർക്കു പിടികിട്ടുന്നില്ല,
അവരുടെ ഭാഷയല്ല, ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നതും.
എന്നെക്കാണാൻ വരുന്നവരോടൊന്നേ ഞാൻ പറയാറുള്ളു:
“തണുപ്പൻമല കയറാനൊന്നു ശ്രമിക്കെന്നേ!”

ആളുകൾ ചോദിക്കുന്നു,
തണുപ്പൻമലയിലേക്കുള്ള വഴിയേതെന്ന്.
ഒരു വെട്ടുവഴിയുമവിടെയ്ക്കില്ല.
വേനലിൽ മഞ്ഞുരുക്കമില്ല,
ചുഴലുന്ന മൂടലിൽ ഉദയസൂര്യനും മറയും.
പിന്നെങ്ങനെ ഞാനൊപ്പിച്ചു?
നിങ്ങളുടേതു പോലല്ലെന്റെ ഹൃദയം.
എന്റേതു പോലായിരുന്നു നിങ്ങളുടേതുമെങ്കിൽ
പണ്ടേ നിങ്ങളിവിടെയെത്തിയേനെ.

ഹാൻ ഷാൻ നിങ്ങൾക്കെഴുതുന്നു.
ഒരാളും പക്ഷേ ഞാനെഴുതുന്നതു വിശ്വസിക്കില്ല.
തേൻ മധുരിക്കും: ആളുകൾക്കതാണിഷ്ടം;
കഷായം കയ്ക്കും: ഇറക്കാൻ വിഷമിക്കും.
വികാരങ്ങൾക്കു തലോടലേറ്റാൽ
സംതൃപ്തിയ്ക്കതു മതി;
ഇച്ഛയ്ക്കെതിരായിട്ടൊന്നു വന്നാൽ
കോപിക്കാനുമതു മതി.
മരപ്പാവകളെയൊന്നു നോക്കാനേ,
നിങ്ങളോടു ഞാൻ പറയൂ:
അരങ്ങിലാടിത്തളർന്നവയെ.

മൂന്നാം മാസം,
പട്ടുനൂൽപ്പുഴുക്കൾ വളർച്ച മുറ്റാത്ത കാലം,
പെൺകുട്ടികൾക്കന്നു നേരമുണ്ടായിരുന്നു,
പൂ നുള്ളാനുമോടിനടക്കാനും.
ചുമരിനരികെ,
പൂമ്പാറ്റകളോടൊത്തവരോടിക്കളിച്ചു.
പുഴക്കരെ, ഒരു കിഴവൻതവളയെ
അവർ കല്ലെറിഞ്ഞോടിച്ചു.
കനിയെപ്പഴുത്ത പഴങ്ങളവർ
പട്ടുതൂവാലകളിൽ വാരിനിറച്ചു.
പൊൻമുടിപ്പിന്നു കൊണ്ടവർ
മുളങ്കൂമ്പുകൾ കുഴിച്ചെടുത്തു.
ബാഹ്യചാരുതയുടെ പകിട്ടുകൾ
ഇത്രയും വിളങ്ങിനിൽക്കെ,
അവയോടു മത്സരിക്കാൻ
തണുപ്പൻമല മോഹിക്കാമോ?

എന്റെ മനസ്സേതുപോലെയെന്നു ചോദിച്ചാൽ,
അതു ശരച്ചന്ദ്രനെപ്പോലെ,
ഒരിന്ദ്രനീലത്തടാകം പോലെ-
ശുദ്ധം, സ്പഷ്ടം, ദീപ്തം.
ഒന്നുമില്ലതിനോടുപമിക്കാൻ,
പറയൂ, ഞാനെങ്ങനെ വിശദീകരിക്കാൻ?

ഹാൻ ഷാൻ -എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചൈനയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സെൻ വൈരാഗി. ഹാൻ ഷാൻ (തണുപ്പൻ മല) എന്നു പേരിട്ട ഒരു മലമുകളിൽ ഏകാന്തവാസത്തിലായിരുന്നു.

യൂജെനിയോ ദെ അന്ദ്രാദെ - നിശാഗീതം

2012-01-15T15:53:00.001+05:30

നിശാഗീതം

തവളകളുടെ കരച്ചിലേയുള്ളു,
രാത്രിക്കതിന്റെ നെഞ്ചിലാകെയുള്ള സംഗീതമായി-
ചതുപ്പുകളുടെ,
അഴുകുന്ന ഈറലുകളുടെ ഒരു ഗാനം,
ഇടയിൽ ചിലനേരം
നിലാവുമായി.

പൂത്ത ചെറിമരത്തോട്

ഉണരുക, ഒരേപ്രിൽമാസപ്പുലരിയിൽ
ആ ചെറിമരത്തിന്റെ വെണ്മയാവുക,
വേരു മുതലിലവരെയെരിയുക,
അതേപോലെ പൂക്കുക, കവിത വിടർത്തുക.

സ്വന്തം കൈകൾ തുറക്കുക, സ്വന്തം ചില്ലകളിൽ ശേഖരിക്കുക,
കാറ്റിനെ, വെളിച്ചത്തെ, പിന്നെയെന്തായാലുമതിനെ;
കാലമിഴയിട്ടിഴയിട്ടു ചെറിമരത്തിന്മേൽ
ഒരു ചെറിയുടെ ഹൃദയം നെയ്തെടുക്കുന്നതറിയുക.

കൈകൾ

എത്ര വ്യർത്ഥമായ കദനമാണീ കൈകളിൽ,
സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്ന
പൂക്കൾ പോലുമല്ലവ:
തുറന്നാൽ വിഷണ്ണം മാത്രമാണവ,
മുറുക്കിയാൽ കൂറ്റൻ കണ്ണിമകളാണവ,
ഉറക്കം വന്നുമുട്ടുന്നതും.

ഉണരുകയെന്നാൽ

എന്നെവിളിച്ചുണർത്തിയതാര്‌,
കിളിയോ,കടലോ, പനിനീർപ്പൂവോ?
കിളിയും കടലും പനിനീർപ്പൂവും,
ഒക്കെയുമഗ്നി, ആസക്തി.
ഉണരുകയെന്നാൽ പൂവിന്റെ നിറമാവുക,
കിളിയുടെ പാട്ടും, കടലിലെ വെള്ളവുമാവുക.

മണ്ണിൽ മറഞ്ഞ ഉറവകൾ

കാറ്റൊന്നു മന്ത്രിച്ചപോലെയേയുള്ളു,
ആ ചുണ്ടുകൾ.

ചുണ്ടുകൾ? ചുണ്ടുകളെന്നോ ഞാൻ പറഞ്ഞു?
അതോ മണൽത്തരികളെന്നോ?
ചുണ്ടുകൾ. മറ്റു ചുണ്ടുകൾക്കായി
ദാഹിക്കുന്നവ.

വെണ്മയ്ക്കായി ദാഹിക്കുന്നവ.
ജ്വാല തന്നെയായി.
ജ്വാല
തുള്ളിമഞ്ഞു തന്നെയായി.

ചുണ്ടുകൾ:
മണ്ണിൽ മറഞ്ഞ ഉറവകൾ.

ഏതു നിലാശബ്ദം

ഏതു നിലാശബ്ദം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു,
ശബ്ദമില്ലാത്തതൊന്നിനെ?

ഏതു മുഖം രാത്രിയ്ക്കുമേൽ കൊട്ടിത്തൂവുന്നു,
പുലരിയുടെ നീലവെളിച്ചത്തെ?

ഏതു സൗവർണ്ണചുംബനം തേടിപ്പോവുന്നു,
തെന്നലിന്റെ, ജലത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളെ?

ഏതു വെളുത്ത കൈ അലസമൊടിച്ചിടുന്നു,
നിശ്ശബ്ദതയുടെ ചില്ലകളെ?

യൂജെനിയോ ദെ അന്ദ്രാദെ (ജനനം 1923). പോർത്തുഗലിലെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധനായ സമകാലീനകവി. ശ്രദ്ധാപൂർവമായ ലാളിത്യമാണ്‌ ഈ കവിയുടെ മുഖമുദ്ര. അനാർഭാടമായ പദങ്ങളും ബിംബങ്ങളുമേയുള്ളു, അമൂർത്തതകളൊന്നുമില്ല.

link to the poet

മിഗ്വെൽ ഹെർണാണ്ടെഥ് - തോട്ടപ്പണിക്കാർ വഴിനടന്നുപോകുന്നു...

2012-01-15T09:03:00.001+05:30

തോട്ടപ്പണിക്കാർ വഴിനടന്നുപോകുന്നു,
മടക്കത്തിന്റെ പാവനമുഹൂർത്തത്തിൽ;
അവരുടെ ചോര ചതഞ്ഞിരിക്കുന്നു,
ഹേമന്തത്തിന്റെ, വസന്തത്തിന്റെ,ഗ്രീഷ്മത്തിന്റെ ഭാരത്താൽ.

മനുഷ്യാതീതയത്നങ്ങൾ കഴിഞ്ഞവർ വരുന്നു,
അവർ പോകുന്നു, ഒരു ഗാനത്തിലേക്ക്, ഒരു ചുംബനത്തിലേക്ക്.
വായുവിൽ കുഴികുത്തിയവർ വിട്ടുപോകുന്നു,
പണിയായുധങ്ങളുടെ, കൈകളുടെ ഗന്ധത്തെ.

മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ ഞാൻ പോകുന്നു,
ഒരു ചുംബനത്തിലുമെത്താത്ത വഴിയിലൂടെ,
ദിശയറ്റലയുന്നൊരു വഴിയിലൂടെ.

പുഴക്കരെ, ഒറ്റയ്ക്കൊരു മൂരി നിൽക്കുന്നു,
ദാരുണവും ഭയന്നതുമായ മുഖത്തോടതു തേങ്ങുന്നു,
അതു മറക്കുന്നു, മൂരിയാണു, വീര്യവാനാണു താനെന്ന്.

ക്രിസ്റ്റീനാ റോസെറ്റി - മരണശേഷം

2012-01-14T20:41:00.001+05:30

പടുതകൾ പാതി താഴ്ത്തിയിരുന്നു,
നിലമടിച്ചുവാരി പരിമളം തളിച്ചിരുന്നു,
ഞാൻ കിടന്ന കിടക്ക മേൽ
കനത്തിൽ പൂക്കൾ വിതറിയിരുന്നു.
അഴികൾക്കിടയിലൂടെ നിഴലുകളായി
വല്ലികളിഴഞ്ഞുകേറിയിരുന്നു.
എനിക്കു മേലയാൾ കുനിഞ്ഞുനിന്നു,
ഞാനുറക്കമെന്നയാളോർത്തിരിക്കും,
പറയുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കില്ലെന്നും;
അയാൾ പറയുന്നതു പക്ഷേ, ഞാൻ കേട്ടു:
“പാവം കുട്ടി, പാവം കുട്ടി.”
അയാൾ പിന്നെ തിരിഞ്ഞുമാറിയപ്പോൾ
ഗഹനമായൊരു മൂകതയായിരുന്നു,
അയാൾ കരയുകയാണെന്നു ഞാനറിഞ്ഞു.
ശവക്കോടി അയാൾ തൊട്ടില്ല,
എന്റെ മുഖം മൂടിയ മടക്കുയർത്തിനോക്കിയില്ല,
എന്റെ കൈയൊന്നെടുത്തുപിടിച്ചില്ല,
എന്റെ തലയിണയൊന്നൊതുക്കിവച്ചുമില്ല.
ജിവിച്ചിരിക്കെ അയാളെന്നെ സ്നേഹിച്ചില്ല,
മരിച്ചപ്പോൾപ്പക്ഷേ, അയാളനുതപിക്കുന്നു.
എത്ര ഹൃദ്യമാണത്, ഞാൻ തണുത്തുകിടക്കെ
അയാളിലൂഷ്മളത ബാക്കിനില്പുണ്ടെന്നറിയുക.

ക്രിസ്റ്റീനാ റോസെറ്റി - അവിടെവിടെയോ…

2012-01-14T15:55:00.001+05:30

കാറ്റിനെ ആരു കണ്ടു?

കാറ്റിനെ ആരു കണ്ടു?
നീയില്ല, ഞാനുമില്ല.
ഇലകൾ വിറക്കൊള്ളുമ്പോളെന്നാൽ
കാറ്റു കടന്നുപോവുകയത്രെ.

കാറ്റിനെ ആരു കണ്ടു?
നീയില്ല, ഞാനുമില്ല:
മരങ്ങൾ തല കുനിയ്ക്കുമ്പോളെന്നാൽ
കാറ്റു കടന്നുപോവുകയത്രെ.

അവിടെവിടെയോ

അവിടെവിടെയോ ഉണ്ടാവണം,
കാണാത്തൊരു മുഖം, കേൾക്കാത്തൊരു ശബ്ദം,
ഞാൻ പറഞ്ഞ വാക്കിനിതുവരെ, ഹാ, ഇതുവരെയും
മറുപടി തരാത്തൊരു ഹൃദയം.

അവിടെവിടെയോ, അരികിൽ, അകലത്തുമാവാം;
കടലിനും കരയ്ക്കുമപ്പുറം, കണ്ണെത്താത്തൊരിടത്ത്;
അലയുന്ന ചന്ദ്രനുമപ്പുറം, രാത്രിയോടു രാത്രി
ചന്ദ്രനെയനുധാവനം ചെയ്യുന്ന നക്ഷത്രത്തിനുമപ്പുറം.

അവിടെവിടെയോ, അരികിൽ, അകലത്തുമാവാം;
ഒരു ചുമരു മാത്രം, ഒരു വേലി മാത്രമിടയിലായി;
പുല്ലു വായ്ച്ച നിലത്തു കൊഴിഞ്ഞുവീണ
പോയാണ്ടിന്റെ ശേഷിച്ച പഴുക്കിലകളുമായി.

ക്രിസ്റ്റീനാ റോസെറ്റി - ഗാനം

2012-01-14T06:44:00.001+05:30

ഞാൻ മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോളെ,ന്റെ പ്രിയനേ,
ഒരു വിഷാദഗാനമുമെനിക്കായിപ്പാടേണ്ട;
എന്റെ തലയ്ക്കലൊരു പനിനീർച്ചെടിയും നടേണ്ട,
തണലു തരാൻ സൈപ്രസ്മരവും.
മഴയും മഞ്ഞുമേറ്റീറനായിക്കോട്ടെ,
എനിക്കു മേൽ പച്ചപ്പുൽനാമ്പുകൾ;
നിന്റ മനസ്സു പോലെ നിനക്കോർമ്മ വയ്ക്കാം,
നിന്റെ മനസ്സു പോലെ നിനക്കു മറക്കുകയാവാം.

ഞാൻ കാണില്ല നിഴലുകളെ,
ഞാനറിയില്ല മഴ പൊഴിയുന്നതും;
വേദനപ്പെട്ടിട്ടെന്നപോലെ
രാപ്പാടി പാടുന്നതും ഞാൻ കേൾക്കില്ല;
ഉദയാസ്തമയങ്ങളില്ലാത്ത മങ്ങൂഴത്തിൽ
സ്വപ്നം കണ്ടുകിടക്കുമ്പോൾ,
ഒരുവേള ഞാനോർത്തുവെന്നാവാം,
ഒരുവേള ഞാൻ മറന്നുവെന്നാവാം.

ക്രിസ്റ്റീനാ റോസെറ്റി (1830-1894) - ദാന്തേ ഗബ്രിയേൽ റോസെറ്റിയുടെ സഹോദരിയായ ഇംഗ്ളീഷ് കവയിത്രി.

ബോർഹസ് - കവിതകൾ

2012-01-13T17:12:00.001+05:30

തെരുവുകൾ

ബ്യൂണേഴ്സ് അയേഴ്സിലെ തെരുവുകളിലാണ്‌
എന്റെയാത്മാവ്.
വണ്ടികളുമാളുകളും തിരക്കുന്ന
ആർത്തിപിടിച്ച തെരുവുകളിലല്ല,
പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത ഇടത്തെരുവുകളിൽ,
ശീലത്തിന്റെ ബലം കൊണ്ടുതന്നെ
കണ്ണിൽപ്പെടാനില്ലാത്തവയിൽ,
അസ്തമയത്തിന്റെ പാതിവെളിച്ചത്താൽ
നിത്യത ചാർത്തിക്കിട്ടിയവയിൽ,
അവയ്ക്കുമപ്പുറത്ത്,
ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന മരങ്ങളൊഴിഞ്ഞവയിൽ,
എളിയ കൂരകൾ മുന്നിലേക്കു വരാത്തവയിൽ,
മരണമില്ലാത്ത ദൂരങ്ങൾ വിഴുങ്ങിയവയിൽ,
ആകാശത്തിന്റെയും സമതലത്തിന്റെയും അഗാധവൈപുല്യത്തിൽ
സ്വയം നഷ്ടമായവയിൽ.
ഒറ്റയാനൊരാൾക്കൊരു വാഗ്ദാനമത്രേയവ;
അവിടെയധിവസിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ,
ഒറ്റയൊറ്റയാത്മാക്കളനവധി;
ദൈവത്തിനു മുന്നിൽ, കാലത്തിലും,
അനന്യമായവ, അനർഘവുമായവ;
കിഴക്കോട്ട്, വടക്കോട്ട്, തെക്കോട്ട്
തെരുവുകൾ ചുരുൾ നിവരുന്നു-
എന്റെ നാടു തന്നെ അവയും.
ഞാനെഴുതിവയ്ക്കുന്ന ഈ വരികളിൽ
അവയുടെ കൊടി പാറട്ടെ.

വിയോഗം

മുന്നൂറു രാത്രികൾ മുന്നൂറു ചുമരുകളെപ്പോലെ,
എനിയ്ക്കുമെന്റെ കാമുകിയ്ക്കുമിടയിലുയർന്നുനിൽക്കണമവ,
ഞങ്ങൾക്കിടയിലൊരാഭിചാരമാവും, സമുദ്രവും.

ഓർമ്മകളല്ലാതൊന്നും ശേഷിക്കില്ല.
യാതനപ്പെട്ടു നേടിയ സായാഹ്നങ്ങളേ,
നിന്റെ ദർശനത്തിനായുഴന്ന രാത്രികളേ,
എന്റെ പാതയ്ക്കിരുപുറത്തെയും പാടങ്ങളേ,
കണ്ടിരിയ്ക്കെ മറഞ്ഞുപോകുന്ന നഭോമണ്ഡലമേ...
വെണ്ണക്കല്ലു പോലന്തിമമായി
നിന്റെയസാന്നിദ്ധ്യം വിഷാദമയമാക്കും,
അന്യസായാഹ്നങ്ങളെ.

റൂമി - കാലത്തിന്റെ ഉരഗവേഗത്തിൽ നിന്ന്...

2012-01-13T08:46:00.001+05:30

കാലത്തിന്റെ ഉരഗവേഗത്തിൽ നിന്ന്...

കാലത്തിന്റെ ഉരഗവേഗത്തിൽ നി-
ന്നൊരുനൊടി നിങ്ങൾ മോചിതനാവുമ്പോൾ,
കുതികൊള്ളുന്ന മാനിനെപ്പോ-
ലൊരുനിമിഷം നിങ്ങൾ പിടഞ്ഞുമാറുമ്പോൾ,
ബന്ധങ്ങളെ നിങ്ങൾ പിന്നിലാക്കിപ്പായുന്നു,
വിദൂരതിയലവകളലിഞ്ഞുചേരുന്നു.
കാലമില്ലാത്ത, പ്രതീക്ഷകളില്ലാത്ത
ബന്ധമുക്തിയിലേക്കു നിങ്ങൾ പുനർജ്ജനിക്കുന്നു.

അന്ധമായ മായയുടെ...

അന്ധമായ മായയുടെ
വിരൽത്തുമ്പുകളാണു ഞങ്ങൾ,
കാരണങ്ങൾക്കു കാരണമായ
നിമിത്തകാരണമാണു നീ.
ഉയർന്നപാടെ മാഞ്ഞുപോകുന്ന
മാറ്റൊലികളാണു ഞങ്ങൾ,
സത്തിലേക്കു പാടിയുയർത്തുന്ന
മഹാഗായകനാണു നീ.
ചുരുട്ടിവച്ച പതാകകളിലെ
സിംഹചിഹ്നങ്ങളാണു ഞങ്ങൾ,
ഞങ്ങൾ ചുരുളഴിഞ്ഞുപാറുന്ന
നിശ്വാസനൃത്തമാണു നീ.

ലോര്‍ക്ക–നാടകഗാനങ്ങൾ - 2

2012-01-12T22:09:00.001+05:30

പുരുഷൻ:
മടങ്ങിവരും ഞാനെന്റെ മുറപ്പെണ്ണേ,
പൊന്നു,മാനന്ദത്തിന്റെ പായകളുമാ-
യാകെത്തിളങ്ങുന്നൊരു നൗകയിൽ;
ഇരുട്ടത്തും വെളിച്ചത്തും, പകലും രാത്രിയും
നിന്നെ പ്രേമിക്കുകയെന്നതേ
ഞാനോർമ്മവയ്ക്കുകയുള്ളു.

സ്ത്രീ:
ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകുന്നൊരാത്മാവിൽ
പ്രണയം പകരുന്ന വിഷമോ,
കടലിന്റെയും കരയുടെയുമകലം കൊണ്ടൊരു
ശവക്കോടിയെനിക്കു നെയ്യും.

പുരുഷൻ:
മഞ്ഞിലീറനായ പുൽനാമ്പുകൾ
എന്റെ കുതിര സാവധാനം കാരുമ്പോൾ,
കാറ്റിന്റെ നനഞ്ഞ ചുമരിൽ
പുഴമഞ്ഞിഴഞ്ഞുകേറുമ്പോൾ,
ഗ്രീഷ്മത്തിന്റെ ക്ഷുബ്ധജ്വാലകൾ
താഴ്വരയിൽ കുങ്കുമം തളിയ്ക്കുമ്പോൾ,
പരൽമഞ്ഞെന്റെ മേൽ
നക്ഷത്രദീപ്തി വിട്ടുപോകുമ്പോൾ,
ഈ നിമിഷം ഞാൻ പറയട്ടെ,
നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നതിനാൽ,
നിനക്കായി ഞാൻ മരിക്കും.

സ്ത്രീ:
നീ മടങ്ങിവരുന്നതു കാണാനെനിക്കു കൊതി,
ഗ്രനാഡായിലൊരു സന്ധ്യയിൽ,
കടലിനോടുള്ള തൃഷ്ണ കൊണ്ടുപ്പു ചുവയ്ക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ;
എന്നിലേക്കുള്ള നിന്റെ വഴിയെ വിളംബമാക്കും,
മഞ്ഞിച്ച നാരകത്തോപ്പുകളും,
ചോര വാർന്ന മുല്ലമരവും,
ഇടകലർന്ന കല്ലുകളും;
പിണഞ്ഞ ജടാമാഞ്ചികളുടെ ചുഴലികൾ
എന്റെ പുരമുകൾ പ്രക്ഷുബ്ധമാക്കും.
മടങ്ങിവരുമോ നീ?

പുരുഷൻ:
വരും. ഞാൻ വരും.

സ്ത്രീ:
ഏതു വെള്ളിമാടപ്പിറാവാകും,
നിന്റെ വരവിനഗ്രദൂതൻ?

പുരുഷൻ:
എന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ നേരു തന്നെ,
എന്റെ മാടപ്രാവും.

സ്ത്രീ:
എങ്കിലിതോർമ്മവയ്ക്കൂ,
നമുക്കൊരുമിക്കാനുള്ള വിരിപ്പുകൾ
ഞാനിന്നു ന്നെയ്തുവയ്ക്കും.

പുരുഷൻ:
ക്രിസ്തുവിന്റെ വജ്രക്കണ്ണീരു സാക്ഷി,
അവന്റെ പാർശ്വത്തിലെ രക്തപുഷ്പം സാക്ഷി,
നിന്നോടൊരുമിക്കാൻ ഞാൻ മടങ്ങിയെത്തും.

(അവിവാഹിതയായ ഡോണാ റൊസീത്താ എന്ന നാടകത്തിൽ നിന്ന്)

link to image

ലോര്‍ക്ക - നാടകഗാനങ്ങൾ

2012-01-12T08:41:00.001+05:30

1.
ഏതു കൈകൾ കോരിയെടുക്കും,
നീയുതിർക്കുന്ന നിശ്വാസങ്ങൾ?

2.
ഇരുളു നേർപ്പിക്കുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ;
ഉദയമുറങ്ങുന്ന മുന്തിരിവല്ലികൾ,
അവളുടെ നീണ്ട കൺപീലികൾ;
അസ്തമയത്തിലുമവ തിളങ്ങുന്നു,
രണ്ടു പോപ്പിപ്പൂവുകൾ പോലെ.

3.
സ്ത്രീ:
എന്തേ നിന്റെ നെറികെട്ട കണ്ണുക-
ളെന്റെ കണ്ണുകളിലുരുകിച്ചേർന്നു?
എന്തേ നിന്റെ കൈവിരലുക-
ളെന്റെ മുടിയിൽ പൂക്കൾ മെടഞ്ഞു?
എന്റെ തരുണഹൃദയത്തിൽ നീ വിട്ടുപോയി,
വാനമ്പാടിയുടെ തേങ്ങലുകൾ;
നിന്റെ രൂപവും സാന്നിദ്ധ്യവും കൊണ്ടത്രേ,
ഞാനിന്നു ശ്വസിക്കുന്നതും, വഴി പോകുന്നതും.
എന്നെ പരിത്യജിച്ചു നീ പോകുമ്പോൾ
നീ തകർക്കുന്നതെന്റെ വീണക്കമ്പികൾ.
*
ഒരു രാത്രിയിലെന്റെ മുല്ലപ്പൂമട്ടുപ്പാവിൽ
പാതിമയക്കത്തിൽ കിടക്കെ ഞാൻ കണ്ടു,
പ്രണയാതുരയായൊരു പനിനീർപ്പൂവിനെത്തേടി
രണ്ടു മാലാഖമാർ പറന്നിറങ്ങുന്നു.
എത്ര വെണ്മയായിരുന്നവളെന്നാലും,
അവൾ ചുവന്നുതുടുക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു.
ഹാ, എത്ര ദുർബ്ബലയായിരുന്നാ പുഷ്പം!
പ്രണയത്തിന്റെ പ്രഥമചുംബനത്തിൽത്തന്നെ
അവളുടെയിതളുകളെരിഞ്ഞുകൊഴിഞ്ഞു.
അതിനാലെന്റെ മുഗ്ധകാമുകാ,
കൊളുന്തുകൾ വാസനിക്കുന്ന തോപ്പിൽ വച്ചു ഞാൻ
എന്റെ കാമനകളൊക്കെയും കാറ്റിനു കൊടുത്തു,
എന്റ കന്യകാത്വം ജലധാരയ്ക്കു കൊടുത്തു.
നിന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നവൾ, ഈയിളംപേടമാൻ,
കണ്ണുകളുയർത്തവെ അവൾ നിന്നെക്കണ്ടു,
പിടയുന്ന സൂചിമുനകളവളുടെ ഹൃദയത്തിൽക്കൊണ്ടു.

(അവിവാഹിതയായ ഡോണാ റൊസീത്താ എന്ന നാടകത്തിൽ നിന്ന്)

സ്റ്റീഫൻ ക്രെയ്ൻ - ഒരു സ്വപ്നമെനിക്കു പണിതുതരൂ...

2012-01-11T18:47:00.001+05:30

വിപുലലോകമുരുണ്ടുപൊയ്ക്കോട്ടെ...

വിപുലലോകമുരുണ്ടുപൊയ്ക്കോട്ടെ,
കറുത്ത ഭീതിയുമനന്തരാത്രിയും ബാക്കിയാക്കി;
എനിക്കനുപേക്ഷണീയമല്ല,
ദൈവവും, മനുഷ്യനും, നിൽക്കാനൊരിടവും,
നീയും നിന്റെ വെളുത്ത കരവുമരികിലുണ്ടെങ്കിൽ;
അത്രയകലെ, നാശത്തിലേക്കുള്ള പതനവും.

വിരസമായ തവിട്ടുചുമരിൽ...

വിരസമായ തവിട്ടുചുമരിൽ വെയിലിന്റെ ലാഞ്ഛന,
മറവിയിൽപ്പെട്ട മാനത്തൊരു കാതരനീലിമ.

ദൈവത്തിനു നേർക്കൊരു പ്രബലകീർത്തനം:
തകർച്ചകളുടെ, കരച്ചിലുകളുടെ, മണിയടികളുടെ,
ഉരുളുന്ന ചക്രങ്ങളുടെ, കുളമ്പടികളുടെ,
വരവേല്പുകളുടെ, വിടവാങ്ങലുകളുടെ,
പ്രണയാഭ്യർത്ഥനകളുടെ, മരണരോദനങ്ങളുടെ,
ആഹ്ളാദത്തിന്റെ, മന്ദതയുടെ, താക്കീതുകളുടെ,
നൈരാശ്യത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ.
മൃഗങ്ങളുടെ അജ്ഞാതനിവേദനങ്ങൾ,
പൂക്കളുടെ മന്ത്രാലാപങ്ങൾ,
വെട്ടിവീഴ്ത്തിയ മരങ്ങളുടെ അലർച്ചകൾ,
കോഴിപ്പിടകളുടെയും പണ്ഡിതരുടെയും ജല്പനങ്ങൾ-
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കു നേർക്കൊരവ്യക്തപ്രലാപം:
“രക്ഷിക്ക, ദൈവമേ!”

ഒരിക്കലൊരാൾ...

ഒരിക്കലൊരാൾ പുരപ്പുറത്തു പിടിച്ചുകയറി,
ആകാശം നോക്കിയയാളാഹ്വാനം ചെയ്തു.
ബലത്ത ശബ്ദത്തിൽ ബധിരഗോളങ്ങളെ അയാൾ വിളിച്ചു,
സൂര്യന്മാർക്കു നേർക്കൊരു പടവിളി അയാളെറിഞ്ഞു.
ഒടുവിലതാ, മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൊരു ബിന്ദു പൊടിയ്ക്കുന്നു,
ഒടുവിൽ, ഒടുവിൽ, ദൈവമേ,
ആകാശമാകെ പടയാളികൾ നിരക്കുന്നു.

ഒരു സ്വപ്നമെനിക്കു പണിതുതരൂ...

ഹേയ്, പണിക്കാരാ,
ഒരു സ്വപ്നമെനിക്കു പണിതുതരൂ,
വെയിലും തെന്നലും പൂക്കളുമതിലിഴയോടട്ടെ,
അതൊരു പുൽത്തകിടിയുടെ പുടവയാവട്ടെ.
പിന്നെ,യെന്റെ പൊന്നുപണിക്കാരാ,
അതിലൂടെ നടക്കാനൊരാളെയും.

സ്റ്റീഫൻ ക്രെയ്ൻ - കവിതകൾ

2012-01-11T09:15:00.001+05:30

ഒരാൾ പ്രപഞ്ചത്തോടു പറഞ്ഞു...

ഒരാൾ പ്രപഞ്ചത്തോടു പറഞ്ഞു,
“സർ, ഞാനുണ്ട്!”
“ആയിക്കോട്ടെ,” പ്രപഞ്ചം പറഞ്ഞു,
”അതുകൊണ്ടെന്റെ ബാധ്യത കൂടുന്നൊന്നുമില്ല.“

മരുഭൂമിയിൽ

മരുഭൂമിയിൽ
ഞാനൊരു ജീവിയെക്കണ്ടു,
നഗ്നൻ, മൃഗതുല്യൻ,
സ്വന്തം ഹൃദയം
സ്വന്തം കൈകളിലെടുത്തു
ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ.

”നന്നോ, ചങ്ങാതീ?“
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
”കയ്ക്കുന്നു- വല്ലാതെ കയ്ക്കുന്നു,“
അയാൾ പറഞ്ഞു;

”എന്നാലുമെനിക്കിതിഷ്ടം,
“ഇതു കയ്ക്കുന്നതിനാൽ,
”ഇതെന്റെ ഹൃദയവുമാണെന്നതിനാൽ.“

ചക്രവാളത്തിന്റെ പിന്നാലെ പായുന്നൊരു മനുഷ്യനെ...

ചക്രവാളത്തിന്റെ പിന്നാലെ പായുന്നൊരു മനുഷ്യനെ
ഞാൻ കണ്ടു.
വട്ടം കറങ്ങിക്കറങ്ങിയവർ പാഞ്ഞു.
ഇതു കണ്ടു ഞാനാകെക്കുഴങ്ങി.
ഞാനാ മനുഷ്യനോടു മയത്തിൽ ചോദിച്ചു:
”“ഇതു വ്യർത്ഥമല്ലേ, നിങ്ങളൊരിക്കലും...”

“നുണ!” അയാളലറി.
എന്നിട്ടയാൾ പാഞ്ഞുപോയി.

കറുത്ത യാത്രികർ

കടൽ കയറിവന്നു കറുത്ത യാത്രികർ.
കുന്തത്തിന്റെ, പരിചയുടെ കലാപങ്ങൾ,
കുളമ്പിന്റെ, മടമ്പിന്റെ പതനങ്ങൾ,
അലർച്ചകൾ, കാറ്റിൽപ്പായുന്ന മുടികൾ:
പാപത്തിന്റെ സഞ്ചാരമിങ്ങനെ.

മൂന്നു കുഞ്ഞിക്കിളികൾ

മൂന്നു കുഞ്ഞിക്കിളികളൊരേ നിരയിൽ,
അവനവന്റെ മനോഗതങ്ങളിൽ മുഴുകി.
ഒരു മനുഷ്യനതുവഴി പോയതതുനേരം,
കുഞ്ഞിക്കിളികന്യോന്യം തോണ്ടിയതുമതുനേരം.
“തനിയ്ക്കു പാടാനറിയുമെന്നാണയാളുടെ വിചാരം“
തല പിന്നിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞവരറഞ്ഞുചിരിച്ചു.
സാകൂതമവരയാളെ നോക്കിനോക്കിയിരുന്നു.
അതികുതുകികളായിരുന്നു, ആ മൂന്നുപേർ,
ആ മൂന്നു കുഞ്ഞിക്കിളികൾ.

ഒരു ദൃൿസാക്ഷിയുണ്ടെന്നിരിക്കട്ടെ...

ഒരു ദൃൿസാക്ഷിയുണ്ടെന്നിരിക്കട്ടെ,
എന്റെയീ ചെറുകിടജീവിതത്തിന്‌,
എന്റെ നോവുകൾക്കു,മെന്റെ യാതനകൾക്കും-
അയാൾ കാണുകയൊരു വിഡ്ഡിയെ,
ദേവകൾക്കു ചേർന്നതല്ല,
വിഡ്ഡികളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയെന്നതും.

രണ്ടുമൂന്നു മാലാഖമാർ...

രണ്ടുമൂന്നു മാലാഖമാർ
ഭൂമിയ്ക്കരികിൽ വന്നു.
പള്ള വീർത്തൊരു പള്ളിയവർ കണ്ടു
ആളുകളുടെ കറുത്ത നിരകൾ
നിരന്തരം വന്നുപോകുന്നതവർ കണ്ടു.
മാലാഖമാർക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല,
ആളുകളുള്ളിലേക്കെന്തിനു പോകുന്നുവെന്ന്,
ഉള്ളിലവരിത്രയും നേരമെന്തുചെയ്യുന്നുവെന്ന്.

മലമുടികളുടെ വിന്യാസം...

മലമുടികളുടെ വിന്യാസം ചക്രവാളത്തിൽ.
ഞാൻ നോക്കിനിൽക്കെ,
മലമുടികളടിവച്ചുതുടങ്ങുന്നു.
ചുവടു വയ്ക്കെയവർ പാടുന്നു:
”ഞങ്ങൾ വരുന്നു! ഞങ്ങൾ വരുന്നു!“

സ്റ്റീഫൻ ക്രെയ്ൻ(1871-1900) - അമേരിക്കൻ കവിയും നോവലിസ്റ്റും. “ധീരതയുടെ ചുവന്ന പതക്കം” പ്രസിദ്ധമായ കൃതി.

wiki link to Stephen Crane

ആന്റിപേറ്റർ - ഓർഫ്യൂസിന്റെ മരണം

2012-01-10T18:31:00.001+05:30

ഇനിയൊരിക്കലുമോർഫ്യൂസ്, നിന്റെ വീണ വഴി കാട്ടുകില്ല,
ശിലകളെ, മരങ്ങളെ, ജന്തുജാലങ്ങളെ.
ആരിനി ശാസിക്കുമിളകിമറിയുന്ന കടലുകളെ?
ആരിനിപ്പാടിയുറക്കും ക്ഷോഭിച്ചെത്തുന്ന കാറ്റുകളെ?
മൃതനായി നീ: നിനക്കായി വിലപിക്കുന്നു,
കവിതയുടെ ദേവതമാർ, നിനക്കമ്മയായ ദേവിയും.
മരിച്ച സന്തതികളെയോർത്തു നാമെന്തിനു കരയുന്നു,
സ്വന്തം ശിശുക്കളെക്കാക്കാൻ ദേവകൾക്കുമാവില്ലെന്നിരിക്കെ?

(ആന്റിപേറ്റർ - ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പ് രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഗ്രീക്കുകവി; “ഗ്രീക്കുസമാഹാര”ത്തിൽ നിന്നാണ്‌ ഓർഫ്യൂസിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വിലാപഗീതം.)

link to image

തദേവൂഷ് റൊസേവിച്ച് - പ്രണയം 1944

2012-01-09T07:40:00.001+05:30

പ്രണയം 1944

നഗ്നരായി
പ്രതിരോധമറ്റവരായി
ചുണ്ടിൽ ചുണ്ടുമായി
കണ്ണുകൾ
മലർക്കെത്തുറന്ന്

കാതു കൂർപ്പിച്ച്

നാമൊഴുകിനടന്നു
കണ്ണീരിന്റെയും ചോരയുടെയും
കടലിലൂടെ

1954

എന്തു ഭാഗ്യം

എന്തു ഭാഗ്യം
കാട്ടിൽ പഴങ്ങൾ പെറുക്കിനടക്കാൻ
എനിക്കാവുന്നതിൽ
ഞാൻ കരുതി
കാടില്ലെന്ന് പഴങ്ങളില്ലെന്ന്

എന്തു ഭാഗ്യം
മരത്തിന്റെ തണലിൽ
കിടക്കാനെനിക്കാവുന്നതിൽ
ഞാൻ കരുതി
മരങ്ങൾക്കിപ്പോൾ തണലില്ലെന്ന്

എന്തു ഭാഗ്യം
നിന്റെയൊപ്പമിരിക്കാനെനിക്കാവുന്നതിൽ
ഞാൻ കരുതി
ഹൃദയശൂന്യനാണു
മനുഷ്യനെന്ന്

ഒരു മരം

സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു
പഴയകാലത്തെ കവികൾ
ലോകമൊരു മരമായിരുന്നു
അവരൊരു കുട്ടിയെപ്പോലെയും

ഞാനെന്തു തൂക്കിയിടാൻ
ഇരുമ്പിന്റെ മഴ കൊണ്ടൊരു
മരത്തിന്റെ
കൊമ്പുകളിൽ

സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു
പഴയകാലത്തെ കവികൾ
മരത്തിനു ചുറ്റും കുട്ടിയെപ്പോലെ
അവർ നൃത്തം ചെയ്തിരുന്നു

ഞാനെന്തു തൂക്കിയിടാൻ
കത്തിക്കരിഞ്ഞതും
ഇനിയൊരിക്കലും പാടാത്തതുമായ
ഒരു മരത്തിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ

സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു
പഴയകാലത്തെ കവികൾ
ഓക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ
ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ അവർ പാടി

ഞങ്ങളുടെ മരം പക്ഷേ
രാത്രിയിൽ നിന്നു ഞരങ്ങുന്നു
അവഹേളിക്കപ്പെട്ടൊരു
ജഡത്തിന്റെ ഭാരവുമായി

link to tadeuz rozevicz

നിസാർ ഖബ്ബാനി - വിമാനത്തിലിരുന്നു നോക്കുമ്പോൾ...

2012-01-08T20:59:00.001+05:30

വിമാനത്തിലിരുന്നു നോക്കുമ്പോൾ...

വിമാനത്തിലിരുന്നു നോക്കുമ്പോൾ
മനുഷ്യനവന്റെ വികാരങ്ങളെ കാണുന്നതു മറ്റൊരു വിധത്തിൽ;
പ്രണയം വിമുക്തമാവുന്നു
പൊടിയിൽ നിന്ന്,
ഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ നിന്ന്,
ഭൂമിയുടെ നിയമങ്ങളിൽ നിന്ന്,
ഒരു പഞ്ഞിത്തുണ്ടു പോലതു പാറുന്നു.
ചിതറിയ മേഘക്കമ്പളത്തിനു മേൽക്കൂടി
വിമാനമൊഴുകിനീങ്ങുന്നു.
നിന്റെ കണ്ണുകളതിന്റെ പിന്നാലെയോടുന്നു,
ഒരു പൂമ്പാറ്റയെ പിന്തുടരുന്ന
രണ്ടു വിചിത്രപക്ഷികളെപ്പോലെ.
*
ഒറ്റയ്ക്കാണെന്റെ സഞ്ചാരമെന്നു കരുതിയ ഞാൻ
എന്തൊരു വിഡ്ഢി.
ഞാൻ ചെന്നിറങ്ങിയ ഓരോ വിമാനത്താവളത്തിലും
എന്റെ പെട്ടിയിലവർ കണ്ടെത്തി,
നിന്നെ.

ഒക്കെക്കഴിഞ്ഞു...

ഒക്കെക്കഴിഞ്ഞു.
എന്റെ കാമുകിയായിരിക്കുന്നു നീ.
എന്റെയുടലിലേക്കു നീയിറങ്ങി,
കൂർത്തുമൂർത്തൊരാണി പോലെ,
ദ്വാരത്തിൽ വീഴുന്ന ബട്ടൺ പോലെ,
ഒരു സ്പാനിഷുകാരിയുടെ ലോലാക്കു പോലെ.
*
എങ്കിലെന്റെ കാമുകിയാവൂ,
പിന്നെ നാവടക്കൂ.
എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിയമസാധുതയെക്കുറിച്ചു
പ്രതിവാദത്തിനു വരാതിരിക്കൂ.
ഞാൻ തന്നെ എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ നിയമം തന്നെ,
എനിക്കു നിന്നോടുള്ള പ്രണയം.
ഒരു ഡെയ്സിപ്പൂവു പോലെ
എന്റെ കൈകളിൽ മയങ്ങുകയെന്നതേ,
നിന്റെ ദൗത്യം,
നിന്നെ ഭരിക്കാൻ
എന്നെ അനുവദിക്കുകയെന്നതും.
എന്റെ കാമുകിയായിരിക്കുകയെന്നതേ,
നിന്റെ ദൗത്യം.

ഒരവധിക്കാലമെടുക്കാൻ...

എന്നിൽ കുടിയേറിയ സ്ത്രീയേ,
ഒരവധിക്കാലമെടുക്കാനെന്നെ നീയനുവദിക്കുമോ,
അന്യരെപ്പോലെ മലകളിലൊരൊഴിവുനാളാസ്വദിക്കാൻ?
പട്ടു കൊണ്ടൊരു സ്പാനിഷ് വിശറിയാണു മലകൾ,
അതിലെഴുതിയിരിക്കുന്നു നിന്റെ ചിത്രം.
കടൽക്കാക്കകളെപ്പോലെ പറന്നെത്തുന്നു നിന്റെ കണ്ണുകൾ,
ഒരു നീലനോട്ടുബുക്കിന്റെ താളുകളിൽ നിന്നു
ചിറകെടുക്കുന്ന വാക്കുകൾ പോലെ.
എന്റെ ഓർമ്മയെ നീയനുവദിക്കുമോ,
നിന്റെ പരിമളത്തിന്റെ കോട്ട തകർത്തു
തുളസിയും പുതിനയുമൊന്നു മണക്കാൻ?
വേനലിന്റെ മട്ടുപ്പാവിലിരിക്കാനെന്നെ നീയനുവദിക്കുമോ,
കോണി കയറിയെത്തുന്ന നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാതെ?

നിസാർ ഖബ്ബാനി - നീ കാപ്പി കുടിയ്ക്കൂ...

2012-01-08T14:09:00.001+05:30

നീ കാപ്പി കുടിയ്ക്കൂ...

നീ കാപ്പി കുടിയ്ക്കൂ,
ഞാൻ പറയുന്നതു മിണ്ടാതെ കേൾക്കൂ.
ഇനി നാമൊരുമിച്ചു കാപ്പി കുടിച്ചില്ലെന്നു വരാം,
ഇനി സംസാരിക്കാനെനിയ്ക്കവസരം കിട്ടിയില്ലെന്നു വരാം.
*
നിന്നെക്കുറിച്ചു ഞാൻ സംസാരിക്കില്ല,
എന്നെക്കുറിച്ചു ഞാൻ സംസാരിക്കില്ല,
പ്രണയത്തിന്റെ വിളുമ്പിലെ രണ്ടു പൂജ്യങ്ങളാണു നാം,
പെൻസിലു കൊണ്ടു വരച്ച രണ്ടു വരകൾ.
ഞാൻ സംസാരിക്കാം,
എന്നെക്കാളും നിന്നെക്കാളും
സുതാര്യമായതൊന്നിനെക്കുറിച്ച്,
പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്,
തൂത്തുകളയാൻ മാത്രമായി
നമ്മുടെ ചുമലിൽ വന്നിരിക്കുന്ന
ഈ വിസ്മയപ്പൂമ്പാറ്റയെക്കുറിച്ച്,
ചവിട്ടു കൊണ്ടരയാൻ മാത്രമായി
കടലിന്റെ കയങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്നുവന്ന
ഈ സ്വർണ്ണമത്സ്യത്തെക്കുറിച്ച്,
തട്ടിയകറ്റാൻ മാത്രമായി
നമുക്കു നേർക്കു കൈനീട്ടുന്ന
ഈ നീലനക്ഷത്രത്തെക്കുറിച്ച്.
*

നീ സഞ്ചിയുമെടുത്തു പുറപ്പെട്ടാൽ
അതല്ല പ്രധാനം,
കോപം വന്നാൽ സഞ്ചിയുമെടുത്തു പുറപ്പെടുകയാണ്‌
എല്ലാ സ്ത്രീകളും ചെയ്യുക.
കസേരയുടെ മെത്തയിൽ
ഞാൻ സിഗരറ്റു കുത്തിക്കെടുത്തിയാൽ
അതും പ്രധാനമല്ല,
കോപം വന്നാൽ എല്ലാപുരുഷന്മാരും
അതാണു ചെയ്യുക.
അത്രയും സരളമല്ല സംഗതി.
നമ്മുടെ കൈവിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു കാര്യങ്ങൾ.
പ്രണയത്തിന്റെ വിളുമ്പിലെ രണ്ടു പൂജ്യങ്ങളാണു നാം.
പെൻസിലു കൊണ്ടു വരച്ച രണ്ടു വരകൾ.
ഇതാണു പ്രധാനം:
കടൽ നമുക്കെറിഞ്ഞുതന്ന സ്വർണ്ണമത്സ്യം
നമ്മുടെ കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽക്കിടന്നു
ചതഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.

ഭയക്കേണ്ട, സ്ത്രീജനമേ...

ഭയക്കേണ്ട സ്ത്രീജനമേ,
നിന്നെ ശപിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്,
എന്റെ കോപത്തിന്റെ കൊലക്കയറിൽ
നിന്നെ കെട്ടിത്തൂക്കാനുമല്ല,
എന്റെ പഴയ നോട്ടുബുക്കുകൾ
നീയുമൊരുമിച്ചിരുന്നു വായിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്.
പ്രണയത്തിന്റെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ
സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാത്തവനാണു ഞാൻ,
ഓർമ്മകളിലേക്കു തിരിച്ചുനടക്കാത്തവൻ.
ഞാൻ വന്നത്
നീ എന്നിൽ നട്ട ദുഃഖപുഷ്പങ്ങൾക്കു
നന്ദി പറയാൻ.
നീയെന്നെപ്പഠിപ്പിച്ചു,
കറുത്ത പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കാൻ,
അവയെ വാങ്ങാൻ,
എന്റെ മുറിയുടെ കോണുകളിൽ
അവ വിതറാൻ.

സ്ത്രീകൾ, ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം

നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നാർദ്രത മായുന്നു,
വെള്ളത്തിലോളങ്ങൾ പോലെ.
കാലം, സ്ഥലം, പാടം,
വീടുകൾ, കടലുകൾ, കപ്പലുകൾ
ഒക്കെയും മായുന്നു.
എന്റെ മുഖം തറയിൽ വീണുടയുന്നു,
ഏതു സ്ത്രീയിതു വാങ്ങുമെന്നോർത്തു
കൈയിൽ ഞാനെടുത്തുനടന്നൊരു
ചില്ലുപാത്രം പോലെ.
വിഷാദിച്ച മുഖങ്ങളെ സ്ത്രീകൾക്കു പ്രിയമല്ലെന്നത്രേ,
ആളുകളെന്നോടു പറഞ്ഞു.
*
എന്തു പറയണമെന്നറിയാത്തൊരു സന്ധിയിൽ
നാമെത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,
എല്ലാ വിഷയങ്ങളുമൊന്നാവുന്നു,
പൂർവതലം പശ്ചാത്തലത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.
നൈരാശ്യത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു നാം,
അവിടെ ആകാശമൊരു വെടിയുണ്ട,
ആശ്ളേഷം തിരിച്ചടി,
മൈഥുനം കഠിനശിക്ഷയും.
*
എന്നെ പ്രേമിക്കുകയെന്നാൽ
അതു നിന്റെ തീരുമാനം,
എനിക്കറിയില്ല,
നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ വായിക്കാൻ,
പൂഴിയ്ക്കടിയിലെപ്പോളുറ പൊന്തുമെന്നു
പ്രവചിക്കാൻ.
എനിക്കറിയില്ല,
നീ സമൃദ്ധയും പുഷ്ടയുമാകുന്നതേതു മാസത്തിലെന്ന്,
പ്രണയത്തിന്റെ കൂദാശ കൈക്കൊള്ളാൻ
നീയൊരുങ്ങന്നതേതുനാളെന്നും.

link to image

നിസാർ ഖബ്ബാനി - എന്റെ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞുകാര്യങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം...

2012-01-08T10:01:00.001+05:30

എന്റെ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞുകാര്യങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം...

എന്റെ കുഞ്ഞുകുഞ്ഞുകാര്യങ്ങളുടെ സാമ്രാജ്യം
നീ വന്നതോടെ അസ്തമിച്ചു.
ഇപ്പോഴെന്റേതുമാത്രമല്ല കാര്യങ്ങൾ,
ഇന്നു പൂക്കളൊരുക്കുന്നതു ഞാനൊറ്റയ്ക്കല്ല,
പുസ്തകം വായിക്കുന്നതൊറ്റയ്ക്കല്ല.
നീ വന്നുകയറിയല്ലോ,
എന്റെ കണ്ണുകൾക്കും എന്റെ കടലാസ്സിനുമിടയിൽ,
എന്റെ നാവിനും എന്റെ ശബ്ദത്തിനുമിടയിൽ,
എന്റെ ശിരസ്സിനും എന്റെ തലയിണയ്ക്കുമിടയിൽ,
എന്റെ വിരലുകൾക്കും എന്റെ സിഗരറ്റിനുമിടയിൽ.
*
എനിക്കു പരാതിയുമില്ല പൊന്നേ,
എന്റെയുള്ളിൽ നീ കുടിയേറിയതിൽ,
എന്റെ കൈകളെ,
എന്റെ കണ്ണിമവെട്ടലിനെ,
എന്റെ ചിന്തയുടെ വേഗതയെ
നീ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ:
അത്തിമരങ്ങൾ പരാതിപ്പെടാറില്ലല്ലോ,
ചേക്കയേറിയ കിളികൾ കൂടിപ്പോയെന്ന്,
ചഷകങ്ങൾ പരാതിപ്പെടാറില്ലല്ലോ
ഒഴിച്ച വീഞ്ഞു കൂടിപ്പോയെന്ന്.

നിന്നോടൊപ്പമിരിക്കുമ്പോൾ…

നിന്നോടൊപ്പമിരിക്കുമ്പോൾ
കവിത വരാത്ത വിഷമമാണെനിക്ക്;
നിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ
ശ്വാസവേഗം നിലയ്ക്കുകയാണെനിക്ക്.
എന്റെ ഭാഷ പതറുന്നു,
എന്റെ വാക്കുകളെങ്ങോ പോകുന്നു.
ഈ ധർമ്മസങ്കടത്തിൽ നി-
ന്നെയൊന്നു രക്ഷിക്കൂ.
ഇത്രയും സൗന്ദര്യമരുതേ,
പൊട്ടു തൊടുന്ന,
പരിമളം പൂശുന്ന,
പ്രസവിക്കുന്നൊരു സ്ത്രീയാവൂ.
അന്യസ്ത്രീകളെപ്പോലെയാവൂ,
എനിയ്ക്കെഴുത്തു തുടരാനാവട്ടെ.

നീ യാത്ര പോകുമ്പോഴൊക്കെയും...

നീ യാത്ര പോകുമ്പോഴൊക്കെയും
നിന്റെ പരിമളമെന്നോടു
നിന്നെക്കുറിച്ചു ചോദിക്കും,
അമ്മയെപ്പോൾ മടങ്ങിവരുമെന്നു
ചോദിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ.
നോക്കൂ,
പരിമളത്തിനുമറിയാം,
നാടുകടത്തലും
പ്രവാസവും.

എന്റെ മൗനത്തെയൊന്നു മാനിയ്ക്കൂ...

എന്റെ മൗനത്തെയൊന്നു മാനിയ്ക്കൂ,
മൗനമാണെന്റെ മൂർച്ചയേറിയ ആയുധം.
എന്റെ വാക്കുകളറിയുന്നുണ്ടോ നീ,
ഞാൻ മൗനിയാവുമ്പോൾ?
ഞാൻ പറഞ്ഞത്തിന്റെ സൗന്ദര്യമറിയുന്നുണ്ടോ നീ,
ഞാനൊന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോൾ?

നിന്റെ വദനത്തിന്റെ നഗരത്തിലേയ്ക്ക്...

നിന്റെ വദനത്തിന്റെ നഗരത്തിലേയ്ക്കു
ഞാൻ കാലെടുത്തുവയ്ക്കും മുമ്പ്
രണ്ടു കൽത്താമരകളായിരുന്നു നിന്റെ ചുണ്ടുകൾ,
രണ്ടൊഴിഞ്ഞ പാനപാത്രങ്ങളായിരുന്നു,
വടക്കൻകടലിലെ രണ്ടുറഞ്ഞ ദ്വീപുകളായിരുന്നു.